Tibetan
ས་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ཁྱེད་ཅག་རྣམས་ཀྱིས་རྫས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཏགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་མེད་ཅེས་བྱའོ། །བྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདས་པ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་ཡོད་པ་ཉིད་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་འོངས་པ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ན། ཅི་ལྟར་ཡང་འདི་ཤེས་པར་བྱ་ཞེ་ན། བྱུང་བ་དང་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་དོ། །ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འདས་པའི་གཟུགས་སམ་ཚོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་གསུངས་ཏེ། ཡང་ཇི་ལྟར་ད་ལྟར་གྱི་གཟུགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་མིག་གིས་སོ། །རྣ་བ་དང་སྣ་དང་ལྕེ་དང་ལུས་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་འདས་པ་དྲན་ནོ། །དེ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་བསགས་པ་ལས་གཞན་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ཉིད་འདས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་འཛིན་ནོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་མཐུན་པར་དྲན་པར་བྱེད་ དོ། །དེ་ལྟ་བུ་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་མཁྱེན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཐམས་ཅད་དུ་ཐོགས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་གཞན་དང་གཞན་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་མཁྱེན་ཏོ། །གལ་ཏེ་ཡང་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དེ་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ལྟར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བས་ད་ལྟར་བྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བ་དག་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་མེད་དོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པས་ཟིན་པའི་གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་བཏང་བའི་ཕྱིར་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་གཟུགས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས། དེ་ལྟར་ན་མེད་པ་ཡང་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །སློབ་དཔོན་འདུས་བཟང་ན་རེ། རྫས་དང་བཏགས་པ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཤེས་པ་ནི་ཡུལ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པ་གཉིས་སྨོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མ་སྦྲེལ་བར་སྨྲས་སོ། །འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ཡང་དམིགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཉི་ག་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ཏེ། ཡིད་ནི་རྟེན་གྱི་ངོ་བོ་དང་ཆོས་ནི་དམིགས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་རྟེན་མེད་པར་ཡང་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་པར་དེ་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་མེད་པར་ཡང་སྟེ་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་ཙམ་གྱིས་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཅུང་ཟད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཙམ་གྱི་སྒྲ་སྨོས་པ་དོན་མེད་དོ། །ཤེས་བྱའི་ཐིབས་པོ་རྣམས་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚད་མ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་བློ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་དང་དྲན་པས་ཇི་ལྟར་དུས་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་བྱེད། འདི་ནི་འདི་ལྟར་གང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་འོངས་པ་ནི་ཡུལ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་ལ། བློ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡུལ་ནི་འགྱུར་རོ། །དེའི་རྣམ་པ་གཞན་ཉིད་ཀྱིས་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ལ་དམིགས་སོ། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་དེ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྔ་ནས་མེད་པ་དང་ཞིག་ནས་མེད་པ་དག་བརྟགས་པར་ཡོད་པ་སྟེ། དེའི་ངོ་བོ་དངོས་པོ་ལ་མ་བལྟོས་པར་བརྟགས་པ་སྟེ། བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གཉིས་ཀྱི་ཁོངས་སུ་འདུས་པར་གྲུབ་པོ། །དེ་བས་ན་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ལ་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མ་འབྲེལ་པའོ། །གལ་ཏེ་མ་འོངས་པའི་ཆོས་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་བཞིན་དུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པར་འདོད་པ་དེ་ལྟ་ན། སྐྱེས་བུ་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་འོངས་པ་མ་གཟུང་བ་ཁོ་ནར་འབྲས་བུ་འབྱིན་པར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་སྐྱེས་པ་ཡང་མ་འོངས་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་པོའི་འབྲས་བུ་རུང་གི་སྐྱེས་བུ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་པོའི་འབྲས་བུ་ནི། སྔར་བྱུང་ལས་གཞན་འདུས་བྱས་ཆོས། །འདུས་བྱས་ཀྱི་ནི་བདག་པོའི་འབྲས་བུ་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེས་བུ་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་ཡང་རྒྱུ་ལས་སྔར་སྐྱེས་པ་ཉིད་དུ་མི་འདོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་མ་འོངས་པའི་ཆོས་ཀྱིས་ད་ལྟར་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི་རང་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་གནོད་པས། སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་རིགས་སོ། །དམིགས་པ་ཙམ་ཁས་བླངས་པ་ལ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་དང་འགལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་མེད་པ་ཡིན་པས་འདིས་བྱ་བ་གང་ཅི་ཡང་རུང་བ་དགག་པ་ནི་རྒྱུའི་ངོ་བོ་དགག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་རྣམས་གཞན་དུ་དམིགས་ཤིང་གཞན་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་ན། ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། བྱུང་བ་དང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཤེས་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཁས་བླངས་སོ། །དེ་ཉིད་སིལ་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་ད་ལྟར་བྱུང་བ་དེ་ཉིད་སིལ་བུ་སྟེ། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་སིལ་བུ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་སིལ་བུར་གྱུར་པས་སིལ་བུ་ཉིད་འཛིན་ཅིང་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་དྲན་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བྱུ
Chinese
事物並非如其所是般不存在。那麼是什麼呢？應說你們所認為的以實質方式假立的事物並非如此。所謂「已發生」是指向過去。同樣，所謂「它存在並將發生」是指向未來。如果它確實如此存在，那麼應如何理解呢？應指向「已發生」和「將發生」。此外，因為它並非存在，所以廣泛地闡述了所謂「過去的色或感受」。又，如何以眼睛體驗當下的色呢？耳朵、鼻子、舌頭、身體和意識也同樣憶念過去。除了在那裡積累之外，如何以所體驗的方式執持自身為「已過去」和「已發生」呢？憶念與體驗相符。 如是，諸佛知曉，因為具備對一切無礙的智慧，所以知曉其他事物將會發生。如果過去和未來確實如此存在，那麼如何以所體驗的方式發生，並將在當下發生呢？因為過去、未來和當下發生之間沒有差別。如果並非如此，那麼如何以所體驗的方式發生呢？因為捨棄了被存在所把握的色的自性，所以過去和未來的色並非存在。如是，則成立了不存在也是所緣。論師聖友說：了知實質和假立所取之境並非無境，因為沒有提到兩種不存在。因此，沒有關聯地說了。所謂「過去和未來也是所緣」是指，兩者都是產生意的意識之因。意是所依的自性，法是所緣的自性。如同沒有所依就無法產生一樣，同樣，沒有所緣也無法作用。一切法僅僅以緣於一切而稍微產生某物。
English
Things are not non-existent as they appear. What then? It should be said that things as you conceive them to be nominally existent in a substantial way are not so. The term "happened" refers to the past. Similarly, the term "it exists and will happen" refers to the future. If it is indeed existent in that way, how should this be understood? One should refer to "happened" and "will happen." Furthermore, because it is non-existent, the so-called "past form or feeling" is extensively explained. Also, how is present form experienced by the eye? The ear, nose, tongue, body, and consciousness similarly remember the past. Other than accumulating there, how does one grasp oneself as "having passed" and "having happened" in the way that it was experienced? One remembers in accordance with what was experienced. Thus, the Buddhas know, because they possess unobstructed wisdom of all things, they know that other things will happen. If the past and future truly exist in that way, then how will it happen in the way it was experienced, and will happen in the present? Because there is no difference between the past, future, and present happening. If it is not so, then how will it happen in the way it was experienced? Because the nature of form grasped by existence is abandoned, the form of the past and future is non-existent. Thus, it is established that non-existence is also an object of focus. The teacher Vasubandhu said: Knowing the object of substance and imputation is not without an object, because there is no mention of two non-existences. Therefore, it is spoken of without connection. The so-called "past and future are also objects of focus" means that both are the cause of generating mental consciousness. Mind is the nature of the support, and dharma is the nature of the object of focus. Just as it is not appropriate to arise without a support, similarly, there is no action without an object of focus. All dharmas only slightly generate something by merely focusing on all things.
Chinese
说多余的话没有意义。对于知识的密集之处，世俗的量并非是极其清净的智慧，因此，它们如何通过亲身经历和记忆来区分时间呢？这是因为，如此这般亲身经历的事物，未来不会成为所缘境。而清净智慧的所缘境则会改变。正是通过其它的相状来缘取过去和未来。另一方面，正是因为它的存在，才能考察先前不存在的和毁灭后不存在的事物。考察它的自性不依赖于事物， 就像瓶子等等一样。因此，成立包含在二者之中。因此，说缘取过去和未来是不相关的。如果认为未来的法仍然能够产生现在的识，那么，因为没有作者，未来未被把握的事物本身就会产生结果。未产生的识也不是未来法的拥有者的结果的作者。拥有者的结果是：不是先前产生的，而是其他的有为法。因为说有为法的拥有者的结果。作者的结果也不认为是先于因产生的。因此，未来的法产生现在的识，这损害了自己的宗义。因此，推理说，不是产生者，也不是所产生者。仅仅承认是所缘境，则不存在与宗义相违背的情况。因为一切法都是无作者的，所以以此来否定任何事物，并非是否定因的自性。如果过去和未来缘取其他，并且确实存在于其他地方，那么，就只会成为现在，不会有已发生和将要发生的事物。因此，承认以其他方式识将会产生。如果它本身是微细的，那么，现在发生的本身是微细的。过去和未来则不是，因为不执持微细。如果它变成微细，因此执持微细本身，并且通过亲身经历现在发生的事物，难道不是记忆吗？
English
It is meaningless to say more. For the dense areas of knowledge, worldly measure is not an extremely pure wisdom, so how do they distinguish time through personal experience and memory? This is because, in this way, what is personally experienced, the future will not become an object of perception. But the object of pure wisdom will change. It is through its other aspects that the past and future are apprehended. On the other hand, it is precisely because of its existence that one can examine what did not exist before and what does not exist after destruction. Examining its nature does not depend on things, Just like a vase and so on. Therefore, it is established to be included in both. Therefore, saying that one apprehends the past and future is irrelevant. If it is thought that the future dharma can still produce the present consciousness, then, because there is no agent, the future unapprehended things themselves will produce results. The unproduced consciousness is also not the agent of the result of the owner of the future dharma. The result of the owner is: not previously produced, but other conditioned dharmas. Because it is said that the result of the owner of conditioned dharmas. The result of the agent is also not considered to be produced before the cause. Therefore, the future dharma producing the present consciousness harms one's own tenets. Therefore, it is reasoned that it is not a producer, nor is it a product. Merely admitting that it is an object of perception does not contradict the tenets. Because all dharmas are without an agent, denying anything with this does not deny the nature of the cause. If the past and future apprehend others and do exist elsewhere, then it will only become the present, and there will be no things that have happened or will happen. Therefore, it is admitted that consciousness will arise in other ways. If it itself is subtle, then what is happening now is subtle. The past and future are not, because they do not hold the subtle. If it becomes subtle, therefore holding the subtle itself, and through personally experiencing what is happening now, is it not memory?