Tibetan
་ལ། དེ་ནི་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ཐོབ་པས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ཡང་མཉམ་པར་གཞག་པའི་ས་པ་དག་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་ངོ་སྙམ་དུ་ཡིད་ཆེས་པ་སྐྱེ་སྟེ་དེ་ནི་འདིར་ནང་རབ་ཏུ་དང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དད་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ཡང་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ཁོ་ན་ལ་ཡན་ལག་ཏུ་རྣམ་པར་གཞག་གོ །རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་གཅིག་ཏུ་འཁྲུགས་པ་ཡང་འདི་བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་དག་ལ་བཏང་སྙོམས་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཨུ་པ་ར་ཏ་པྲ་བྷཱ་བཱ་སཱུ་བྷོ་ག་སྱ་ཧི་ཤྲརྡྷཱ་བ་ལ་བ་ཏཱི་བྷ་བ་ཏྱལྦཱ་བྷོ་ག་སྱ་ཏུ་བེཀྵཿ། གཞན་དག་ན་རེ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་ཀྱང་རྫས་གཞན་མ་ཡིན་ལ། ནང་རབ་ཏུ་དང་བ་ཡང་རྫས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ལ་སེམས་ཀྱི་ངག་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་གནས་སྐབས་ནི་རྟོག་པ་ཡིན་ལ་གནས་སྐབས་མ་ཡིན་པ་ནི་དཔྱོད་པའོ། །རྣམ་པར་མི་གཡེང་བའི་གནས་སྐབས་ནི་དཔྱོད་པའོ། །རབ་ཏུ་ཞི་བར་གྱུར་པའི་གནས་སྐབས་ནི་ནང་རབ་ཏུ་དང་བའོ། །རྫས་གཞན་མེད་ན་ཇི་ལྟར་ཞེས་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་ལ། སེམས་ལས་བྱུང་བ་ནི་སེམས་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཉིད་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པར་ནི་མི་རིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཆོས་གཞན་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། སེམས་ལ་ཡོད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་དག་རྫས་གཞན་མ་ཡིན་པའམ། སེམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྣམ་པར་བསྒྱུར་བའི་མདོ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་སྟེ། རྣམ་པར་བསྒྱུར་བའི་མདོ་ལས་ནི་དབང་པོ་ལྔ་ནི་ཡིད་མི་བདེ་བའི་དབང་པོ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་གྱི་དབང་པོ་དང༌། ཡིད་བདེ་ བའི་དབང་པོ་དང༌། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་དབང་པོ་དང༌། དགེ་སློང་དག་གིས་ཡིད་མི་བདེ་བའི་དབང་པོ་སྐྱེས་པས་སྐྱེས་སོ་ཞེས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །འདུ་བྱེད་དེའི་འབྲས་བུ་རྒྱུ་དང་བཅས་རྐྱེན་དང་བཅས་རྣམ་པ་དང་གཞི་དང་བཅས་པ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །འདུ་བྱེད་གང་དག་གི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནས་ཡིད་མི་བདེ་བའི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་འདུ་བྱེད་དེ་དག་གི་རྒྱུ་ཇི་སྲིད་པ་དང༌། འདུ་བྱེད་གང་དག་གི་རྒྱུ་གང་དག་མི་རྟག་པ་ནས་ཇི་སྲིད་མི་རྟག་པའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པ་དང༌། ཡིད་མི་བདེ་བའི་དབང་པོ་གང་ལས་རྟག་པར་འགྱུར་བ་ད
Chinese
那是因为获得了二禅而必定产生，但对于等持的处所，生起“必定从中产生”的信任，这就是此处的内心极度澄净。正因为如此，虽然一切时候都有信，但唯独在二禅中才被安立为支分。寻和伺杂乱在一起，也是因为这第一禅和第二禅等舍心是主要的，邬波啰答 钵啰婆 哇苏婆噶 斯雅 嘿 希惹达 哇啦哇帝 帕哇帝 哇 婆噶 斯雅 督 呗夏。其他人说，寻、伺和等持等也不是其他实体，内心极度澄净也不是其他实体。对此，心的语言完全发动的状态是寻，不是（发动的）状态是伺。不散乱的状态是伺。完全寂静的状态是内心极度澄净。如果没有其他实体，那该如何呢？对此广说。心所是存在于心中的，心本身成为心所是不合理的。不仅是其他的法，而且存在于心中的状态的差别也说是心所。这并不是论典的结论，即寻等不是其他实体，或者说是心的状态的差别是心所。在《转变经》中广说，即《转变经》中说五根是不悦意根、痛苦根、悦意根、舍根。比丘们，因生起了不悦意根而生起了（不悦意根），如实了知。对于那个行（所作），以因和合、以缘和合、以相和基础和合的果，也如实了知。从“哪些行的因是什么”开始，到“从不悦意根所生的那些行的因有多少”为止，以及“哪些行的因是不稳固的”，到“有多少是依赖于不稳固的因和缘而生起的”为止，以及“不悦意根从何处变为常恒”等。
English
That is because it necessarily arises from having attained the second dhyana, but regarding the places of samadhi, the trust arises that "it necessarily arises from them," and that is the extreme inner clarity here. Precisely because of that, although faith is present at all times, it is only in the second dhyana that it is established as a limb. The confusion of investigation and analysis together is also because equanimity is the main thing in these first and second dhyanas. Uparata Prabha Vasubhoga Sya Hi Shraddha Balavati Bhavatyalpa Bhoga Sya Tu Beshah. Others say that investigation, analysis, and samadhi, etc., are not other entities, and extreme inner clarity is also not another entity. Regarding that, the state of the mind's speech being completely aroused is investigation, and the state of not (being aroused) is analysis. The state of not being distracted is analysis. The state of being completely pacified is extreme inner clarity. If there is no other entity, then how is it? This is explained extensively. Mental factors exist in the mind, but it is unreasonable for the mind itself to become a mental factor. Not only are they other dharmas, but the difference in the state of being in the mind is also said to be a mental factor. This is not the conclusion of the treatise, that investigation, etc., are not other entities, or that the difference in the state of the mind is a mental factor. It is explained extensively in the Sutra of Transformation, that is, in the Sutra of Transformation it says that the five faculties are the faculty of displeasure, the faculty of suffering, the faculty of pleasure, and the faculty of equanimity. Monks, having arisen from the faculty of displeasure, (the faculty of displeasure) has arisen, and they know it as it really is. Regarding that action (what is done), they also know as it really is the result that is combined with the cause, combined with the condition, combined with the aspect, and combined with the basis. From "what is the cause of which actions" to "how many are the causes of those actions that arise from the faculty of displeasure," and from "which actions have unstable causes" to "how many arise depending on unstable causes and conditions," and "from where does the faculty of displeasure become permanent," etc.
Tibetan
ང༌། ཡིད་མི་བདེ་བའི་དབང་པོ་བྱུང་ཞིང་སྐྱེས་པ་ལ་རྟག་ཏུ་རྗེས་སུ་ལྟ་ཞིང་གནས་པ་དང་བསམ་གཏན་གྱི་ལྟ་བ་དང་འགོག་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དང་སོ་སོར་བསྒྱུར་བར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དག་དང་དེ་ལ་སེམས་ཉེ་བར་གནས་པ་དང༌། གང་དུ་བྱུང་བ་ཡིད་མི་བདེ་བའི་དབང་པོ་མ་ལུས་པ་འགག་པ་དང་མ་ལུས་པ་ནུབ་པ་དང་མ་ལུས་པ་ཡོངས་སུ་གཏུགས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ཅི་ལས་སྐྱེས་པའི་ཡིད་མི་བདེ་བའི་དབང་པོ་མ་ལུས་པ་འགག་པ་དང་མ་ལུས་པར་ནུབ་པ་དང་མ་ལུས་པ་ཡོངས་སུ་གཏུགས་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ན་དགེ་སློང་དབེན་པ་འདོད་པ་ནས་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཡིད་མི་བདེ་བའི་དབང་པོ་མ་ལུས་པ་འགག་པ་དང་མ་ལུས་པ་ནུབ་པ་དང་མ་ལུས་པ་ཡོངས་སུ་གཏུགས་པར་འགྱུར་བ་འདི་ནི་དགེ་སློང་དག་ངེས་པར་འབྱུང་བར་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་དབང་པོའི་བར་དུ་འབྱུང་ངོ༌། །ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟར་ཡན་ལག་དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོ་ལ་ལྔ་དང་གཉིས་པ་ལ་བཞི་དང་གསུམ་པ་ལ་ལྔ་དང་བཞི་པ་ལ་བཞི་རྣམས་སོ། །ཐམས་ཅད་ལ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཉོན་མོངས་པས་དབེན་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རང་གི་ས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་བརྗོད་པ་ལས་དབེན་པར་བསྒྲུབས་པས་དགའ་བ་ཁོ་ན་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། རང་གི་ས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་མ་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ ཡང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་ན་གང་གི་ཕྱིར་འདོད་པ་དག་ལས་དབེན་པ་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལས་དབེན་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཚིག་དེ་ལ་འདིར་དགོས་པ་ཅི་ཞེ་ན། རང་གི་ས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ལས་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པས་ཀྱང་འདིར་དགའ་བ་ཤེས་པར་བྱས་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཞེས་ཟུང་དུ་སྦྱར་ཏེ་བསྟན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱི་དགའ་བ་བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱེད་ཅེ་ན། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་དགེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ལ་མེད་དེ། དེའི་སྐབས་སུ་ཡན་ལག་གསུམ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཉོན་མོངས་པས་བསྙེགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེའི་ས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དག་གིས་རབ་ཏུ་མ་དད་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ལ་ནི་དད་པ་དང་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དེའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ། བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ལ་དད་པ་དང་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་ཡན་
Chinese
我。于不适意之受生起时，恒常随观而住，以及随观禅定之见、随观止息、随观各别转变等，并且心安住于此。凡是生起之处，所有不适意之受皆灭尽、皆止息、皆完全断绝。以及从何处生起的不适意之受皆灭尽、皆止息、皆完全断绝。在此，比丘从远离欲乐而证得初禅并安住，如是乃至，所有不适意之受皆灭尽、皆止息、皆完全断绝，诸比丘，这应被称为决定出离。从这开始直到舍受。如前所说，那些支分，即初禅有五支，二禅有四支，三禅有五支，四禅有四支。并非在一切（禅定）中皆不变，因为并非远离烦恼。也就是说，因为与自地的烦恼相应。此处所说通过远离而成就，并非仅仅显示喜乐。那么是什么呢？也是从没有远离自地烦恼而生起的。 如此，为何说远离诸欲、远离罪恶不善之法呢？为何说从远离而生起的喜乐呢？在此，这个词有什么必要呢？因为从远离自地烦恼而生起，所以在此也能知晓喜乐。因此，喜乐是成双成对地被显示的。如何得知与极度调柔相应的喜乐是禅定的支分呢？因为极度调柔完全是善的，所以烦恼者没有，在那时只有三个支分。因为被烦恼所逼迫。意思是说，被其自地的烦恼所极度不信服。对于烦恼者来说，信和极度调柔并非其支分，二禅中，烦恼者没有信和极度调柔的支分。
English
I. When the feeling of discomfort arises, constantly abiding in following observation, as well as following observation of the view of meditation, following observation of cessation, following observation of individual transformation, and the mind dwells closely on this. Wherever it arises, all feelings of discomfort cease, subside, and are completely cut off. And from wherever the feeling of discomfort arises, all cease, subside, and are completely cut off. Here, a monk, having attained and abided in the first dhyana by being secluded from desires, and so on, all feelings of discomfort cease, subside, and are completely cut off. Monks, this should be called definite liberation. From this, it arises up to equanimity. As previously stated, those limbs, namely, the first dhyana has five limbs, the second has four, the third has five, and the fourth has four. It does not change in all (meditations), because it is not separated from afflictions. That is to say, because it corresponds to the afflictions of its own ground. What is stated here is not merely the joy that is shown by accomplishing separation. What is it then? It is also what arises from not being separated from the afflictions of one's own ground. Thus, why is it said to be separated from desires and separated from sinful, unwholesome dharmas? What is the need here for the word that says joy and happiness arise from separation? Because it arises from being separated from the afflictions of one's own ground, joy can also be known here. Therefore, joy and happiness are shown together as a pair. How is it known that the joy that is associated with extreme pliancy is a limb of meditation? Because extreme pliancy is entirely virtuous, it is not present in those with afflictions; at that time, there are only three limbs. Because it is oppressed by afflictions. This means that it is extremely distrusted by the afflictions of its own ground. For those with afflictions, faith and extreme pliancy are not its limbs; in the second meditation, those with afflictions do not have the limbs of faith and extreme pliancy.