Tibetan
ན་པོ་ཡིན་ནོ། །སྙིང་རྗེ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་འོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བྱམས་པ་ལྟར་ཞེ་སྡང་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །གཉི་ག་ཞེ་སྡང་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཀྱང་ཕན་ཚུན་གྱི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་ཏེ། བྱམས་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་འདོར་བར་ཞུགས་པའི་ཞེ་སྡང་གི་གཉེན་པོ་དགའ་བའི་རྣམ་པས་འཇུག་པ་ཡིན་ལ། སྙིང་རྗེ་ནི་ཕལ་ཆེར་རྡེག་པ་དང་འཚེད་ པ་དག་གིས་ཞུགས་པའི་ཞེ་སྡང་གི་གཉེན་པོ་ཞི་བའི་རྣམ་པས་འཇུག་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་འདི་ནི་འདི་དག་གི་ཁྱད་པར་རོ། །སྔོན་རབས་པ་དག་ན་རེ། དགའ་བ་ནི་ཡིད་བདེ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་ན་རེ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་ཏེ། མདོ་ལས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེའོ་ཞེས་བསྔགས་པས་དགའ་བ་ཡང་ཡིད་བདེ་བ་སྟེ། ཡིད་བདེ་བ་ཡིད་བདེ་མེད་པར་སྐྱེའོ་ཞེས་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང་དགའ་བར་ཇི་ལྟར་རུང་ཞེ་ན། དགའ་བ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་དང་འདུ་བྱེད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འདི་ནི་དགའ་བ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཚོར་བ་ནི་ཚོར་བ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་མེད་དོ། །འདི་དགའ་བར་ཇི་ལྟར་རུང་ཞེ་ན། དགའ་བ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ཚོར་བ་དགའ་བ་ཞེས་བྱའོ། །གཞན་དག་ན་རེ། འདི་ནི་འདིའི་མཚན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་སྟེ། གཞན་གྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་རྣམས་ལ་བློ་མ་ཆགས་པ་དེ་ནི་དེ་ལ་དགའ་བ་དང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བྱེད་དོ། །དེ་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་གདུང་བའི་གཉེན་པོ་སྟེ་མ་ཆགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཅན་དགའ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་ས་གསུམ་དུ་དམིགས་ཏེ། ཡིད་བདེ་བ་དང་འགྱོད་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་སོ། །བཏང་སྙོམས་མ་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གལ་ཏེ་བཏང་སྙོམས་ཀྱང་མ་ཆགས་པ་ཡིན་ན་འདི་དང་དགའ་བ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞེ་ན། འདི་ནི་ཁྱད་པར་ཏེ་ཁོང་ཁྲོ་བ་དང་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང་བྲལ་བས་སེམས་ཅན་ཨི་ཏྱུ་དཱ་སཱི་ན་སྱ། ནགས་ཚལ་དུ་ཞུགས་པ་ནི་ཤིང་གི་བློ་བཞི་སྒྲུབ་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ནི་བཏང་སྙོམས་སོ། །ཇི་ལྟར་གནོད་སེམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། མ་ཆགས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནོད་སེམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཉིད་དུ་མི་རུང་ངོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན། དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གནོད་སེམས་ནི་ཆགས་པས་དྲངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆགས་པའི་སྒོ་ནས་སྐྱེས་པའི་གནོད་སེམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བཏང་སྙོམས་ཡིན་པས་འགལ་བ་མེད་དོ། །བྱམས་པ་དང་བཏང་སྙོམས་དག་གནོད་སེམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ ཉིད་དུ་མཚམས་ཀྱང་ཁྱད་པར་ནི་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བྱམས་པ་ནི་ཞེ་སྡང་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནོད་སེམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་ལ། བཏང་སྙོམས་ནི་མ་ཆགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཛའ་བས་བསྐྱེད་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ཞེ་སྡང་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱམས་པ་ཡང༌། ཞེ་སྡང་ལས་སྐྱེས་པ་དང་འདོད་ཆགས་ལས་སྐྱེས་པའི་གཉེན་པོར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་རྣམ་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཏང་སྙོམས་ཀྱང་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དག་དང་རྣམ་པ་འགལ་ཏེ་མཛའ་བ་དང་མི་མཛའ་བའི་ཕྱོགས་ལ་ལྷག་པར་བཏང་སྙོམས་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་ཁོང་ཁྲོ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་མ་ཆགས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་རུང་སྟེ། ཆགས་པས་དྲངས་པའི་གནོད་སེམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱམས་པའི་རྣམ་པ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་འགལ་བ་མེད་དེ། ཉིས་གཡང་ཁོང་ཁྲོ་མེད་པའི་རྣམ་པས་འཇུག་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བྱམས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་གཉེན་པོར་མི་རུང་ངོ༌། །གཞན་དག་ན་རེ། བྱམས་པ་ནི་གནས་ལ་རབ་ཏུ་ཁྲོ་བའི་གཉེན་པོའོ། །སྙིང་རྗེ་ནི་གནས་ལ་རབ་ཏུ་ཁྲོ་བའི་འོ། །མི་སྡུག་པ་དང་བཏང་སྙོམས་དག་ཀྱང་འཁྲིག་པའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་སྟེ། མི་སྡུག་པ་ལ་ཕན་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་བཏང་སྙོམས་པའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་ནི་གཉི་གའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་རུང་བ་ཞེས་བྱ་པ་ལ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་གི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་བར་མར་གནས་པ་མ་ཆགས་པ་དང་ཞེ་སྡང་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་སྒྲར་བརྗོད་ཀྱི། ཆོས་གཅིག་ཆོས་དུ་མའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་ནི་མེད་དོ། །འདི་སྐད་བསྟན་པར་འགྱུར་ཏེ། རྗེས་སུ་ཆགས་པར་མི་བྱེད་ལ་ཁོང་ཁྲོ་བར་མི་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའོ། །གཞན་དག་ན་རེ། བྱམས་པ་ནི་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་དང་འདྲ་བར་གནས་པའོ། །སྙིང་རྗེ་ནི་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་མངོན་པར་མི་དགའ་བའོ། །དགའ་བ་ནི་ གཞན་གྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དག་གིས་དགའ་བའོ། །བཏང་སྙོམས་ནི་ཕན་པ་དང་གནོད་པ་དག་ལ་དེའི་རྒྱུ་མཚན་མི་གཅོད་པའོ། །བར་མ་པ་གནས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕན་པ་དང་གནོད་པ་བཏང་སྙོམས་སུ་འདོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །གྱུར་ཅིག་སྙམ་དུ་སེམས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བདེ་བར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་དུ་སེམས་པའི་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཉིད་མེད་དོ། །ཡང་ན་བསམ་པ་ཕྱིན་ཅི་མ
Chinese
那波是也。 慈悲也与此相同，名为如慈爱般无嗔之自性。 二者虽皆为无嗔之体性，然就相互而言有差别，慈爱乃是趋入于遣除一切有情之嗔恨，以欢喜之相而行；而慈悲则多以鞭打与烹煮等趋入之嗔恨之对治，以寂静之相而行，如是此乃是此等之差别也。 昔日之论师云：欢喜乃是心适悦之自性。 其他论师云：如是则与经及论典相违，经中赞叹“生起极欢喜”，故欢喜亦是心适悦，心适悦生起无心适悦，是故宣说某种意义之差别也。 论典中亦云：于欢喜如何应理耶？与欢喜相应之受与想与行与识，此名为欢喜。 受与受不相应。 此于欢喜如何应理耶？与欢喜相应之受名为欢喜。 其他论师云：此乃此之体相极明了，于他人之圆满不执著，则于彼欢喜与随喜。 彼乃是圆满所恼之对治，乃是不执著之体性之法，以欢喜与心适悦一同行故。 彼乃缘于三地，如心适悦与后悔般。 舍弃不执著，名为若舍弃亦是不执著，则此与欢喜有何差别耶？ 此乃差别，以远离愤怒与随逐贪著之因，有情伊底宇达悉那悉亚（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）。 入于森林乃是成就树木之四种智慧之因，乃是舍弃。 如何是害心之对治耶？若思惟以不执著之体性故，不应成为害心之对治，则说“是”也，以害心乃是贪著所引故。 以贪著之门所生之害心之对治是舍弃，故无有相违。 慈爱与舍弃等害心之
English
Napo is so. Compassion is also similar to this, called the nature of non-anger like love. Although both are of the nature of non-anger, there is a difference in terms of each other. Love is to enter into abandoning the anger of all sentient beings, proceeding with the aspect of joy; while compassion mostly proceeds with the aspect of peace as an antidote to anger entered into by whipping and cooking, etc. Thus, this is the difference between these. Ancient scholars say: Joy is the nature of mental pleasure. Other scholars say: If so, it contradicts the sutras and treatises. The sutra praises "arising great joy," so joy is also mental pleasure. Mental pleasure arises without mental pleasure, therefore, some difference in meaning is explained. The treatise also says: How is it reasonable for joy? The feeling, perception, volition, and consciousness that are in accordance with joy, this is called joy. Feeling is not in accordance with feeling. How is this reasonable for joy? The feeling that is in accordance with joy is called joy. Other scholars say: This is a very clear characteristic of this. Not being attached to the perfections of others, then one rejoices and approves of them. That is the antidote to being tormented by perfections, it is the Dharma of the nature of non-attachment, because it acts together with joy and mental pleasure. That is focused on the three realms, like mental pleasure and regret. Abandoning non-attachment, called if abandoning is also non-attachment, then what is the difference between this and joy? This is the difference, because it is free from the cause of anger and following attachment, sentient beings Ityudāsīna syā (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思). Entering the forest is the cause of accomplishing the four wisdoms of trees, it is abandonment. How is it an antidote to harmful thoughts? If one thinks that because it is of the nature of non-attachment, it should not be an antidote to harmful thoughts, then it is said "is," because harmful thoughts are led by attachment. The antidote to harmful thoughts born from the gate of attachment is abandonment, so there is no contradiction. Love and abandonment, etc., harmful thoughts
Chinese
对治 虽然本身是界限，但差别就在于此。慈爱是无嗔的自性，因此是对治一切损害心的对治；舍是无贪的自性，因此是对治由亲爱所生的对治。如果是这样，那么因为慈爱是无嗔的自性，也会成为对治由嗔恨所生和由贪欲所生的对治吗？不是这样的，因为相违的缘故。舍也与贪欲和嗔恨相违，因为对于亲爱和不亲爱的方面，特别舍弃的话，随之生起贪恋和愤怒是不可能的。正因为如此，这可以作为无贪的自性，因为是对治由贪所引起的损害心的对治。慈爱的相状与贪欲没有相违，因为在没有二扬嗔怒的相状中进入是相同的缘故。因此，慈爱不能作为贪欲的对治。其他人说，慈爱是对境极度愤怒的对治。悲悯是对境极度愤怒的。不净和舍也是对治性欲的贪欲，对不净有益的是对贪欲的舍。这如果是二者的自性也是可以的，为什么呢？因为是对治贪欲和嗔恨的对治的缘故。这里处于中间状态的无贪和无嗔的自性被说为舍的语词，但一个法是多种法的自性是没有的。这将要被如此开示，即不随之贪恋也不随之愤怒。其他人说，慈爱是从内心深处对一切有情如自己一样安住。悲悯是对他人的痛苦不欢喜。喜是对他人的圆满而欢喜。舍是对利益和损害不作判断。中间者安住，是指以舍弃利益和损害的方式。希望成为安乐，是因为希望成为安乐，所以没有颠倒。或者想法颠倒
English
Antidote Although it is itself a boundary, the difference lies in this. Loving-kindness is the nature of non-anger, therefore it is the antidote to all harmful thoughts; equanimity is the nature of non-attachment, therefore it is the antidote to what is produced by affection. If that is the case, then since loving-kindness is the nature of non-anger, would it also become the antidote to what is born from anger and what is born from desire? It is not so, because of the contradictory aspect. Equanimity also contradicts desire and anger, because if one is particularly equanimous towards the affectionate and the unaffectionate, it is impossible to arise attachment and anger accordingly. Precisely because of this, it can serve as the nature of non-attachment, because it is the antidote to the harmful thoughts caused by attachment. The aspect of loving-kindness is not contradictory to desire, because it is the same in that it enters into the aspect of being without two-pronged anger. Therefore, loving-kindness cannot serve as an antidote to desire. Others say that loving-kindness is the antidote to extreme anger towards the object. Compassion is to the object of extreme anger. Impurity and equanimity are also antidotes to sexual desire, and what is beneficial to impurity is equanimity towards desire. It is said that if this is the nature of both, it is also possible, why? Because it is the antidote to desire and anger. Here, the nature of non-attachment and non-anger, which is in the middle state, is spoken of as the word equanimity, but it is not the case that one dharma is the nature of many dharmas. This will be taught in this way, that one does not accordingly become attached, nor does one accordingly become angry. Others say that loving-kindness is to abide from the depths of one's heart towards all beings as oneself. Compassion is to not rejoice in the suffering of others. Joy is to rejoice in the perfections of others. Equanimity is to not judge the reasons for benefit and harm. The middle one abides, which means in the manner of regarding benefit and harm with equanimity. The reason for thinking 'may it become happy' is that because one hopes to become happy, there is no perversion. Or the thought is perverted.