Tibetan
ས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་སྟོན་པ་སྟེ་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་པར་བྱང་མ་ཆུབ་པ་ནས་སེམས་ཅན་མ་ལུས་པ་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་རང་གི་སྟོན་པ་ཞེས་བཤད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། དཔའ་བོ་ཐུགས་རྗེ་རོ་གཅིག་ཅིང༌། །ཡུན་རིང་ཕན་པར་བཞེད་པ་ཅན། །འགྲོ་བ་བཀྲེན་ཞིང་རྨོངས་པ་ཡིས། །རང་གི་མགོན་པོར་ཁྱེད་མ་འཚལ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཡང་ན་རང་གི་ཞེས་པ་བསྟན་བཅོས་དང་འབྲེལ་པ་ན་ཆོས་མངོན་པ་བྱུང་ངོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །བདག་ཉིད་ཆེ་བ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་དོན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་དངོས་པོ་ནི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་སྟེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཉིད་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐྱབས་སུ་འོས་པར་གྱུར་པ་ཉིད་དོ། །ཇི་སྐད་དུ། སེམས་ཅན་གང་དག་རྐང་པ་མང་བའམ་རྐང་པ་གཉིས་པའམ་རྐང་པ་བཞི་པའམ་རྐང་མངས་ཏེ་དེ་དག་གི་ནང་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཡེ་ཤེས་དང་སྤངས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་བཤད་པས་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་མཆོག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏེ་དེ་ལས་གཞན་པ་རྣམས་ལ་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་སྤངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགྲོ་བ་རྣམས་འཁོར་བ་ལས་འདོན་པར་མཛད་པས་ན་སེམས་ ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐྱབས་ཀྱི་འོས་སུ་གྱུར་པ་ཉིད་དོ། །ཡང་ན་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ནི་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་ཆགས་པ་མེད་ཅིང་ཐོགས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་པའི་གཉེན་པོ་ནི་ཡེ་ཤེས་དང་ཐུགས་རྗེའོ། །ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་མུན་པར་གྱུར་པ་སྤངས་པར་བཞེད་པས་ནི་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་མ་ཆགས་མ་ཐོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྟན་ཏེ། འཁོར་བའི་འདམ་ལས་འགྲོ་བ་དྲངས་མཛད་པ་ཞེས་པ་འདིས་ནི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་སྟེ། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཡོངས་སུ་གདུངས་པ་རྣམས་ལ་ཐུགས་རྗེ་མཉམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་བདག་ཉིད་ཆེ་བས་ནི་རང་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསྟན་ཏེ། དེ་ཡང་ཀུན་ལ་མུན་པ་གཏན་བཅོམ་ཞེས་པ་འདིས་རང་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང༌། འཁོར་བའི་འདམ་ལས་འགྲོ་བ་དྲངས་མཛད་པ། །ཞེས་པ་འདིས་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསྟན་ཏོ། །ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་རྩོམ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ལ་མདོར་ན་འདིའི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་དེ་ཡང་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་ཕྱེད་སྔ་མས་སོ། །རྐང་པ་གསུམ་པས་ནི་ཕྱག་འཚལ་བ་བརྩམས་སོ། །དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས་ཞེས་པ་འདིར་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཕྱག་འཚལ་བའོ། །དེ་
Chinese
对于有情众生来说，（佛）是他们自己的导师，而不是其他的（导师）。从证得圆满菩提开始，为了摄受所有有情众生，所以说（佛）是“自己的导师”。正如所说： 勇士慈悲一味同， 长久利益心常怀， 众生贫乏又愚昧， 不识汝为自怙主。 就像这样说的。或者，“自己的”是指与论典相关联，意思是说正法现前。为了理解“自性伟大”的含义，“自性伟大”的事物就是“自性伟大”，也就是所有有情众生的至高无上，以及所有有情众生都应皈依的对境。正如所说： 凡是多足的、两足的、四足的或无足的众生，其中如来是至上的。 宣说智慧和断证圆满，即是显示有情众生的至上性是圆满的，因为其他的（众生）没有无上的智慧和断证。由于引导众生脱离轮回，因此是所有有情众生都应皈依的对境。或者，“伟大的自性”是指对一切所知事物没有贪执和障碍的智慧，是一切有情众生的亲友，即智慧和慈悲。由于想要断除对一切所知事物的愚昧，因此显示了对一切所知事物没有贪执和障碍的智慧。 “从轮回泥潭中救度众生”这句话，指的是大慈悲心，因为对被轮回痛苦所折磨的一切众生都具有平等的慈悲。或者，“自性伟大”显示了自利圆满和他利圆满。其中，“断除一切众生的愚昧”显示了自利圆满，“从轮回泥潭中救度众生”显示了他利圆满。由于先赞颂功德，所以开始向他顶礼。总而言之，此处赞颂功德在前，体现在偈颂的前半部分。第三句开始顶礼。因此，“顶礼之后”，此处是以赞颂功德在前的方式进行顶礼。这
English
For sentient beings, (the Buddha) is their own teacher, not another (teacher). From the moment of attaining perfect enlightenment, it is said that (the Buddha) is "one's own teacher" in order to gather all sentient beings. Just as it is said: The hero's compassion is of one taste, He always intends to benefit for a long time, Sentient beings are poor and ignorant, They do not know you as their own protector. It is like that. Or, "one's own" refers to being related to the treatise, meaning that the Dharma manifests. In order to understand the meaning of "great self," the object of "great self" is "great self," which is the supreme of all sentient beings, and the object to which all sentient beings should take refuge. As it is said: Among all sentient beings, whether they have many feet, two feet, four feet, or no feet, the Tathagata is supreme. Declaring the perfection of wisdom and abandonment shows that the supreme nature of sentient beings is complete, because others (beings) do not have unsurpassed wisdom and abandonment. Because he leads beings out of samsara, he is the object to which all sentient beings should take refuge. Or, "great self" refers to the wisdom that has no attachment or obstruction to all knowable things, and is the friend of all sentient beings, namely wisdom and compassion. Because he wants to eliminate the ignorance of all knowable things, he shows the wisdom that has no attachment or obstruction to all knowable things. The phrase "leading beings out of the mud of samsara" refers to great compassion, because he has equal compassion for all beings tormented by the suffering of samsara. Or, "great self" shows the perfection of self-benefit and the perfection of other-benefit. Among them, "eliminating the ignorance of all beings" shows the perfection of self-benefit, and "leading beings out of the mud of samsara" shows the perfection of other-benefit. Because the praise of virtues comes first, he begins to prostrate to him. In short, the praise of virtues here comes first, embodied in the first half of the verse. The third line begins the prostration. Therefore, "after prostrating," here the prostration is done in the way that the praise of virtues comes first. This