Tibetan
ང་སྤངས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ ཐོས་ནས་དེའི་ཚིག་གུས་པས་ཉན་པ་ནས་ཚིག་དང་རྟགས་དང་དོན་ལ་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པའི་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་སྟོན་པའི་ཚིག་དང་དོན་དག་ཇི་ལྟར་ཐོས་པ་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་དང་སྤངས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པར་ངེས་ཏེ། སྟོན་པ་ལ་གུས་པ་སྐྱེའོ། །དེ་ལ་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པར་འདོད་པས་བསྟན་བཅོས་དང་སྟོན་པ་ལ་གུས་པ་བསྐྱེད་པའི་དོན་དུ་བསྟོད་པ་མངོན་པར་བརྗོད་དོ། །འོ་ན་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་འདིར་དགོས་པར་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་རྩོམ་མོ་ཞེས་ཏེ། དེ་ནི་བསྟན་བཅོས་དང་སྟོན་པ་ལ་གུས་པ་སྐྱེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ་བདེན་ནོ། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཐོག་མར་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་བསྟན་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་ལ་བལྟོས་པ་མེད་པར་ཡང་བསྟན་ནུས་པའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པར་འདོད་པས་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྟོད་པ་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་དོན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཕན་འདོགས་པས་ན་བསྟན་བཅོས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སྟོན་པའི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ལས་བསྟན་བཅོས་ལ་གུས་པ་སྐྱེ་ཞིང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ནུས་པ་ལས་སྟོན་པའི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ངེས་ཏེ་གུས་པ་སྐྱེའོ་ཞེས་སྔར་བཤད་པ་ཉིད་ལེགས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་བསྟོད་པ་ལས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་དེ་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ནི་དངོས་ཀྱི་དགོས་པ་ཞེས་བཤད་ཀྱི། གུས་པ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པ་ནི་དགོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པ་ཡང་བརྗོད་བྱར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་དགོས་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པའི་གེགས་བསལ་བ་དང་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཉེ་བར་སོག་པ་ལ་འདོད་དེ་སེམས་ཞི་བ་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་ཉེ་བར་སོག་པ་ལས་གཞན་པའི་དགོས་པ་མེད་དོ། །གེགས་དང་བྲལ་བས་རྩོམ་པའི་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་ཞིང་མངོན་པར་མཐོ་བ་དང་ངེས་པར་ལེགས་པ་ལ་སྦྱོར་བ་ནི་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། དེའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡོན་ཏན་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་མངའ་ཞིང་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་མཐར་ ཕྱིན་པའི་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བླ་ན་མེད་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཞིང་དང་ལམ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་རྩོམ་པར་མཛད་དོ། །ཅི་ལྟར་ན་མིང་གི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱག་འཚལ་བ་ལ་སྦྱར་བས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་རྣམ་པ་བཞི་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཐོབ་པ་དང་བགེགས་དང་ལོག་པར་འདྲེན་པ་དང་བྲལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཉན་པ་པོ་རྣམས་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཐོས་པ་ལས་རབ་ཏུ་དད་པ་མངོན་པར་འཕེལ་ཏེ་འཇུག་ཅིང་དེའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཐོབ་པ་དང་བགེགས་དང་ལོག་འདྲེན་རྣམས་དང་བྲལ་ཏེ་འབད་པ་མེད་པར་ཀློག་པ་དང་ཁ་དོན་དང་མཉན་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ལ་མཐར་ཕྱིན་པར་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་ཕལ་ཆེར་རྩོམ་པ་ལ་འཇུག་པ་ན་འདོད་པའི་ལྷ་ལ་ཕྱག་བྱས་ནས་འཇུག་པར་བྱེད་དེ། སློབ་དཔོན་འདིས་ཀྱང་མཆོག་ཏུ་ལེགས་པའི་ལམ་དེའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པས་བསྟན་བཅོས་མཛད་པར་བཞེད་དེ་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཕྱག་འཚལ་བ་བརྩམས་སོ། །ཡང་ཅིའི་དོན་དུ་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་ན་འདོད་པའི་ལྷ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བར་བྱེད་ཅེ་ན། བཀྲ་ཤིས་པའི་ཆེད་དུ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱ་སྟེ། བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པ་ན་ཀུན་ཏུ་ཉེ་བར་ཕན་པ་ནི་བཀྲ་ཤིས་ཏེ་ཚེ་དང་ལྡན་ཞིང་སློབ་མ་ཤེས་ཉན་ཅན་དང༌། སྐྱེས་བུ་དཔའ་བོ་རྣམས་སུ་ཡང་འགྱུར་བའོ་ཞེས་གཞན་དག་ཟེར་རོ། །ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དུ་གཏོགས་པའི་རབ་ཏུ་དང་བ་བསྟན་པའི་དོན་དང་གཞན་དག་ལ་ཡང་བསྐྱེད་པའི་དོན་ཏེ་འདི་ཡང་བསྟན་བཅོས་ལ་ཉེ་བར་བྱེད་པར་བསམས་པའོ་ཞེས་གཞན་དག་ཟེར་རོ། །བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཐོག་མར་བསྟོད་པ་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་གྱིས་དམ་བཅས་པ་ཉིད་བསྟན་བཅོས་ཞེས་དགོས་ན། དེ་བྱེད་པ་ནི་མུན་པ་མ་སྤང་བའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ལམ་གུས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །བསྟོད་པ་མངོན་པར་བརྗོད་པས་ནི་གཞན་དག་གིས་བསྟན་བཅོས་སོ་སོ་རང་གི་ཡང་དག་པ་ཉིད་ཤེས་པས་བསྟན་བཅོས་འདི་ལ་གུས་པ་སྐྱེས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་བསྟོད་པ་མངོན་པར་བརྗོད་པ་དོན་མེད་པ་མིན་ཏེ། གཞན་དུ་བསྟན་བཅོས་ཉེ་བར་གྱུར་པ་ཉིད་རྟོགས། དེའི་དོན་ཉིད་ལས་འདི་ལ་ཡང་དག་པར་འཇུག་ཅིང་དེའི་རྟེན་ཡིན་པས་ཆོས་མངོན་པ་མཛོད་ཅེས་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཉིད་ལ་ཡང་གུས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། སྟོན་པར་བྱེད་པ་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་ཚིག་ཙམ་གྱིས་སྒྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སླར་ཡང་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པའི་དགོས་པ་ཅི་ཞེ་ན། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པ་ནི་ད
Chinese
我，断证圆满者， 听闻之后，从以恭敬心听闻其语，到完全通达词、义、句，由此如所听闻的导师之语和意义，确信具足智慧和断证圆满，从而对导师生起恭敬。因此，想要造论者，为了生起对论典和导师的恭敬，而宣说赞颂。那么，难道不是说这里需要了解伟大之自性吗？答：为了了解伟大之自性，赞颂功德是先导，因此说“对彼作礼而造论”。这确实是为了生起对论典和导师的恭敬之理由而说的。另一方面，在论典的开头，极力显示伟大之自性有什么用呢？因为赞颂伟大之自性的功德，即使不依赖于造论也能显示，所以应当认为想要造论者，是为了了解伟大之自性而宣说赞颂之义。因为饶益，故为论典。因此，从导师的伟大自性中生起对论典的恭敬，并且从论典的能力中确定导师的伟大自性而生起恭敬，如前所说甚好。这样一来，就能从赞颂中领悟论典的意义了。或者说，从一到一传递而了解伟大之自性，这被称为实际的需要。而恭敬从一到一传递则不是需要。否则，获得涅槃也将成为所说之境。或者说，需要被认为是消除造论的障碍和积聚善根，除了平息心和积聚福德之业外，没有其他的需要。因为远离障碍，造论之事将得以圆满，更不用说与增上生和决定胜相连了。因此，导师为了对如来——具足一切殊胜功德、远离过失、是究竟之处，是无上的福田和道路——作礼，而开始造论。如何宣说名称的功德呢？
English
I, the one with perfect abandonment, after hearing, from listening to its words with reverence, to fully understanding the words, signs, and meanings, thus, as heard, the teacher's words and meanings, being certain of possessing wisdom and perfect abandonment, thereby generating reverence for the teacher. Therefore, one who wishes to compose a treatise, in order to generate reverence for the treatise and the teacher, proclaims praise. Then, is it not said that here it is necessary to understand the nature of greatness? Answer: In order to understand the nature of greatness, praising virtues is the precursor, therefore it is said, "Prostrating to that, I compose the treatise." This is indeed said for the reason of generating reverence for the treatise and the teacher. On the other hand, what is the use of greatly showing the nature of greatness at the beginning of the treatise? Because praising the virtues of the nature of greatness can be shown even without relying on composing a treatise, therefore it should be considered that one who wishes to compose a treatise proclaims the meaning of praise in order to understand the nature of greatness. Because it benefits, it is a treatise. Therefore, from the teacher's great nature arises reverence for the treatise, and from the power of the treatise, the teacher's great nature is determined and reverence arises, as previously said, it is very good. In this way, the meaning of the treatise can be understood from the praise. Or, understanding the nature of greatness by transmitting from one to another is called the actual need. But reverence transmitted from one to another is not a need. Otherwise, attaining Nirvana would also become an object of speech. Or, the need is considered to be the removal of obstacles to composing the treatise and the accumulation of roots of virtue, and there is no other need besides pacifying the mind and accumulating meritorious actions. Because it is free from obstacles, the act of composing the treatise will be completed, not to mention being connected with higher realms and definite goodness. Therefore, the teacher, in order to pay homage to the Tathagata—possessing all excellent qualities, free from faults, being the ultimate place, being the supreme field of merit and path—begins to compose the treatise. How to proclaim the virtues of the name?
Chinese
以意乐为先导的顶礼，如果结合了它，就能获得殊胜的意乐四种果报和福德资粮，并且远离障碍和邪道，那么论典就能圆满完成。如果有人问：听法者们，因为听闻而对伟大的自性生起极大的信心，从而进入（佛法），由于这个原因，就能获得福德资粮，并且远离障碍和邪道，毫不费力地在阅读、理解和听闻等事业的差别上达到究竟。或者说，大多数造论者在开始写作时，都会先向意乐天神顶礼，然后才开始。这位论师也遵循着那条最殊胜的道路，所以想要造论，因此以赞颂功德为先导，创作了顶礼文。又问，为什么在创作论典时要向意乐天神顶礼呢？是为了吉祥，圣者们才会这样做。在开始学习论典时，最普遍的利益就是吉祥，即长寿，并且学生会变得聪明好学，甚至会成为英雄豪杰，其他人是这么说的。认识伟大的自性，是为了表明属于自性的生处的最极欢喜之义，也是为了在其他人心中生起（欢喜），所以认为这也是接近论典的一种方式，其他人是这么说的。如果在论典的开头，为了明显地表达赞颂，论师就发誓说“论典”是必要的，那么这样做是因为没有舍弃黑暗，所以论典之路会变得恭敬。通过明显地表达赞颂，其他人会因为了解各自论典的真实性，从而对这部论典产生敬意。即使如此，明显地表达赞颂也不是没有意义的，因为可以理解论典已经接近了。从它的意义出发，也能正确地进入这部论典，并且因为它是（意义的）所依，所以要对那些宣说《法句论》等广为人知的事物生起敬意。对于那些宣说广为人知的事物的人，也不能仅仅用言辞来证明。再次提问，创作论典的必要性是什么呢？是为了领悟诸法的自相和共相的特征。
English
If the prostration that precedes intention is combined with it, one will obtain the four excellent fruits of intention and the accumulation of merit, and by being free from obstacles and wrong paths, the treatise will be completed perfectly. If someone asks: The listeners, because of hearing, develop great faith in the great self-nature, and thus enter (the Dharma). For this reason, they can obtain the accumulation of merit, and by being free from obstacles and wrong paths, they can effortlessly achieve the ultimate in the distinctions of activities such as reading, understanding, and listening. Or, most treatise writers, when starting to write, first prostrate to the deity of intention, and then begin. This teacher also follows that most excellent path, so he wants to write a treatise. Therefore, he starts with praising the virtues and composes the prostration. Again, why does one prostrate to the deity of intention when composing a treatise? It is for auspiciousness that the noble ones do this. When starting to learn a treatise, the most common benefit is auspiciousness, that is, longevity, and the students will become intelligent and studious, and even become heroes. Others say this. Knowing the great self-nature is to show the meaning of the utmost joy that belongs to the birthplace of the self-nature, and also to generate (joy) in the hearts of others, so it is considered a way to approach the treatise. Others say this. If, at the beginning of the treatise, the teacher vows that the "treatise" is necessary in order to clearly express praise, then doing so is because darkness has not been abandoned, so the path of the treatise will become respectful. By clearly expressing praise, others will develop respect for this treatise because they understand the truth of their respective treatises. Even so, clearly expressing praise is not meaningless, because one can understand that the treatise is approaching. Starting from its meaning, one can also correctly enter this treatise, and because it is the basis (of meaning), one should generate respect for those who proclaim well-known things such as the *Dharmapada*. For those who proclaim well-known things, one cannot prove it with mere words. Asking again, what is the necessity of composing a treatise? It is to understand the characteristics of the self-nature and the common nature of all dharmas.