Chinese
因此，“在所有不平等境界中行走的众生”等说法广为流传。在所有不平等境界中行走的众生的目标是色界和无色界，应该通过对痛苦和集谛的随顺智来完全了解。但那时它们不会被舍弃，因为它们已经被舍弃了。因为它们先前在对痛苦和集谛生起法智时就被舍弃了。那些以有漏为目标的，应通过灭谛和道谛的见解来舍弃的目标，是应通过灭谛和道谛的见解来舍弃的邪见等，并且由于它们也被痛苦和集谛所包含，所以应该通过对痛苦和集谛的法智和随顺智来完全了解。但那时它们也不会被舍弃。那么是什么呢？后来，它们将通过对灭谛和道谛的法智和随顺智来舍弃。那时，它们的目标也不会被完全了解，因为它们先前已经被完全了解了。因此，如果有人问应该如何描述舍弃它们，那么（答案是）通过完全了解目标，以及完全灭尽对目标的执着。
English
Therefore, the saying "beings who travel in all unequal realms" and so on is widely spread. The objects of beings who travel in all unequal realms are the form and formless realms, which should be fully understood through the subsequent knowledge of suffering and its origin. But they are not abandoned at that time, because they have already been abandoned. Because they were previously abandoned when the Dharma knowledge of suffering and its origin arose. Those whose objects are tainted, which are to be abandoned by the sight of cessation and the path, are the wrong views, etc., which are to be abandoned by the sight of cessation and the path, and because they are also included in suffering and its origin, they should be fully understood through the Dharma knowledge and subsequent knowledge of suffering and its origin. But they are not abandoned at that time either. So what is it? Later, they will be abandoned by the Dharma knowledge and subsequent knowledge of cessation and the path. At that time, their objects will not be fully understood either, because they have already been fully understood. Therefore, if someone asks how to describe abandoning them, then (the answer is) through fully understanding the object, and through the complete exhaustion of attachment to the object.
Tibetan
་བ་རྣམས་སྤོང་གི །དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་དེ་རྣམས་ཡུལ་བསྟེན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བརྟག་ཅེ་ན་དེའི་རྒྱུའི་ངོ་བོ་ལས་ཏེ་དེ་ལྟར་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་ཀུན་ཏུ་བཅོམ་པར་བརྗོད་དེ། རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་དེ་ཉིད་བཤད་པས་འདི་མ་འཆོལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་དམིགས་པ་སྤངས་པར་བཤད་པས་སྐལ་བ་མི་མཉམ་པའི་ཁམས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ཉིད་བདེ་བླག་ཏུ་ཤེས་སོ། །དེ་དག་གིས་གཞན་ལ་ཡང་མ་ཡིན་གྱི་ཟག་པ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པས་དེ་དག་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཟག་པ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པ་ནི་འགོག་པ་དང་ལམ་ལ་དམིགས་པའོ། །ལོག་པར་ལྟ་བ་དང་ཐེ་ཚོམ་དང་མ་རིག་པ་སྟེ། དེ་དག་ནི་ལོག་པར་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་དག་ནི་འགོག་པ་དང་ལམ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་གི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཡུལ་སྤངས་པས་ཡུལ་ཅན་སྤངས་པར་བཤད་ཅེ་ན། ཇི་ལར་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ནི་འགའ་ཞིག་ཏུ་ སྤངས་པས་ཡུལ་ཅན་སྤང་ཞིང༌། ཇི་ལྟར་འགོག་པ་དང་ལམ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ཆས་ཅིག་ཅིག་སྤངས་ཀྱང༌། གལ་ཏེ་དེར་སྤངས་པ་དེ་ལ་སྤངས་པ་ལས་འདི་སྤངས་པར་བསྟན་ཏོ། །གང་དུ་གང་ཞིག་ཉོན་མོངས་པའི་ཡུལ་དེའི་གཉེན་པོ་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དེར་ཉོན་མོངས་པའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་དེའི་དམིགས་པ་ལ་ཟག་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བྱ་བ་འཇུག་པ་དེའི་ཕྱིར་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་དག་རྟོགས་པ་ན་སྐལ་བ་མཉམ་པའི་ཁམས་ལ་དམིགས་པ་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །འགོག་པ་དང་ལམ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ན་ཟག་པ་མེད་པ་མེད་པས་དེ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཅིག་ཤོས་བསྟན་པར་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་དེའི་ཚེ་ཕྲ་རྒྱས་ཀྱི་དམིགས་པ་འགའ་ཞིག་ཤེས་རབ་ཀྱིས་མཐོང་བས་ནི་ཕྲ་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྤོང་བར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཁོ་ནས་ཕྲ་རྒྱས་སྤངས་པར་ཁས་བླངས་དགོས་སོ། །ཕྲ་རྒྱས་རྣམ་པ་གཉིས་ཤེས་རབ་གཅིག་གིས་སྤོང་བར་བྱེད་པ་ནི་དེའི་ཡུལ་ནི་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ངེས་པར་བཤད་དོ། །རྣམ་པ་གང་གིས་ཕྲ་རྒྱས་ཀྱི་ཕྲ་རྒྱས་ལ་དམིགས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་མཐོང་ཞིང་དམིགས་པ་གཞན་ཡང་དེའི་ཚེ་སྤང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་འཐད་པ་ཉིད་དོ། །སྤོང་བའི་ཐབས་སུ་མ་གསུངས་པ་ལ་གཉེན་པོ་སྐྱེས་པས་ཟད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ
Chinese
舍弃诸有。并非以完全了知对境而舍弃。又如何观察彼等成为所依之境呢？乃是从其因的自性，并非如是存在。说因完全摧毁。以异名解释彼，为了不混淆此而说。彼等一切互为因，因此说舍弃对彼之对境，故易于了知遍行于不平等界。彼等亦非以其他，乃是以无漏为对境，故是对彼等之对境。以无漏为对境，即是以灭和道为对境。邪见、怀疑和无明，彼等即是邪见等。彼等是见灭和道所应舍弃之贪欲等彼等之对境。又为何于某处舍弃境，而说舍弃有境呢？如了知痛苦和集是于某处 舍弃，则舍弃有境。如舍弃了知灭和道之分，若于彼舍弃，则显示于彼舍弃之外此舍弃。于何处何者是烦恼之境，彼之对治无漏智慧之行境，于彼烦恼之力量具足者，彼之对境无漏之智慧作用进入，因此于欲中行之痛苦和集，于了知时，对平等界之对境是具力量者。于了知灭和道时，无漏不存在，故应显示舍弃彼之外的另一者。若彼时以智慧见微细之对境，则舍弃一切微细耶？非也。如是则必须承诺唯以完全了知对境而舍弃微细。以一种智慧舍弃两种微细，乃是因其境是不同之境，故此必须说。以何种方式以智慧见微细之微细对境，且其他对境亦于彼时舍弃耶？此乃合理。未说为舍弃之方便，而说生起对治而灭尽，乃是完全了知对境。
English
Abandoning all existences. It is not abandoned by fully knowing the object. Furthermore, how should one examine those as becoming the object of reliance? It is from the nature of their cause, not that they exist as such. It is said that the cause is completely destroyed. Explaining it with different names, it is said in order not to confuse this. All of those are mutually causal, therefore it is said that abandoning the object of those, it is easy to understand that it pervades the unequal realms. Those are not with others either, but with the object of the unpolluted, therefore it is the object of those. The object of the unpolluted is the object of cessation and the path. Wrong view, doubt, and ignorance, those are wrong views, etc. Those are the objects of desire, etc., which should be abandoned by seeing cessation and the path. Furthermore, why is it said that abandoning the object in some place, one abandons the possessor of the object? Like realizing suffering and origin, in some place abandoning, then abandoning the possessor of the object. Like abandoning one part of realizing cessation and the path, if abandoning there, then it is shown that this is abandoned besides abandoning there. Wherever whatever is the object of affliction, the antidote of that, the object of the unpolluted wisdom, in that, the one who possesses the power of affliction, the action of the unpolluted wisdom enters into the object of that, therefore, suffering and origin that act in desire, when realizing, the object of the equal realm is the one who possesses power. When realizing cessation and the path, the unpolluted does not exist, therefore it is appropriate to show the other one besides abandoning that. If at that time, seeing some subtle object with wisdom, then does one abandon all subtle ones? No. If so, then one must promise that only by fully knowing the object, one abandons the subtle. Abandoning two kinds of subtle with one wisdom, it is because its object is a different object, therefore this must be said. In what way does wisdom see the subtle object of the subtle, and other objects are also abandoned at that time? This is reasonable. Not saying as a means of abandonment, but saying that exhaustion arises by the arising of the antidote, is fully knowing the object.
Tibetan
་མ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་དམིགས་པ་ཟད་པས་མ་ཡིན་ཞིང་དམིགས་པ་སྤངས་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། གཉེན་པོ་སྐྱེས་པ་ཁོ་ནའོ། །འོ་ན་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡང་གཉེན་པོ་སྐྱེས་པ་ཁོ་ནས་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་དག་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་གང་དང་གང་གི་གཉེན་པོ་དེ་དང་དེ་སྐྱེས་པས་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་འདི་ཡོད་དེ་འོན་ཀྱང་བསྒོམ་པས་སྤང་བ་ཁམས་གསུམ་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཉིད་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གཉེན་པོ་སྐྱེས་པས་སྤང་ངོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་བ་ཉིད་ཀྱི་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོར་ངེས་པས་ནི་སྤང་བའི་ཕྱིར་གཉེན་པོའོ། །ཡང་ན་འདིས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྤོང་བར་བྱེད་པས་ན་སྤང་བ་སྟེ། སྤོང་བ་ཁོ་ན་གཉེན་པོ་ཡིན་པས་སྤང་བ་གཉེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། །གང་གིས་ཉོན་མོངས་པའི་ཐོབ་པ་རྣམས་གཅོད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་བར་ ཆད་མེད་པའི་ལམ་ཐམས་ཅད་ཡིན་ནོ། །གཞིའི་གཉེན་པོ་ནི་གང་དང་ལྷན་ཅིག་བྲལ་བའི་ཐོབ་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་ཐམས་ཅད་དོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་གོ །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ཡན་ཆད་ཀྱི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་གང་ཡིན་པའོ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ། གང་གིས་དེ་སྤངས་པའི་ཐོབ་པ་ཀུན་ཏུ་འཛིན་པ་དང༌། བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་གྱིས་སྤངས་པའི་ཐོབ་པ་དང་བྲལ་བ་འཛིན་པར་བྱེད་དོ། །ཐོབ་པ་དེའི་གནས་མེད་པའི་ཕྱིར་སླར་ཡང་ཉོན་མོངས་པའི་ཐོབ་བ་མི་སྐྱེའོ། །གཞན་དག་ན་རེ། དེ་ཡན་ཆད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་མ་གཏོགས་པ་ལྷག་མ་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་སྐད་ཅིག་རྣམས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདིར་དེ་དག་གི་བྲལ་བའི་ཐོབ་པ་འཛིན་ཅིང་དེའི་ཐོབ་པ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཐག་བསྲིང་བའི་ངོ་བོའི་གཉེན་པོ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདིས་ཐག་བསྲིང་བའི་ངོ་བོ་བྱེད་པས་ན་ཐག་བསྲིང་བའི་ངོ་བོ་སྟེ་དེ་ཉིད་གཉེན་པོའོ། །བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་གྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་ཐོབ་པ་བཅད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཐག་བསྲིང་བར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་མོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་ཡན་ཆད་ཅེས་གསུངས་སོ། །གཞན་དག་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་ཡིན་ལ། དེ་ཡན་ཆད་ཀྱི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་དེ་ཐག་བསྲིང་བའི་ངོ་བོའི་གཉེན་པོའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདིར་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་ཡང་གཟུང་ངོ༌། །གཞན་དག་ན་རེ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་ཡང་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདི་དག་གིས་
Chinese
不是的。因为对它的执着已尽，也不是因为舍弃了执着。那么是什么呢？仅仅是生起了对治。那么，见道所断之法，不也是仅仅通过生起对治来断除的吗？那些也是通过生起与各个烦恼相对治的对治来断除的。有必要说明这一点，然而为了了知修道所断的三界之法的对治，才说是通过生起对治来断除的。因为有把握说有顶天的见道所断之法的对治能够断除它们，所以是对治。或者，因为它能断除烦恼，所以是断除；因为仅仅断除才是对治，所以称为断除对治。通过什么来断除烦恼的获得呢？也就是所有的无间道。基础的对治是与什么一同产生分离的获得呢？也就是所有的解脱道，一些人这样说。因此，才说直到那之前的无间道是什么。通过什么来完全执持断除它的获得，并且执持与无间道所断的获得相分离呢？因为那个获得没有存在的处所，所以不再产生烦恼的获得。另一些人说，所谓“直到那之前”，就像除了苦谛的无间道之外，其余见道的刹那，所有这些都执持着它们的离系得，并且断除它的获得。所谓“延伸自性的对治”，是指通过它来做到延伸自性，所以是延伸自性，也就是对治。通过无间道断除烦恼的获得是什么，那就是延伸，也就是殊胜道。因此才说直到解脱道。另一些人说，对苦谛的法智是解脱道，直到那之前的解脱道就是延伸自性的对治。这里也应包括解脱道。另一些人说，解脱道也是，这是因为这些
English
It is not. It is not because attachment to it has ceased, nor is it because attachment has been abandoned. So what is it? It is only the arising of the antidote. Then, are the things to be abandoned by the path of seeing also abandoned only through the arising of the antidote? Those are also abandoned by the arising of the antidote that is the antidote to each and every affliction. It is necessary to explain this, but in order to know the antidote to the three realms of things to be abandoned by the path of cultivation, it is said that they are abandoned by the arising of the antidote. Because there is certainty that the antidote to the things to be abandoned by the path of seeing of the peak of existence can abandon them, it is an antidote. Or, because it abandons afflictions, it is abandonment; because only abandonment is the antidote, it is called abandonment antidote. Through what is the attainment of afflictions severed? That is, all the paths of immediate result. The basis of the antidote is what, together with which, produces the attainment of separation? That is, all the paths of liberation, some say. Therefore, it is said, "What is the path of immediate result up to that point?" Through what does one completely grasp the attainment of having abandoned it, and grasp the separation from the attainment abandoned by the path of immediate result? Because that attainment has no place to exist, the attainment of affliction no longer arises. Others say that "up to that point" is like the moments of the path of seeing other than the path of immediate result of the truth of suffering, all of which grasp their separation and sever its attainment. The so-called "antidote of the nature of extension" means that it makes the nature of extension, so it is the nature of extension, which is the antidote. What is the attainment of affliction severed by the path of immediate result? That is extension, which is the superior path. Therefore, it is said that it extends up to the path of liberation. Others say that the knowledge of dharma of suffering is the path of liberation, and the path of liberation up to that point is the antidote of the nature of extension. Here, the path of liberation should also be included. Others say that the path of liberation is also, because these