Tibetan
སྟེ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་བསམ་པ་སྐྱེད་པ་དེ་དང་འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་པ་རྗེས་སུ་འཇུག་པས་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ཤིན་ཏུ་དགའ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལས་ལང་ཏེ་ཅི་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་དུ་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་གྲུབ་པས་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ལྟ་བ་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་མཐའ་ཡས་པ་ལས་དེ་ས་དབེན་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་མོས་པ་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་མཆོག་ཏུ་བཏང་སྙོམས་པ་ཞེས་བྱའོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེར་རྣམ་པ་མཐའ་ཡས་པ་མངོན་པར་སེམས་པའི་ཕྱིར་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་ཡང་དག་པར་གནས་སོ། །འདུ་ཤེས་ཆུང་ བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདུ་ཤེས་ཆུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུ་བ་མི་གསལ་བའི་ཕྱིར་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ཡིན་ཏེ། འདུ་ཤེས་མེད་པ་ལྟ་བུར་དེ་དེ་ན་གནས་སོ། །དེ་ནི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་བདུན་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འདུ་ཤེས་བསལ་བ་མ་ཡིན་ལ། འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང༌། འདུ་ཤེས་མེད་པ་དང༌། འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དག་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འདུ་ཤེས་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་མི་རུང་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཡང་འདི་ལྟར་རབ་ཏུ་སྦྱར་རོ། །འདུ་ཤེས་ནི་ནད་དོ་ཞེས་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་ལ། དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཡང་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་དེ་དག་གིས་དེ་ལ་དེ་ལྟར་འཛིན་ཞེས་རྒྱས་པར་འབྱུང་ངོ༌། །འདུ་ཤེས་དང་འདུ་ཤེས་མེད་པ་ལ་སྐྱོ་བ་དེ་དག་རྒྱུ་ཅིས་དེར་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བློ་སྐྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ། འདུ་ཤེས་ཆུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་རྒྱུར་བརྗོད་དགོས་པར་འགྱུར་བས་འདིར་ཡང་དེ་ཉིད་བཤད་དོ། །སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ལུས་སུ་དཀྲི་བའི་ཕྱིར་དང་རྒྱས་པར་དཀྲི་བའི་ཕྱིར་གཟུགས་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་མཆེད་ཉིད་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་དང་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་སྲིད་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱའོ། །དངོས་གཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་ལ་མི་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རམ་དེ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རོ་མྱང་བ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ནི་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་རྫས་ངེས་པས
Chinese
因此，生起修习瑜伽之念，与此相同之因随之而生，则成为极喜之识和甚喜之识。由此，生起“什么也没有”之念，成就舍之修习，因此，从广大无边之无所有处生处，生起彼处寂静之想。因此，无所有处生处称为极度之舍。何以故？因此，于彼处显现无边之相，故心所生法自然成就而安住。称为“因意识微小之故”，即因意识微小之故，因行相不明显之故，是无想非非想处生处，如无想般安住于彼处。此非如七定般遣除意识，亦非如无想定、无想及灭定般无意识，因此称为无想非非想处生处。若问，于彼处亦如是修习，岂非以彼之门径不可行耶？于彼处亦如是善加修习。意识是疾病，此广说之。因此，若于彼处亦如是云云等说之。何以故？彼等以此如是执持，此广说之。厌患意识与无意识，彼等以何为因于彼处生起无想非非想处之念耶？答：因意识微小之故，必须说彼为因，故此处亦说之。为将诸生处缠绕于身，及为广大缠绕故，称为无色生处。彼亦因业及烦恼生处本身生起，及因有及离有之故也。称为正行，因不依赖于他，或因此为一切他定之所依故。言“与品尝滋味相同之诸法”，与品尝滋味相同者，乃是决定定之体性。
English
Therefore, generating the thought of practicing yoga, and the same cause follows, it becomes the consciousness of great joy and the consciousness of extreme joy. From this, the thought of "nothing exists" arises, and the practice of equanimity is accomplished. Therefore, from the vast and boundless sphere of nothingness, the desire for solitude arises. For this reason, the sphere of nothingness is called the supreme equanimity. Why? Because the infinite aspects are manifested there, the mental events spontaneously arise and abide. It is called "because the consciousness is small," that is, because the consciousness is small, because the activity is not clear, it is the sphere of neither perception nor non-perception, and it abides there as if there were no perception. This is not like the seven samadhis where consciousness is eliminated, nor is it like the samadhi of non-perception, non-perception, and cessation, where there is no consciousness. Therefore, it is called the sphere of neither perception nor non-perception. If one asks, if one practices in this way, is it not impossible to proceed through that path? In that case, one should practice well in this way. Consciousness is a disease, this is explained extensively. Therefore, if one says, "In that case, also like this," and so on. Why? Because they hold onto it in this way, this is explained extensively. What is the cause for those who are disgusted with consciousness and non-consciousness to generate the thought of the sphere of neither perception nor non-perception? The answer is: Because the consciousness is small, it is necessary to state that as the cause, so it is also explained here. Because the spheres are wrapped around the body, and because they are wrapped extensively, they are called the formless spheres. That is also because karma and afflictions themselves generate the spheres, and because of existence and non-existence. It is called the main practice because it does not depend on others, or because it is the basis of all other samadhis. The phrase "those that are similar to tasting flavors" means that those that are similar are the definite substance of samadhi.
Tibetan
་དེ་ལྟར་བཤད་དེ། འཁོར་དང་བཅས་པ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་རྫས་ངེས་པ་དེ་ལྟར་བཤད་དོ། །འཁོར་དང་བཅས་པ་ནི་རོ་མྱང་བ་དང་ལྷན་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སྲེད་པས་འབྲས་བུ་གཅིག་ཏུ་བྱས་སོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །བསམ་གཏན་ཉོན་མོངས་པ་གཞན་དང་ལྡན་ཡང༌། ཅིའི་ཕྱིར་རོ་མྱང་བ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཉོན་ མོངས་པ་ཅན་དུ་བཤད་ཀྱི། ཉོན་མོངས་པ་གཞན་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། བསམ་གཏན་རྣམས་ནི་དམིགས་དང་འབྲེལ་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་སྲིད་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་དག་ཁོ་ན་བཤད་དེ། །ཉོན་མོངས་པ་གཞན་ནི་སྲིད་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་དང་སེམས་སྦྲེལ་བར་མི་བྱེད་དོ། །རོ་མྱང་བའི་སྒོ་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་འདྲ་བར་དམིགས་པ་ལ་ཉེ་བར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་པའི་དགེ་བ་ནི་དགེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཉོན་མོངས་པའི་དྲི་མ་དང་མ་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་དང༌། མ་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་དགེ་བའི་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཏཙྩོཏ་ཏ་ཀུ་ཤ་ཡ་ཏནྣཱ་པཱུརྦི་ཎ་བིཥྚཻ་བཱ་ཤྲ་པ་ཏྭནྣནྟ་རེ་ཎ། རོ་མྱོང་བར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དག་པར་རོ་མྱོང་བར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལས་ནི་ལངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགེ་བ་ལས་ལངས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་རོ་མྱོང་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རོ་མྱང་བར་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་སྟེ། དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། །རོ་མྱང་བ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་འདི་ལ་ཡོད་པ་དང་སྐད་ཅིག་དང་རྣམ་པ་དང་དམིགས་པ་དང་མི་འདྲ་བ་ལས་ལྡང་པ་རྣམས་ཏེ་ལྔའོ། །དེ་ལ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པའོ། །དེ་ལས་ལྡང་བ་ནི་དང་པོ་དང་རྣམ་པ་དང་དམིགས་པ་དང་རྒྱུན་དང་ལྡན་པར་གཅིག་གོ །སྐད་ཅིག་ལས་ལྡང་བ་ནི་མི་རྟག་པའི་རྣམ་པའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དང༌། རྣམ་པ་ལངས་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་པའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་པ་དང༌། དམིགས་པ་ལས་ལངས་ཏེ་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་ཟག་པ་མེད་པ་དང༌། ཟག་པ་མེད་པ་ལས་དམིགས་ཏེ་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་མཇུག་ཐོགས་སུ་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་རྣམས་སོ། །མི་འདྲ་བ་ལས་ལྡང་བའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། གང་ཞིག་རོ་མྱོང་བར་བྱ་བ་དེ་ལས་ལངས་ ཏེ། གང་གིས་རོ་མྱོང་བར་བྱེད་པ་དེ་ནི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་མིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །ཡང་ཇི་
Chinese
如是说，与眷属俱入定之物决定如是说。与眷属俱乃是与味觉一同之谓，谓贪欲已成果一个之想。虽禅定与其它烦恼相应，然何故与味觉相同之相应说为烦恼性，而不说与其它烦恼相同之相应耶？谓禅定等以所缘相关联而善分别之故，唯说与有相同之相应。其它烦恼不如有一般将所缘与心相连。以味觉之门而入之故，且如三摩地般对所缘而近取之故。世间善法谓善法不与烦恼垢染相关联之故，且具有无贪等善法之故。（梵文天城体梵文罗马拟音汉语字面意思）ཏཙྩོཏ་ཏ་ཀུ་ཤ་ཡ་ཏནྣཱ་པཱུརྦི་ཎ་བིཥྚཻ་བཱ་ཤྲ་པ་ཏྭནྣནྟ་རེ་ཎ།（taccotatakusayatanāpūrvīṇaviṣṭairvāśrapatvannantareṇa）所谓味觉者，乃是清净味觉也。从彼而起者，谓从善法而起也。以何而味觉者，谓与味觉相同之相应，于彼乃是入定也。与味觉相同之相应，于此有从有、从刹那、从相、从所缘、从不相同而起等五者。于彼，初禅之后为二禅之入定。从彼而起者，谓与最初、与相、与所缘、与相续相应为一。从刹那而起者，谓于无常相之后为痛苦等之相，相已生起，于色等蕴之所缘之后为受等蕴之所缘，且从所缘而起，于有漏之后为无漏，且从无漏而缘于有漏，于烦恼性之后为无烦恼，且于无烦恼之后为烦恼性等。就从不相同而起之角度而言，谓从某味觉之物而起，以某味觉者则非入定如是说。又如
English
Thus it is said that the substance of entering into samadhi with its retinue is determined as such. The retinue is said to be together with savoring, thinking that desire has made the fruit one. Although meditation is associated with other afflictions, why is the association that is similar to savoring said to be afflicted, but not the association that is similar to other afflictions? It is said that meditations are only said to be associated with existence because they are well distinguished by their connection with objects. Other afflictions do not connect objects and mind in the same way as existence. It is because of entering through the gate of savoring, and because of closely realizing the object like samadhi. Worldly virtue is called virtue because it is not associated with the stain of afflictions, and because it possesses virtuous qualities such as non-attachment. (Tibetan, Sanskrit Devanagari, Sanskrit Romanization, Chinese literal meaning) ཏཙྩོཏ་ཏ་ཀུ་ཤ་ཡ་ཏནྣཱ་པཱུརྦི་ཎ་བིཥྚཻ་བཱ་ཤྲ་པ་ཏྭནྣནྟ་རེ་ཎ། (taccotatakusayatanāpūrvīṇaviṣṭairvāśrapatvannantareṇa) What is called savoring is pure savoring. What is said to arise from that is said to arise from virtue. What savors is the association that is similar to savoring, and to that is entering into samadhi. The association that is similar to savoring has five types of arising: from existence, from moment, from aspect, from object, and from dissimilarity. There, after the first dhyana is the entering into samadhi of the second dhyana. Arising from that is one that is associated with the first, with the aspect, with the object, and with the continuum. Arising from the moment is the aspect of suffering and so on after the aspect of impermanence, and the aspect has arisen, after the object of the aggregates of form and so on is the object of the aggregates of feeling and so on, and arising from the object, after the contaminated is the uncontaminated, and from the uncontaminated it is directed to the contaminated, after the afflicted is the unafflicted, and after the unafflicted are the afflicted and so on. Considering the aspect of arising from dissimilarity, it is said that arising from something that is to be savored, that which savors is not entering into samadhi. Also,