Tibetan
རེ་གང་དུ་མ་ཉེ་བར་བླངས་ཏེ་བཏགས་པ་དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་པའོ། །གང་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་པའོ། །གང་དུ་མིང་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་མི་དམིགས་པ་དེ་ཀུན་རྫོབ་པོ། །གང་དུ་དམིགས་པ་དེ་དོན་དམ་པའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །སློབ་དཔོན་འདུས་བཟང་ན་རེ་གང་ཅི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དོན་དམ་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་དམ་མེད། གལ་ཏེ་ཡོད་ན་བདེན་པ་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་མེད་ན་ཡང་བདེན་པ་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཉེ་བར་འགྲོའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་སྐད་སྨྲ་བ་ལ་གནས་བརྟན་དབྱིག་བཤེས་ན་རེ། ཕྱིན་ཅི་མ་ ལོག་པའི་དོན་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་མིག་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ནུས་པའོ། །དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་པའི་མིང་རྫས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །བདེན་པ་གཅིག་ཉིད་དུ་བཤད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དོ། །དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་བདེན་པར་འགྱུར་བར་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་བདེན་པ་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པར་འགྱུར། དོན་དམ་པའི་ཁྱད་པར་གང་ཡང་རུང་བ་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་དེའི་ལས་ལ་སོགས་པ་དག་གི་དངོས་པོའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ལས་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པ་ཡོད་ཀྱི། དོན་དམ་པ་ཀུན་རྫོབ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མིང་མ་གཏོགས་པ་གལ་ཏེ་རྫས་གཞན་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་གཞག་པ་ཐ་དད་པའི་འབྲས་བུ་དེ་དག་ཉེ་བར་ལེན་པའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་ལ། རང་ཉེ་བར་ལེན་པ་རྣམས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་དེའི་དབྱེ་བ་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །རྫས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དེའི་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་བློ་མེད་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་ཀུན་རྫོབ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་འཁྲུལ་པ་མེད་པས་བདེན་པ་སྐྱེའོ། །ཡང་རྫས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པའི་རྫས་དེ་ཡང་རྫས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་འཁྲུལ་པ་མེད་པས་དེའི་ཕྱིར་བདེན་པ་གཅིག་ཉིད་དུ་ཐལ་བ་མེད་དོ། །གང་བཤད་པའི་དོན་དམ་པ་དེ་ཉིད་ཡོད་པའི་དོན་ཏེ། བྱེ་བྲག་ཁ་ཅིག་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དང་ཁ་ཅིག་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱའོ། །དོན་བསྡུས་ཏེ་ངེས་པར་མ་བཟུང་བ་འཛིན་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་ཞིང༌། དོན་ངེས་པར་གཟུང་བའི་རྣམ་པའི་སྒོ་ནས་སམ་རྫས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འཛིན་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་དངོས་པོའི་འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་འཛིན་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་དང༌། རྒྱུའི་སྒོ་ནས་འཛིན་པ་ནི་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་ཡོད་པ་ནི་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་དངོས་པོ་ ལས་རྒྱུའི་ངོ་བོའོ། །འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཏེ་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཡོད་པའོ། །གང་གི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་གནས་པ་རྣམས་བསྡུས་ཏེ་གཟུང་བར་གྱུར་བ་དེ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་གྲངས་སུ་བགྲང་བའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་སྨྲ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། །བདེན་པ་རྣམས་མཐོང་བར་འདོད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མང་པོའི་ཚིག་གིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་སྤང་བའི་དབང་དུ་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བདེན་པ་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདིར་འཕགས་པའི་སྒྲ་སྨོས་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་ཡང་དག་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་རྟོག་པ་ལས་འཕགས་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་རང་གི་ཡུལ་ཤེས་པས་ངེས་པ་ལ་འཇུག་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དགེ་བ་ཡང་ཡིན་པ་རྟོགས་པ་ལས་ནི་འཕགས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་འཕགས་པ་རྣམས་ཡང་དག་པར་བཞེད་ཅིང་བདེན་པས་སོ། །དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་པོ་རྣམ་པ་ཉིད་དོ། །དང་པོ་ཁོ་ན་ར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བརྟེན་ཅིང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་ནས་ཆོས་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ་ཞེས་གསུངས་པའོ། །དེས་ན་དང་པོ་ཁོ་ནར་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་ཤིན་ཏུ་གུས་པར་བྱ་སྟེ་བསྒོམ་པར་བྱ་འོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱང་འདིར་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་མངོན་པར་འདོད་ཀྱི་བསམ་གཏན་དང་ཟག་པ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་མི་གཡོ་བའི་རྒྱུ་དང་རྣམ་པར་མི་གཡེང་བའི་རྒྱུའོ། །ཐོས་པ་ནི་མི་རྨོངས་པའི་རྒྱུའོ། །བསམ་པ་ནི་གཏན་ལ་ཕེབས་པའི་རྒྱུའོ། །མི་གཡོ་ཡང་བསྒོམ་པས་རྣམ་པར་འཇོམས་པའི་རྒྱུ་སྟེ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་དག་བསལ་ཏེ་བསྒོམ་པ་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་འདིའི་བསྒོམ་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་སླ་བར་འགྱུར་རོ། །བདེན་པ་མཐོང་བ་དང་མཐུན་པའི་ཐོས་པ་འཛིན་པ་ཞེས་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་ལ། ཐོས་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་བསྒོམ་པ་རྫོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐོས་པས་ཆོས་རྣམས་
Chinese
凡是不就近取而安立的，那是世俗谛。凡是唯一者，那是胜义谛。凡是名等经过辨析而不可得的，那是世俗谛。凡是可以获得的，那是胜义谛，他们这样说。论师和合贤说：凡是世俗自性的胜义，在世俗中存在还是不存在？如果存在，那就成了唯一的真谛。如果不存在，也成了唯一的真谛。将要趋近于名为“存在”的事物，他们这样说。说了这些话之后，住贤友说：能使不错谬之义得以领悟的眼是世俗的能力。所谓的胜义谛，就是通过极力成立的名和实而存在的。难道不是说唯一的真谛吗？就是这样的。胜义空性不应成为真实。那么，真谛本身如何安立呢？任何胜义的差别，都近于安立在世俗中，从它的业等事物的名言自性中，有世俗和胜义，但胜义不是世俗。如果除了名之外，仅仅是其他的实，那么瓶子和布等不可能包含在二谛之中，因此对它们来说，世间的名言就不是正量。各自分别的安立之果不是近取的自性，而且各自近取的事物，由于是不可说为彼或此，所以没有各别的体相，也不是从它的分类中产生。由于从实的角度来说，没有它的分类，所以没有瓶子等的分别念，例如，由于世俗和世俗的自性没有错乱，所以产生真谛。而且，由于从实的角度来说，不是存在，所以胜义的实也不是实的自性错乱，因此不会陷入唯一的真谛。所说的胜义本身就是存在的意义，有些差别称为世俗谛，有些差别称为胜义谛。总摄意义而没有确定执著的执著称为世俗谛，从确定执著意义的体相的角度或者从实的角度
English
That which is not closely taken and established is the conventional truth. That which is the only one is the ultimate truth. That which is not found when names and so on are analyzed is the conventional truth. That which is found is the ultimate truth, they say. The teacher Samantabhadra says: Does the ultimate, which is the nature of the conventional, exist or not exist in the conventional? If it exists, then it becomes the only true truth. If it does not exist, then it also becomes the only true truth. It will approach the thing called "existence," they say. After saying these words, the venerable Vasubandhu says: The eye that makes one understand the meaning that is not mistaken is the power of the conventional. The so-called ultimate truth is that which exists through the names and realities that are extremely established. Isn't it said to be the only true truth? It is just like that. The ultimate emptiness should not become true. Then, how is the truth itself established? Any difference of the ultimate is close to being established in the conventional, from the nature of the nominal terms of its actions and so on, there are the conventional and the ultimate, but the ultimate is not the conventional. If, apart from the name, it is only another reality, then the pot and the cloth and so on cannot be included in the two truths, therefore, for them, the worldly nominal term is not a valid cognition. The fruits of the separate establishments are not the nature of close taking, and the things that are closely taken by themselves, because they are unspeakable as this or that, therefore there are no separate characteristics, nor does it arise from its classification. Since, from the point of view of reality, there is no classification of it, there is no conceptualization of the pot and so on, for example, because there is no confusion between the conventional and the nature of the conventional, the truth arises. Moreover, since, from the point of view of reality, it is not existence, the reality of the ultimate is also not confused with the nature of reality, therefore it does not fall into the only true truth. The ultimate that has been spoken of is the meaning of existence itself, some differences are called the conventional truth, and some differences are called the ultimate truth. Grasping the meaning in summary without definite grasping is called the conventional truth, from the point of view of the characteristics of definite grasping of the meaning or from the point of view of reality
Chinese
以……之门而执持，是为胜义谛。例如，以有漏之物的果之门而执持，是苦谛；以因之门而执持，是集谛。这并非要结合，而是存在着有漏之物的因之体性。果之体性也是色等，即瓶子和布匹等的形态。因为色等存在之物被聚集而执持，所以被算作存在之数的缘故，将说成支分和有支分是一体的。想要见到真谛者，是因为用众多词语显示苦等，并且是为了能舍弃烦恼。正因为如此，为了将此真谛与其他真谛区分开来，所以在此处提到了“圣”这个词。一切法都是自相之真谛，真实不颠倒。但这并非超越分别念，因为不可能通过认识自己的对境而进入确定。自相之善也是如此，从认识上来说就是圣。圣者们如实地认为这是真实的。这也就是苦谛等四种真谛的相。最初唯一是指，世尊说要依靠戒律，安住于戒律，从而修习法性。因此，最初唯一要非常恭敬戒律，从而修习。这里的戒律，是指想要别解脱戒的戒律，而不是禅定和无漏的自性。因此，戒律是不动摇之因，也是不散乱之因。听闻是不愚痴之因，思维是达到究竟之因。不动摇也是通过修习而调伏之因，即通过戒律等来消除这些，从而精进于修习。这样一来，此处的修习就会变得非常容易。与见真谛相符的听闻，如广说所说。具有听闻，修习就会圆满，因为通过听闻，诸法……
English
Holding through the gate of... is called ultimate truth. For example, holding through the gate of the result of contaminated objects is the truth of suffering; holding through the gate of the cause is the truth of the origin. This is not to be combined, but what exists is the nature of the cause of contaminated objects. The nature of the result is also form, etc., that is, the form of pots and cloths, etc. Because form, etc., which exist, are gathered and held, it is counted as the number of existence, so it will be said that the limb and the one with limbs are one. Those who wish to see the truths, because suffering, etc., are shown with many words, and in order to be able to abandon afflictions. Precisely for this reason, in order to distinguish this truth from other truths, the word "noble" is mentioned here. All dharmas are the truth of their own characteristics, truly not inverted. But this is not beyond discrimination, because it is impossible to enter certainty by knowing one's own object. The goodness of one's own characteristics is also like this, from the point of view of knowledge, it is noble. The noble ones truly consider this to be true. This is also the aspect of the four truths, such as the truth of suffering. The first and only refers to the fact that the Bhagavan said that one should rely on discipline, abide in discipline, and thus cultivate the nature of dharma. Therefore, one should be very respectful of discipline first and foremost, and thus cultivate. The discipline here refers to the discipline of wanting individual liberation vows, not the nature of meditation and non-outflow. Therefore, discipline is the cause of non-wavering and also the cause of non-distraction. Hearing is the cause of non-ignorance, and thinking is the cause of reaching the ultimate. Non-wavering is also the cause of subduing through cultivation, that is, eliminating these through discipline, etc., and thus striving in cultivation. In this way, the cultivation here will become very easy. Hearing that is in accordance with seeing the truth, as the extensive explanation says. Having hearing, cultivation will be perfected, because through hearing, all dharmas...