Tibetan
་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་གསུམ་པའི་བདེ་བ་ཡོད་ལ། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་དབང་པོ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བཞི་པ་དང༌། ཡིད་བདེ་བའི་དབང་པོ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་པོ་ཡོད་དོ། །དེ་ཡན་ན་ནི་ཅི་རིགས་པར་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡོད་དོ། །དེ་ལ་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ན་ནི་ཡིད་བདེ་བའི་དབང་པོ་དང་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་དབང་པོའོ། །གསུམ་པ་ན་ནི་བདེ་བའི་དབང་པོ་དང་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་དབང་པོའོ། །དེ་ཡན་ཆད་ན་ནི་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་དབང་པོ་ཁོ་ན་ཡོད་དོ། །ཡང་ ཅིའི་ཕྱིར། སྤྱི་མ་ངེས་པར་ཡང་གཟུགས་ན་སྤྱོད་པའི་ཐེ་ཚོམ་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་དག་མཚུངས་པར་ལྡན་ཞེ་ན། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་བདེ་བ་དང་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་སའི་ཉོན་མོངས་པ་ནི་མ་ངེས་པར་ཡང་སྐྱོ་བའི་རྣམ་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐེ་ཚོམ་ཡང་དེ་དག་དང་དེར་བདེ་བ་འདོད་པར་བྱེད་དེ། ཇི་ལྟར། འདིར་འདོད་པའི་གནས་ཐོབ་པ་རྣམས་ངལ་ཡང་བདེ་བའི་འདུ་ཤེས་སྐྱེའོ། །གཞན་དག་ནི་གཟུགས་ན་སྤྱོད་པ་དག་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་དང་ཐེ་ཚོམ་རྣམས་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ནུས་པ་ནི་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་དོན་ཏོ། །འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ཡིད་བདེ་བ་ནི་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བ་ཡིན་པས་གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་སྐྱེ་བར་མཐོང་སྟེ། འདི་ལྟར་ལག་པ་དང་རྐང་པ་གས་ཤིང་ཟས་དང་གོས་མེད་པ་དྲི་ངན་པའི་དྲི་མའི་འདམ་རྫབ་འཛིན་པ་མཆོག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བ་ཁུར་ལྕི་བས་ལུས་ནོན་པ་དག་ཀྱང་རབ་ཏུ་དགའ་བས་གླུ་དང་གར་ལྷུར་བྱེད་པ་དང་གཞན་སྡུག་བསྔལ་བས་ཀྱང་མ་གུ་བ་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བས་དེ་དང་འདི་དག་མཚུངས་པ་མེད་དོ། །ཐེ་ཚོམ་ཡང་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་སུ་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་སུ་འགྱུར་རོ། །གཞན་དག་ནི་གང་ལས་དེ་དག་དགའ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་མངོན་སུམ་རྣམས་ཀྱི་ཐེ་ཚོམ་ཕལ་ཆེར་ཡང་དག་པར་ངེས་པ་ལ་འཇུག་པས་བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་རྣམས་སུ་ཐེ་ཚོམ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རྟོགས་པ་དག་ཡིད་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གཞན་དག་ཟེར་རོ། །དེ་རྣམས་ནི་དེ་དག་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡིད་འབྱུང་བ་ཞེས་སོ། །སྐྱེ་བའི་རྣམ་པས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང་ཡིད་ཀྱི་ས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་གཉིས་ནི། ཡིད་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དབང་པོ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་བསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཚིག་པ་ཡང་ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྒྱུ་
Chinese
因此，有第三个识蕴的乐受。舍受是第四个识蕴，以及意乐受和意的识者。在那之上，根据情况，存在着所有意的识蕴。其中，在第二禅中，有意乐受和舍受。在第三禅中，有乐受和舍受。在那之上，只有舍受。又，为什么？如果一般不确定，那么在色界中行走的疑，乐受和意乐受是否相同存在呢？不是在欲界中行走的乐受，因为与离欲界的烦恼不确定，也不适合以忧愁的方式存在。疑也和那些在那里想要乐受一样。如何呢？在这里，获得欲界处所的人们，即使疲惫也会产生乐受的念头。其他人说，在色界中行走的人们，乐受、意乐受和疑都完全寂静。能力是相同存在的意义。在欲界中行走的意乐受是不寂静的，因此也看到在非处所产生。例如，手脚破裂，没有食物和衣服，拿着恶臭的污泥，极度痛苦，身体被沉重的负担压迫的人们，也极度高兴地唱歌跳舞，也看到其他人因痛苦而麻木。因此，疑在非处所产生，所以那些和这些是不相同的。疑也在色界中转变为善的方面的念头。其他人说，从哪里那些会变得高兴呢？对于离欲的现观者来说，疑大多会进入正确的确定，因此在第一禅、第二禅和第三禅中，与疑一起产生的觉悟会变得厌恶，其他人这样说。那些是对那些事物自然而然地厌恶。为了排除与意乐受和苦受相同存在，因为以产生的形式进入和是意的处所这两个差别。
English
Therefore, there is happiness in the third aggregate of consciousness. Equanimity is the fourth aggregate of consciousness, as well as mental happiness and the mind's knower. Above that, according to circumstances, there are all aggregates of mental consciousness. Among them, in the second dhyana, there are mental happiness and equanimity. In the third, there are happiness and equanimity. Above that, there is only equanimity. Again, why? If it is generally uncertain, do doubt, happiness, and mental happiness, which operate in the form realm, exist equally? It is not happiness that operates in the desire realm, because the afflictions of the desire realm, which are free from attachment, are uncertain and unsuitable to exist in a sorrowful manner. Doubt also desires happiness with those and there. How so? Here, those who have attained the place of desire, even when tired, generate the thought of happiness. Others say that for those who operate in the form realm, happiness, mental happiness, and doubt are completely pacified. Ability is the meaning of existing equally. Mental happiness that operates in the desire realm is not pacified, so it is also seen to arise in a non-place. For example, those whose hands and feet are cracked, who have no food or clothing, who hold the mud of foul-smelling filth, who are extremely miserable, whose bodies are oppressed by heavy burdens, also sing and dance with great joy, and also see others numb with suffering. Therefore, doubt arises in a non-place, so those and these are not the same. Doubt also transforms into a thought of the virtuous side in the form realm. Others say, from where will those become happy? For those who have direct realization free from attachment, doubt mostly enters into correct certainty, so in the first, second, and third dhyanas, the realizations that arise together with doubt become aversion, others say. Those are naturally averse to those things. In order to eliminate the equal existence with mental happiness and suffering, because of entering in the form of arising and being the place of mind, these two differences.