Tibetan
ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་ཡོད་ཀྱི། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་མེད་ན། ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་འདས་པར་ཇི་ལྟར་གཞག་ཅེ་ན་སྨྲས་པ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ད་ལྟར་བ་ཁོ་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་གྱི་རྟེན་གྱི་དངོས་པོར་རྣམ་པར་གནས་ཀྱི། འདས་པ་ནི་མ་ཡིན་པས་སྐྱོན་འདི་མེད་དོ། །ཡང་ན་དུས་གསུམ་སྟེ། གལ་ཏེ་དུས་གསུམ་ཡོད་དོ་ཞེས་བརྗོད་ན། འོ་ན་ནི་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་སྔོན་བྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་ཡོད་ན་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མ་འོངས་པ་ཡིན་ནོ། །བྱུང་ནས་མ་ཞིག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ད་ལྟར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་དེས་དེར་ལྡན་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དེས་སམ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་དངོས་པོར་དེར་ལྡན་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་སྐྱེས་པ་དེའི་རྒྱུའི་ཕྲ་རྒྱས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་བས། འདི་སྐད་བཤད་པར་འགྱུར་ཏེ། འདས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྲ་རྒྱས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འདས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ལྡན་ནོ། །མ་འོངས་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུའི་ཕྲ་རྒྱས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་མ་འོངས་པ་དང་ལྡན་ནོ། །འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་ཕྲ་རྒྱས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེའི་དངོས་པོ་དང་ལྡན་ནོ་ཞེས་བྱའོ། །སློབ་དཔོན་འདུས་བཟང་ན་རེ། དོན་འདི་ནི་གསོག་སྟེ་འདས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཕྲ་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་འགའ་ཡང་རྒྱུད་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་དོ། །ཆོས་གཞན་གྱིས་ཕྲ་རྒྱས་སྐྱེ་བ་ནི་ཡོད་དོ། །འདོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། འགག་བཞིན་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ན། དེ་སྐྱེ་བ་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བ་དང་མཐུན་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལས་རྒྱུད་དེ་ལ་སྐྱེ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ནི་ཕྲ་རྒྱས་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དག་གི་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྤངས་པས་ཕྲ་རྒྱས་བཅོམ་ པ་མ་ཡིན་པ་ནི་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དག་དང་ལྡན་ཞེས་བྱ་སྟེ། འབྲས་བུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་རྒྱུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྤངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཉིད་དག་ནི་ཟབ་པ་ཡིན་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ཤྲཱནྟོཏྟ་ར་མ་ཏ་ཕྲཱ་ཤ་ནི་ཀཱ་བཱ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ཆོས་ཉིད་དོ། །སྐབས་འདིར་སློབ་དཔོན་འདུ
Chinese
返回。如果存在十二处，但没有过去和未来，那么意识处如何安立为过去呢？回答说：唯有现在的识，作为其他识的所依之事物而存在，因为不是过去，所以没有这个过失。或者说有三时。如果说有三时，那么过去和未来就成立了吗？因此，如其所有般已经宣说了，即说凡是先前发生的，那就是过去。如果有因则将要发生的，那就是未来。发生后未坏灭的，那就是现在。如何以彼与彼相应呢？即如何以过去和未来的烦恼，与过去和未来的事物相应呢？因为从彼所生，具有彼因的微细增长，所以将广说。将如此宣说：因为具有从过去烦恼所生的微细增长，所以与过去烦恼相应。因为具有未来烦恼之因的微细增长，所以与未来相应。因为具有缘于过去和未来事物的烦恼之微细增长，所以与彼事物相应。论师僧护说：此义是积聚，即过去烦恼和微细增长等法，任何也不从相续中产生。由其他法产生微细增长是有的。也不是意欲。那么是什么呢？对于正在灭尽的烦恼和未来，彼生起与烦恼生起相顺的相续之自性，从彼相续生起并随顺者，称为微细增长。彼也是过去和未来烦恼的果和因。因此，未以断除而摧毁微细增长，即称为与过去和未来烦恼相应，因为有果和有因。彼未被断除。因此说诸法性是甚深的。Śrāntottara matapraśanikā bā（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）。诸法的自性即是法性。此处论师僧
English
Returning to the point. If there are twelve sources, but no past and future, how is the mind source established as past? It is said: Only the present consciousness exists as the object of support for other consciousnesses, and because it is not past, there is no fault in this. Or there are three times. If it is said that there are three times, then are the past and future established? Therefore, it has already been explained as it is, that is, whatever has happened before is the past. Whatever will happen if there is a cause is the future. Whatever has occurred and has not perished is the present. How does it correspond to that? That is, how does the affliction of the past and future correspond to the past and future objects? Because it arises from that, having the subtle increase of that cause, it will be explained in detail. It will be said thus: Because it has the subtle increase arising from past afflictions, it corresponds to past afflictions. Because it has the subtle increase of the cause of future afflictions, it corresponds to the future. Because it has the subtle increase of afflictions focused on past and future objects, it corresponds to those objects. The teacher Sangharakshita says: This meaning is accumulation, that is, no past afflictions and subtle increases, etc., arise from the continuum. The arising of subtle increases from other dharmas is possible. It is also not desire. So what is it? For afflictions that are ceasing and the future, that arising is the nature of the continuum that is in accordance with the arising of afflictions, and what arises from that continuum and follows it is called subtle increase. That is also the fruit and cause of past and future afflictions. Therefore, not having destroyed the subtle increase by abandonment is called corresponding to past and future afflictions, because there is a fruit and there is a cause. That has not been abandoned. Therefore, it is said that the natures of things are profound. Śrāntottara matapraśanikā bā (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思). The nature of things is the nature of dharma. Here the teacher Sangha
Tibetan
ས་བཟང་གིས། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་གཏན་ལ་དབབ་པ་མང་དུ་བཤད་མོད་ཀྱི། འདིར་ནི་གཞུང་མངས་པའི་འཇིགས་པས་ཚིག་སོ་སོ་ལ་བཤད་པ་ནི་མ་བྱས་སོ། །དོན་གྱི་ལྟག་ལུང་རྒྱ་དཔེར་མུ་ཏ། སྒོ་ནས་ནི་དགག་པ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་བྱའོ། །གཟུགས་སྐྱེའོ་གཟུགས་འགག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་དེ་ཉིད་ད་ལྟར་བ་གྱུར་ནས་འདས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱའོ། །སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཕྱིར་མ་འོངས་པ་སྐྱེ་ལ། འགག་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་ད་ལྟར་གྱི་འགག་གོ །དུས་ཀྱང་སྐྱེ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་ཉིད་དུས་གཏམ་གཞི་དང་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་ལས་ཀྱང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་ཞེས་བྱའོ། །སྐད་ཅིག་མ་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་གོ །ཡོད་པའི་ཚིག་གི་རིམ་པ་གང་སྐྱེ་བ་དེ་འགག་གོ་ཞེས་བཤད་དེ་དཔེ་སྨོས་ཏེ། གཟུགས་སྐྱེ་བོ་གཟུགས་འགག་གོ །རྫས་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་སྐྱེའོ་གཞན་འགག་གོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །གཞན་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཕྱིར་མ་འོངས་པ་སྐྱེའོ། །གཞན་འགག་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཕྱིར་ད་ལྟར་བྱུང་བ་འགག་གོ ། དུས་ཀྱང་སྐྱེ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་དུས་ནི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དུས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་དག་ཉིད་དུས་གཏམ་གཞི་དང་ཞེས་པའི་མཚན་ཉིད་ལས་དུས་ཀྱང་སྟེ། འབྱུང་ཁུངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལས་ཆོས་སྐྱེ་བའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་མ་འོངས་པའི་དུས་སྐད་ཅིག་མ་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་མ་འོངས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དུ་མ་སྤུངས་པའི་རང་བཞིན་རྣམས་ལས་སྐད་ཅིག་མ་འགའ་ཞིག་སྐྱེ་བ་དེའི་ཕྱིར་དུས་ལས་ཀྱང་སྐྱེའོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཞར་ལས་འོངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མ་ ཀུན་གྱི་ཀུན་དང་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་ཞར་ལས་འོངས་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་དེ་སྤངས་པ་ཡིན་ནམ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་ངོ༌། །འདིར་སྤངས་པ་ནི་ཐོབ་པ་དང་བྲལ་བ་ལས་མངོན་པར་འདོད་ལ་བྲལ་བ་ནི་དེ་ལ་དམིགས་བའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པ་ལས་མངོན་པར་འདོད་དེ་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཉོན་མོང་པ་སྤངས་ན་དེ་མ་སྤངས་པར་མི་འགྱུར་བས་དེའི་ཕྱིར་རེ་ཞིག་གང་དང་བྲལ་ན་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་སྨོས་སོ། །སྤངས་ཀྱང་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་མ་སྤངས་པ་ཡོད་པས་དེའི་ཕྱིར་སྤངས་ལ་དེ་དང་མ་བྲལ་བ་ཡང་ཡོད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་ངོ༌། །མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤངས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་སྨོས་སོ། །བ
Chinese
萨桑说：虽然对过去和未来作了很多决定，但在这里，因为经文繁多，所以没有对每个词进行解释。意义的要点在于参考印度范本。通过这些门径，可以理解所有的否定。所谓“色生，色灭”的意思是，它本身从现在变成过去。因为面向生，所以未来生。因为面向灭，所以现在灭。所谓“时间也生”是因为它们本身是时间的基础。所谓“从时间也”就是生。因为不是众多刹那，所以是刹那。存在之词的次第，凡是生的，就是灭的，这样说并举例说：色生，色灭。因为不是其他事物，所以就像说“他生，他灭”一样。因为面向他生，所以未来生。因为面向他灭，所以现在生起的事物灭。所谓“时间也生”，时间是被生的法所包含的，意思是说从时间的自性中。从“它们本身是时间的基础”的定义中，时间也是，从生源的本体中产生法。为什么呢？因为未来时间不是众多刹那。说了“因为未来时间不是众多刹那”，因为从未来众多刹那堆积的自性中，生起一些刹那，所以说从时间也生。所谓“从顺便而来”是指从“具足一切的圆满”的顺便而来。所谓“那个事物是被舍弃了吗”会详细说明。这里，舍弃是指从获得和分离中显现，而分离是指从舍弃对它的执着的烦恼中显现，如果舍弃了对它的执着的烦恼，它就不会变成没有舍弃，所以暂时详细说了和什么分离。因为舍弃了，但还有没有舍弃对它的执着的烦恼，所以有舍弃了但没有和它分离的情况等等。以见道的力量，即使通过见苦而舍弃，也详细说了。
English
Sa-sang said: Although many decisions have been made about the past and the future, here, because of the abundance of scriptures, no explanation has been made for each word. The main point of the meaning lies in referring to the Indian model. Through these gateways, all negations can be understood. The meaning of "form arises, form ceases" is that it itself changes from the present to the past. Because it faces arising, the future arises. Because it faces ceasing, the present ceases. The so-called "time also arises" is because they themselves are the basis of time. The so-called "from time also" means arising. Because it is not many moments, it is a moment. The order of existing words, whatever arises, that is what ceases, thus it is said and exemplified: form arises, form ceases. Because it is not another thing, it is like saying "it arises, it ceases." Because it faces its arising, the future arises. Because it faces its ceasing, the present arising thing ceases. The so-called "time also arises," time is contained by the law of arising, meaning from the nature of time. From the definition of "they themselves are the basis of time," time also is, from the essence of the source, dharma arises. Why? Because future time is not many moments. It is said, "because future time is not many moments," because from the nature of the accumulation of many future moments, some moments arise, therefore it is said that it also arises from time. The so-called "coming from the incidental" refers to coming from the incidental of "possessing all perfections." The so-called "is that thing abandoned?" will be explained in detail. Here, abandonment refers to appearing from obtaining and separation, and separation refers to appearing from abandoning the afflictions attached to it, if the afflictions attached to it are abandoned, it will not become unabandoned, so for the time being, it is explained in detail what is separated from. Because it is abandoned, but there are still afflictions attached to it that have not been abandoned, so there are cases where it is abandoned but not separated from it, and so on. With the power of the path of seeing, even if it is abandoned through seeing suffering, it is explained in detail.
Tibetan
སྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དང་པོའི་རྣམ་པ་སྤངས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པ་ནི་སྐྱེས་ལ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་དང་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་གཟུང་ངོ༌། །ཀུན་འབྱུང་ཤེས་པ་ཡང་དེ་ལྟར་གཉི་ག་གཟུང་ངོ༌། །ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་བསྣན་པའི་དོན་ཏོ། །རྣམ་དགུ་པོའི་རྣམ་པ་གང་དང་གང་སྔར་སྤངས་པའི་ལྷག་མ་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་ནོ། །འདིར་དེའི་ཡུལ་སྨོས་པས་ཐ་དད་དོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་འདུས་བཟང་ཟེར་རོ། །བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་རྣམས་ཕན་ཚུན་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གང་ལ་འདིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བ་དེར་མ་བྱས་སོ། །ཀུན་འབྱུང་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་གང་གིས་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ལ་དམིགས་པ་ཡོད་ཅེ་ན། མདོ་ལས་ལན་གསུངས་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་ཇི་སྲིད་པ་བཞིན་མཐོང་བ་དང་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པ་དགུ་ཅིག་ཅར་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་སྔར་སྤངས་པའི་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་རྣམས་དང་ལྡན་པས་དེའི་དོན་དུ་དེའི་ཡུལ་སྨོས་པས་སྐལ་བ་མི་མཉམ་པའི་ཁམས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་རྣམས་དེའི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་གྲུབ་པོ། །ཀུན་འབྱུང་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་རྣམས་ནི་དེའི་ཡུལ་སྨོས་པས་མི་འགྲུབ་ བོ། །ནུས་པ་དེ་ཡང་ཀྱང་གི་སྒྲ་དང་མངོན་པར་འབྲེལ་པས་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། སྔོན་དུ་སྤངས་པའི་རྣམ་པ་ལ་ཡང་ངོ༌། །དེའི་ཡུལ་རྣམས་ནི་སྔར་བཤད་དོ། །འདིར་ནི་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཉོན་མོངས་པའི་ཡུལ་ཉིད་དེ། ཡུལ་གཞན་དགུ་དང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་གཞན་དུ་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ཏེ། སྤངས་པ་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་དང་ལྡན་ལ། ལྷག་མ་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་རྣམས་སྔར་སྤངས་པའི་རྣམ་པ་ལྷག་མ་རྣམས་དང་ལྡན་ནོ་ཞེས་རྗེས་སུ་འཇུག་གོ །ཅི་ཐམས་ཅད་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འོ་ན་ཅི་དེའི་ཡུལ་རྣམས་དང་ཞེས་སྨོས་ཏེ། གཉི་ག་དང་མངོན་པར་འབྲེལ་པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་གླན་ཀ་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་བཅུ་དྲུག་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དམིགས་པ་སྟེ། ཁམས་གསུམ་པོ་རེ་རེ་ཞིང་རྣམ་པ་ལྔ་པོ། །སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་དང་འགོག་པ་དང་ལམ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་དང་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་དང་ཟག་པ་མེད་པ་སྟེ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །སེམས་རྣམས་ཀྱང་བཅུ་དྲུག་སྟེ་དེ་དག་ཉིད་དོ། །ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་དང་ཀུན་ཏུ་འགྲོ
Chinese
关于修道而言，说了“即使舍弃最初的相”等等。了知痛苦，如“于生”等，是指对痛苦的法知和随知。了知集起也是如此，取二者。 “也”这个词是增补的意思。九种相中的任何一种，先前舍弃的剩余部分，与缘于它的烦恼相应。此处因说了它的境，所以不同，学者的说法是这样。因为修所断的法是互相缘的，所以在哪里用这个来作区别，就没有做。如果集见所断的遍行，缘于苦见所断的法，那么怎么样呢？经中回答说，如同世间业一样，如是，如是，见道和修道所断的烦恼，九种相一起断除。其中，因为与先前舍弃的遍行之相相应，所以为了那个意义，说了它的境，因为不平等性的界遍行不是它的境，所以那个成立了。集见所断的法，因为说了它的境，所以不成立。
English
Regarding the path of meditation, it is said, "Even if the initial aspect is abandoned," and so on. Knowing suffering, such as "in birth," refers to the Dharma-knowledge and subsequent-knowledge of suffering. Knowing the origin is also the same, taking both. The word "also" means addition. Any of the nine aspects, the remainder of what was previously abandoned, corresponds to the afflictions that are focused on it. Here, because its object is mentioned, it is different, so say the scholars. Because the objects to be abandoned by meditation are mutually dependent, it is not done where this is used to differentiate. If the pervasive objects to be abandoned by seeing the origin are focused on the objects to be abandoned by seeing suffering, then how is it? The Sutra answers that, just as with worldly actions, in the same way, the afflictions to be abandoned by the path of seeing and the path of meditation are abandoned all at once in nine aspects. Among them, because it corresponds to the pervasive aspect that was previously abandoned, therefore, for that meaning, its object is mentioned, because the pervasive realms of unequal nature are not its object, therefore that is established. The objects to be abandoned by seeing the origin are not established because its object is mentioned.