Tibetan
་ཏེ་ཞེས་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་ལ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དུ་རོ་གཅིག་པས་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། འདུ་བྱེད་སྡུག་བསྔལ་དུ་རོ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་རྟག་པའི་རྣམ་པར་གྱུར་པས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་བདེ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་གཟིགས་སོ། །དེ་ཉིད་ལ་དཔེ་ནི་དཔེར་ན་གཟུགས་དང་འདུ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔེར་ན་གཟུགས་དང་འདུ་ཤེས་དང་འདུ་བྱེད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་དུ་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་བདེ་བའི་ཚོར་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་བ་མ་ཡིན་ཞིང་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། །དེའི་དེ་ནི་ཀུན་འབྱུང་གི་རྣམ་པ་ཡིན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུའི་རྣམ་པས་རྣམ་པར་སུན་འབྱིན་པའི་སྒོ་ནས་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པར་སྐྱེས་པ་འཕགས་ པ་རྣམས་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་འདུ་ཤེས་འཇུག་ན། གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པར་སྐྱེས་པའི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམས་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་དེ་དག་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བློ་མི་འཇུག་པ་ཞིག་ན། དེ་ནི་འདོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཁམས་གསུམ་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་དུ་གཟིགས་སོ། །མདོ་ལས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་སྟེ་གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བདེ་བ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་དུ་ལྟའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་བསྟན་པ་དོན་མེད་དོ། །བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སེམས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་མངོན་པར་མ་བརྗོད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་དུ་ལྟའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ན། འོ་ན་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་དག་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །སྐྱེ་ཞིང་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པར་ལྟ་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རྟག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་མཐུན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་འདོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཇི་ལྟར་མི་མཐུན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རྟག་པར་མཐོང་ན་མི་མཐུན་པར་གྱུར་པས་མི་རྟག་པའི་རྣམ་པས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་འདྲེན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་མཐུན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་དུ་བཤད་ཀྱི་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་དག་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལམ་ལ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ལམ་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མི་རྟག་པའི་རྣམ་པ་ཡོད་དོ། །ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ཁོ་ན་འདུན་པའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པས་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་ཀྱི། ལམ་གྱི་བདེན་པ་ནི་ མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་མི་རྟག་པའི་རྣམ་པས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་ངོ༌། །གང་ཅི་ཚོར་ཡང་རུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚོར་བ་མ་ལུས་པ་བཟུང་བས་ཚོར་བ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡང་བདེ་བའི་ཚོར་བ་དོན་དམ་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་ལོག་པའི་ཤེས་པ་ལ་སྦྱོར་བར་མཛད། དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ན་ཡིན་བཞིན་དུ་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདེ་བར་བཟུང་བས་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ལ་སྦྱར་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡང་བདེ་བའི་ཚོར་བ་རང་བཞིན་ཁོ་ན་ནས་ཡོད་ན་ནི་དེ་ལྟ་ན་བདེ་བ་ཁོ་ན་ལ་བདེ་བའོ་སྙམ་པ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་བདེ་བའོ་སྙམ་དུ་འདུ་ཤེས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རེ་ཞིག་མདོ་ལས་བདེ་བའི་ཚོར་བ་མེད་པ་ནི་དེ་ལྟའོ། །དེ་དག་ཧ་ཅང་སྤྱད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་ཞིག་དུས་སུ་སྤྱད་པས་བདེ་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་དེ་དག་དུས་མ་ཡིན་པ་དང་ཧ་ཅང་སྤྱད་པས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ། །དུས་མ་ཡིན་པར་སྤྱད་པ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མ་ཞུ་བ་ན་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། གྲང་བ་ན་ཚ་བ་བསིལ་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། ཚ་བའི་དུས་མེས་གདུང་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དུས་ད
Chinese
也就是详细阐述的，因为行苦的体性相同而说。行苦的体性相同，因为转变为无常的相，由于不一致的缘故，将安乐自性的感受视为痛苦。关于这一点，例如色和识等，也就是说，例如色、识、行、受、想等，因为无常的缘故而不一致，如同看待痛苦一样，安乐的感受也是如此。它们并非如此痛苦，也不是体验的自性，因此本质上不是痛苦。如何是痛苦的感受呢？就是认为什么是痛苦的因，这才是。那是因为这是集起的相，通过因的相来驳斥，而不是痛苦的相。那只是集起的谛实，而不是痛苦的谛实。对于生于色界和无色界的圣者们也是如此，详细阐述说，如果对于不是痛苦自性的行蕴产生痛苦的认识，那么生于色界和无色界的圣者们的蕴不是痛苦的因，因为在那里完全寂灭的缘故。因此，如果对于那些蕴不产生痛苦的念头，那也不是贪欲，因为圣者们也将三界的蕴视为痛苦。经中也详细阐述了行苦本身，如果因为是痛苦的因，也将安乐视为痛苦，而不是因为无常的缘故，那么行苦本身的教示就没有意义了。如果说既不是安乐也不是痛苦没有意义，那么心也是痛苦的因，因此会陷入没有明显说明的过失。如果因为无常而视为痛苦，而不是因为是痛苦的因，那么无常和痛苦的相有什么区别呢？
English
That is, it is explained in detail that it is said because the nature of the suffering of formation is the same. The nature of the suffering of formation is the same, because it is transformed into the aspect of impermanence, and because of the inconsistency, the feeling of the nature of happiness is regarded as suffering. Regarding this, for example, form and consciousness, etc., that is, for example, form, consciousness, formation, feeling, thought, etc., are inconsistent because of impermanence, just as suffering is viewed, so is the feeling of happiness. They are not so painful, nor are they the nature of experience, so they are not painful in nature. How is it a painful feeling? It is thinking that what is the cause of suffering, that's it. That is because it is the aspect of arising, refuting through the aspect of cause, not the aspect of suffering. That is only the truth of arising, not the truth of suffering. It is also the same for the saints born in the form realm and the formless realm, explaining in detail that if the perception of suffering arises for the formations that are not the nature of suffering, then the aggregates of the saints born in the form realm and the formless realm are not the cause of suffering, because they are completely extinguished there. Therefore, if the thought of suffering does not arise for those aggregates, then it is not desire, because the saints also regard the aggregates of the three realms as suffering. The sutra also elaborates on the suffering of formation itself, if happiness is also regarded as suffering because it is the cause of suffering, not because of impermanence, then the teaching of the suffering of formation itself is meaningless. If it is said that neither happiness nor suffering is meaningless, then the mind is also the cause of suffering, so it will fall into the fault of not being clearly stated. If it is regarded as suffering because of impermanence, not because it is the cause of suffering, then what is the difference between the aspects of impermanence and suffering?
Chinese
想到这里，就觉得不是没有道理。因为是生灭之法，所以说要观无常，因为不是常有的。说因为不合意是痛苦，就是不喜欢的意思。为了说明怎样因为不合意是痛苦。说见到无常，因为变得不合意，所以无常的相会引出痛苦的相。这样说是因为无常本身就是不合意的，所以才这样说，并不是因为无常和痛苦的相没有差别。如果这样，这在道上又怎么会太过分呢？因为那道也是生灭之法，所以有无常的相。因为只是想要具有漏的贪欲之物，所以会被无常所破坏。但道的真谛不是这样，因为在那里见到功德。因此，这不是以无常的相作为痛苦的相。世尊所说的是广义的。无论感受什么，都是抓住所有的感受，从而理解所有的感受都是痛苦。如果快乐的感受真的是究竟的，那么世尊怎么会教导要将之视为痛苦，从而与颠倒的认知联系起来呢？那明明只是痛苦，却被孩子们认为是快乐，所以为了与正确的认知联系起来，才说要将之视为痛苦。如果快乐的感受本身就存在，那么认为快乐本身就是快乐，这才是正确的认知，而不是认为痛苦是快乐，这是一种颠倒的认知。总之，经中没有快乐的感受就是这样。说那些过度使用，就是指那些在适当的时候使用会成为快乐之因的东西，在不适当的时候或过度使用时，会成为痛苦之因。说在不适当的时候使用，就是指在没有消化的时候吃喝等，在寒冷的时候使用热的、凉的等，在炎热的时候被火烧等。时间
English
Thinking about it, it doesn't seem unreasonable. Because it is the nature of arising and ceasing, it is said to contemplate impermanence, because it is not permanent. Saying that it is suffering because it is disagreeable is the same as saying it is undesirable. In order to explain how it is suffering because it is disagreeable. It is said that seeing impermanence, because it becomes disagreeable, the aspect of impermanence leads to the aspect of suffering. This is said because impermanence itself is disagreeable, so it is said that way, not because there is no difference between the aspects of impermanence and suffering. If so, how could this be too much on the path? Because that path is also the nature of arising and ceasing, so there is the aspect of impermanence. Because it only desires objects of attachment that are tainted, it is destroyed by impermanence. But the truth of the path is not like that, because merit is seen there. Therefore, this is not the aspect of suffering as the aspect of impermanence. What the Blessed One said is extensive. Whatever is felt, it is to grasp all feelings, thereby understanding that all feelings are suffering. If the feeling of happiness is truly ultimate, then how would the Blessed One teach to regard it as suffering, thereby associating it with inverted cognition? That is clearly only suffering, but children regard it as happiness, so in order to associate it with correct cognition, it is said to regard it as suffering. If the feeling of happiness exists in its own nature, then thinking that happiness itself is happiness is correct cognition, not thinking that suffering is happiness, which is an inverted cognition. In short, the absence of the feeling of happiness in the sutras is like that. Saying that those are overused means that those things that become the cause of happiness when used at the right time become the cause of suffering when used at the wrong time or overused. Saying to use them at the wrong time means eating and drinking when not digested, using hot or cold things when cold, and being burned by fire when it is hot. Time