Tibetan
རྩམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཚུལ་གནས་ཐོས་དང་བསམ་གཏན་པས། །བསྒོམ་པ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱོར། །ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་བཟོད་པ་ཟག་པ་མེད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་དག་གིས་ཀྱང་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་ཟག་པ་མེད་པ་སྨོས་སོ། །སྔོན་མེད་པའི་རྣམ་པས་འདིར་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ལ་བཟོད་པའི་ཕྱིར་རམ་སྔར་མ་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་བཟོད་པའི་ཕྱིར་ཟག་པ་མེད་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་ལ་བཟོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །རྒྱུ་མཐུན་པས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཤེས་པ་དེའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་ པའི་བཟོད་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུའི་ཤིང་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མེ་ཏོག་གི་ཆེད་ཀྱི་ཤིང་ནི་མེ་ཏོག་གི་ཤིང་ངོ༌། །འབྲས་བུའི་ཆེད་ཀྱི་ཤིང་ནི་འབྲས་བུའི་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །སློབ་དཔོན་འདུས་བཟང་ན་རེ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་བཟོད་པ་ལ་ཡང་འདིར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཆོས་ཀྱི་མཆོག་གི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ངེས་པ་ལ་འཇུག་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་ངེས་པ་ལ་འཇུག་པ་ཡང་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ས་ལས་འདའ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་བཟོད་པ་བསྐྱེད་པས་འདི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་སུ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པའི་རྒྱུ་མཐུན་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཟག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཤེས་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་སུ་བཟོད་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་བཟོད་པ་ལ་ཡང་ཐར་བར་འགྱུར་རོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཆོས་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ལས་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེ་ན། བཟོད་པ་ཟག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་སྔར་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཟག་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་མི་རིགས་པ་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པར་བསྟན་ཏོ་ཞེ་ན། འདི་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་སྐྱེས་པ་ན་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ལས་འདས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་བཤད་པའི་ཆོས་ཤེས་པའི་ཟག་པ་མེད་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། འདི་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་བའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟག་པ་མེད་བའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་ཟག་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བ་འོས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ལ་གཞན་དག་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་མཐོང་བ་འཁྲུལ་པ་དེ་དང་སྡུག་བསྔལ་དུ་གྱུར་པའི་ཤེས་བྱ་སྔར་མ་མཐོ
Chinese
所谓“糌粑”者，如云：“持戒闻思禅定者，于修当勤精进修。”从此处开始，“法之忍辱无漏法”，是指与决择分相应的那些，也对法有忍辱，因此说了无漏。以先前没有的方式，在此对痛苦等有忍辱之故，或者对先前未见的物体有忍辱之故，称第一刹那的无漏为忍辱。所谓“以同类因作差别”者，是指法智的同类因。因此，为了与和决择分相应的忍辱作区别，称为法智忍辱。所谓“如花与果之树”者，如为花之故的树是花树，为果之故的树是果树一样。论师调伏说，与决择分相应的忍辱也包括在此，这样说。因为说了法的殊胜之后立即进入决定，并且进入决定也显示了超越异生地的缘故，生起有漏的忍辱不是此处的对境，如果这样问。这并非如此，在名言的时期，以法智忍辱的同类因的差别，是为了了知无漏的自性。如果不是这样，在名言的时期，说忍辱也会包括与决择分相应的忍辱。如果问，如前所说的法智的同类因从何处了知？因为是忍辱无漏的自性，并且是先前生起的自性。如果说，无漏的自性不合理，因为显示了互相依赖。这也不对，因为在那生起时，显示了仅仅是异生地的业已超越。如果问，所说的法智的无漏自性没有成立。这也不合理，因为是法智忍的同类因的缘故，无漏的同类因变成有漏是不合理的。对此，其他一些人认为，从无始时来，将自身视为我而产生的错觉，以及成为痛苦的所知，先前未见
English
The so-called "tsampa" is like saying, "Those who uphold discipline, listen, think, and meditate, should diligently apply themselves to cultivation." Starting from here, "the forbearance of Dharma, the undefiled Dharma," refers to those who are in accordance with the determination division, and also have forbearance towards the Dharma, therefore the undefiled is mentioned. In a way that was not present before, here, because of forbearance towards suffering and so on, or because of forbearance towards objects not seen before, the first moment of the undefiled is called forbearance. The so-called "distinguishing by homogeneous cause" refers to the homogeneous cause of Dharma-wisdom. Therefore, in order to distinguish it from the forbearance that corresponds to the determination division, it is called Dharma-wisdom forbearance. The so-called "like a tree of flowers and fruits" is like a tree for the sake of flowers is a flower tree, and a tree for the sake of fruits is a fruit tree. The teacher Subdued says that the forbearance corresponding to the determination division is also included here, so he says. Because it is said that immediately after the excellence of the Dharma, one enters into certainty, and entering into certainty also shows that one transcends the stage of ordinary beings, the arising of defiled forbearance is not the object here, if asked. This is not the case, because in the time of expression, the difference of the homogeneous cause of Dharma-wisdom forbearance is to know the nature of the undefiled. If it is not so, in the time of expression, saying forbearance will also include the forbearance corresponding to the determination division. If you ask, from where is the homogeneous cause of Dharma-wisdom, as mentioned before, known? Because it is the nature of undefiled forbearance, and it is the nature of what arose earlier. If you say that the nature of the undefiled is unreasonable, because it shows mutual dependence. This is also not right, because when that arises, it shows that the karma of merely being an ordinary being has already been transcended. If you ask, the undefiled nature of Dharma-wisdom that was spoken of has not been established. This is also unreasonable, because it is the homogeneous cause of Dharma-wisdom forbearance, it is unreasonable for the homogeneous cause of the undefiled to become defiled. To this, some others think that from beginningless time, the illusion of seeing oneself as the self, and the knowable that has become suffering, not seen before.
Tibetan
ང་བའི་རྣམ་པ་ཆོས་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་བཟོད་པའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་ཤེས་པའི་སྒྲ་དོན་མེད་པ་ཅན་ནོ་ཞེ་ན། ཚིག་རྣམ་པར་སྦྱར་བ་སྔ་མ་ཅན་ཉིད་ལེགས་སོ། །དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བཟོད་པའོ། །ཡང་དག་པ་ཉིད་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མདོ་ལས་གསུངས་ཏེ། ཡང་དག་པ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། འདོད་ ཆགས་ཡོངས་སུ་གཏུགས་ཏེ་སྤངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྒྱས་པར་འབྱུང་ངོ༌། །དེར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པ་ཉིད་དུའོ། །གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྲིད་བ་བདུན་གྱིས་གོར་མ་ཆགས་པར་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འགྱུར་བའོ། །དེར་མངོན་པར་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའོ། །ཡང་དེར་མངོན་པར་འགྲོ་བ་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན་དེ་ཐོབ་པ་སྟེ། དེ་སྐྱེས་ན་ཡང་དག་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འཐོབ་པས་ངེས་པ་ལ་འཇུག་པ་ཞེས་བྱའོ། །གཞན་དག་ན་རེ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་དང་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པར་ཐོབ་པས་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །མར་མེ་དང་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་མ་འོངས་པ་བྱེད་པ་དང་ལྡན་པ་གསུམ་སྟེ། སྐྱེ་བ་དང༌། མར་མེ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པའོ། །སྐྱེ་བཞིན་པའི་མར་མེས་མུན་པ་སེལ་ཅིང་འགག་བཞིན་པས་སྡོང་བུ་དང་མར་བསྲེགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་སྐྱེ་བཞིན་པས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཉིད་སྤོང་ལ། འགག་བཞིན་པས་ཕྲ་རྒྱས་བཅུ་སྤོང་ངོ༌། །གཞན་དག་ན་རེ་འོད་དང་རེག་བྱ་དག་དེའི་ནུས་པ་གཅིག་གིས་གཉི་གའི་བྱེད་པ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དཔེ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །སྐྱེ་བཞིན་པ་དང་འགག་བཞིན་པ་དག་གཅིག་མ་ཡིན་ཡང་དེ་ལ་ཡོད་པའི་ནུས་པ་བཞིན་ཐ་དད་པ་དང་གཅིག་མ་ཡིན་པར་ཡོད་པ་ཉིད་ཐ་དད་པར་རིགས་སོ། །དེས་ན་འགག་བཞིན་པ་དང་སྐྱེ་བཞིན་པ་ལ་ཡོད་པའི་ནུས་པ་ཁས་བླངས་པས་ཡོད་པ་སྐྱེ་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་བཤད་པ་ཇི་ལྟར་གཅིག་ཉིད་ཀྱང་ཚོགས་པ་མར་མེ་ལ་སོགས་པའི་རྫས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ནུས་པ་ཐ་དད་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཅིག་ཉིད་ལ་རྫས་ཀྱི་དུས་སུ་ཐ་དད་པས་ནུས་པ་ཐ་དད་དོ། །དེ་ལྟར་སྐྱེ་བཞིན་པ་ལ་བཟོད་པ་ལས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་འགྲིབས་པ་ལ་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། །འགག་བཞིན་པ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་བཅུ་འགྲིབ་པོ་ཞེ་ན། འདི་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་བཏགས་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་ཚོགས་པའི་འབྲས་བུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནུས་པ་མེད་དོ། །སྐྱེ་བཞིན་པ་ད་ལྟར་བྱུང་བ་བཞིན་རྫས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་གཅིག་མ་ཡིན་པ་དུས་ཐ་དད
Chinese
说是以领纳之相为有法而安忍。如果说，在所谓苦法智忍中，“智”字是无意义的，那么，还是以前面的词语组合为好。所谓“彼性”，就是安忍。所谓“真实性”，在《涅槃经》中说：“何为真实性？即是贪欲完全断除并舍弃，此即是真实性。”其中“彼”是指真实性。所谓“一有”，是指不会再受生七次就可趋入寂灭。所谓“于彼现行”，是指一有。又问：于彼现行什么？答：是获得它，如果生起它，就必定获得真实性，所以称为趣入决定。另一些人说，由于获得与真实自性无分别的体性，所以称为苦法智忍。譬如灯和生，有三个与未来作用相关：生、灯、苦法智忍。如生起的灯能遣除黑暗，熄灭的灯能烧毁灯芯和灯油一样，苦法智忍生起时能舍弃异生性，熄灭时能舍弃十种微细烦恼。另一些人说，光和触等，由于它的一个能力无法同时做两件事，所以这个比喻不恰当。虽然生起和熄灭不是同一个，但就像它所具有的能力一样，存在着不同和非一，所以可以推断为不同。因此，由于承认熄灭和生起所具有的能力，所以存在着生起是可能的。正如所说，即使是同一个，但由于灯等集合体的物质不同，所以能力也不同，同样，同一个在物质的阶段也因不同而能力不同。这样，生起时，安忍能减少异生性。熄灭时，能减少十种烦恼吗？答：这也不合理，因为它是假立存在的，而且没有集合的果，所以没有能力。生起就像现在发生一样，由于在物质方面不是存在的，所以不是同一个，时间不同。
English
It is said that patience is through the aspect of acceptance as a phenomenon. If it is said that in what is called the patience of knowing the Dharma of suffering, the word "knowing" is meaningless, then it is better to have the previous combination of words. What is called "that nature" is patience. What is called "reality" is stated in the Nirvana Sutra: "What is reality? It is the complete cutting off and abandonment of desire, this is reality." There, "that" refers to reality. What is called "one existence" is that one will enter into peace without being bound by seven existences. What is called "manifestation in that" is one existence. Again, what manifests in that? The answer is obtaining it. If it arises, one will definitely obtain reality, so it is called entering into certainty. Others say that because one obtains the nature that is inseparable from the characteristic of truth, it is called the patience of knowing the Dharma of suffering. Like a lamp and birth, there are three that are related to future actions: birth, lamp, and the patience of knowing the Dharma of suffering. Just as a lamp that is arising dispels darkness and a lamp that is extinguishing burns the wick and oil, so too, when the patience of knowing the Dharma of suffering arises, it abandons the state of an ordinary being, and when it ceases, it abandons the ten subtle defilements. Others say that light and touch, etc., because one of its powers cannot do two things at the same time, this analogy is not appropriate. Although arising and ceasing are not the same, just like the power it possesses, there is difference and non-oneness, so it can be inferred as different. Therefore, because the power possessed by ceasing and arising is acknowledged, the existence of arising is possible. As it is said, even if it is the same, but because the substances of the aggregates such as lamps are different, the powers are also different, similarly, the same is different in the stage of substance, so the powers are different. In this way, when arising, patience can become the power to reduce the state of an ordinary being. When ceasing, does it reduce the ten defilements? The answer is that this is also unreasonable, because it exists as an imputation, and because there is no result of aggregation, there is no power. Arising is like what is happening now, because it is not existent in terms of substance, it is not the same, the times are different.