Tibetan
ངོས་ཀྱི་དགོས་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པ་ཡང་དགོས་པ་ཡིན་པའི་བར་དུའོ། །གང་གི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་ལྔ་པོ་རྣམས་སུ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་གཉིས་རྒྱུར་གྱུར་པ་ལས་ཡང་སྲིད་འཕེན་པའི་དུས་དང་འཕངས་པའི་ཡང་སྲིད་མངོན་པར་འགྲུབ་པའི་དུས་དག་ཏུ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་མ་སྤངས་པ་རྣམས་ཡང་སྲིད་འཕེན་པར་བྱེད་ཅིང་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །དེས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཇི་སྲིད་ཉོན་མོངས་པར་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་འཁོར་བ་ལས་ཐར་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་མ་གཏོགས་པ་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྤོངས་པའི་ཐབས་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མི་ཤེས་པ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཤེས་པ་དང་སྣང་བ་དང་མུན་པ་བཞིན་དུ་མཚན་ཉིད་འགལ་བས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མི་གནས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བར་བྱེད་ཅིང༌། ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པས་ཡང་སྲིད་ཀྱི་ལས་ཉེ་བར་སོག་པར་མི་བྱེད་ལ། ཉེ་བར་བསགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྒྱུ་དང་བྲལ་བས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པས་ད་ལྟར་གྱི་སྐྱེ་བ་ལ་ཡང་སྲིད་དུ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་འགོག་པས་ཐར་པ་ཐོབ་པོ། །བསྟན་བཅོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལ་སོགས་པ་དང་དགོས་པ་མཚུངས་ན་དེ་རྣམས་ལས་ལྷག་པར་རྩོམ་པ་དགོས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་རྒྱས་པ་དང་མདོར་བསྡུས་པ་དང་འཁྲུགས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་མཐོང་སྟེ་ཡོངས་སུ་མགུ་བས་དགོས་པ་མང་བ་དང་རྒྱ་ཆེར་ཤེས་པ་དང་དགེ་བའི་བློ་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་གདགས་པའི་ཕྱིར་རྒྱས་པ་དང་མདོར་བསྡུས་པ་དང་འཁྲུགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཚིག་དོན་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཆོས་མངོན་པ་དང་ཆེས་ཉེ་བ་ཆོས་མངོན་པའི་མཛོད་ཅེས་ བྱ་བ་བརྩམས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་རྩོམ་པ་དགོས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བསྟན་བཅོས་བྱེད་པར་འདོད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སློབ་མ་འཆོས་པའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ཏེ། འཆོས་པ་ཡང་བདེ་འགྲོ་དང་ཐར་པའི་རྒྱུ་ལ་སོ་སོར་འགོད་པ་དང་ངན་འགྲོའི་འཇིགས་པ་དང་རྒྱུ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བའོ། །ཡང་ན་ཉོན་མོངས་པ་འཆོས་པ་དང་ངན་འགྲོའི་འཇིགས་པ་ལས་སྐྱོབ་པའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་འཆོས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་སྤང་བ་དང་ཉོན་མོངས་པ་སྤང་བ་བདེན་པ་མཐོང་བ་རྣམས་ནི་སོ་སོར་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་པ་འགོག་པ་ཐོབ་པས་ངན་སོང་གི་སྐྱེ་བ་དང༌། ངན་འགྲོའི་འཇིགས་པ་ལས་བསྐྱབ་པ་དང་གཉི་ག་ཡང་ལམ་ཉིད་ཡིན་
Chinese
直到我方的需求和获得涅槃也是需求为止。因为在五道轮回中，业和烦恼二者成为因，从引生后有的时间和引生的后有显现成就的时间里，没有舍弃业和烦恼的众生会引生和增长后有。因此，众生只要还处于烦恼之中，就无法从轮回中解脱。除了如理分别正法之外，没有其他舍弃烦恼的方法。因为一切烦恼都存在于无知之中，所以通达正法的智慧与光明和黑暗一样，性质相违，无法同时存在。因为如理分别正法能够舍弃烦恼，舍弃烦恼就不会积累后有的业，即使积累了，也因为缺少共同作用的因，而失去产生果的能力。这样，舍弃烦恼就能阻止今生的后有相续，从而获得解脱。如果说与《释论》等论典的必要相同，那么没有必要在那些论典之上再进行写作，不是吗？因为见到《释论》等论典存在繁琐、简略和混乱等过失，为了完全满足需求众多、广泛了解和具有善良智慧的人们，为了利益他们，所以撰写了既不繁琐、不简略、也不混乱，能够清晰阐释词义，与法相论非常接近的《法相论藏》。因此，写作此论并非没有必要。所谓“想要造论者”，是为了调伏弟子而造论。调伏是指将弟子安置于善趣和解脱之因，并使之完全舍弃恶趣的恐惧和因。或者说，造论是为了调伏烦恼和从恶趣的恐惧中解救出来。调伏烦恼是指舍弃烦恼，舍弃烦恼，证悟真谛的人们，因为获得了非分别的灭谛，所以能够阻止恶趣的产生，并且能够从恶趣的恐惧中解救出来，这两者都是道。
English
Until my needs and the attainment of Nirvana are also needs. Because in the five realms of existence, karma and afflictions are the two causes, from the time of projecting rebirth and the time of the manifested accomplishment of the projected rebirth, those who have not abandoned karma and afflictions cause and increase rebirth. Therefore, as long as sentient beings are afflicted, they will not be liberated from samsara. There is no other way to abandon afflictions except through the proper discernment of the Dharma. Because all afflictions reside in ignorance, the wisdom of understanding the Dharma and light and darkness are contradictory in nature and cannot coexist. Because the proper discernment of the Dharma causes the abandonment of afflictions, and the abandonment of afflictions does not accumulate the karma of rebirth, and even if accumulated, it loses the ability to produce results due to the lack of a common cause. In this way, abandoning afflictions prevents the connection to rebirth in this life, thereby attaining liberation. If it is said that the need is the same as that of the treatises such as the Commentary, then is there no need to write more than those treatises? Because seeing that the treatises such as the Commentary have faults such as being verbose, concise, and confusing, in order to fully satisfy the needs of many, widely knowledgeable, and virtuous-minded people, and to benefit them, I have written the Abhidharma-kosa, which is neither verbose, concise, nor confusing, and clearly explains the meaning of words, and is very close to the Abhidharma. Therefore, writing this treatise is not unnecessary. The so-called "one who desires to compose a treatise" is to compose a treatise in order to tame disciples. Taming is to place disciples in the cause of good rebirth and liberation, and to completely abandon the fear and cause of bad rebirths. Or, composing a treatise is to tame afflictions and save them from the fear of bad rebirths. Taming afflictions means abandoning afflictions, and those who abandon afflictions and realize the truth, because they have attained the non-discriminating cessation, can prevent the birth of bad rebirths, and can save them from the fear of bad rebirths, both of which are the path.
Tibetan
པས་ན་ལམ་ཁོ་ན་བསྟན་བཅོས་ཏེ་ལམ་གྱི་བདག་ཉིད་དེ་བསྟན་བཅོས་སུ་འདོད་དོ། །མིང་གི་ཚོགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་ལ་རྣམ་པ་དང་བཅས་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དང་བཅས་འབྲས་བུ་དང་བཅས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་བཅས་པ་ཀུན་ཏུ་ཐོབ་པར་འདོད་པའོ། །ཡང་ན་འདིར་གཞུང་ལ་ཡང་འདྲ་བ་ལས་བཏགས་ཏེ་སྤྱིར་བཏང་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཟུང་ནས་དེས་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་འདི་ཉིད་ལ་བསྟན་བཅོས་སུ་འདོད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིང་གི་ཚོགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་འཇུག་པར་འདོད་པ་དང་འགོད་པར་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡང་བསྟན་བཅོས་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་བཤད་བྱའི་ཆོས་མངོན་པ་དང་འཆད་བྱེད་དོ། །ཇི་སྐད་དུ། བདག་གིས་མངོན་པའི་ཆོས་འདི་ཕལ་ཆེར་ནི། །ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བའི་ཚུལ་གྲུབ་བཤད། །ཅེས་པ་ལྟ་བུའོ། །འཆད་བྱེད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཀྱང་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་བདག་ཉིད། ཟག་བཅས་ཟག་པ་མེད་ཆོས་རྣམས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལ་བཤད་བྱའི་ཆོས་མངོན་པ་དང་འགལ་བ་དེའི་ཚེ་བྱེད་པར་འདོད་པ་ནི་བསྟན་པར་འདོད་པ་དང་རྣམ་པར་བཤད་པར་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དོན་གྱི་དབང་གིས་བསྟན་བཅོས་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བསྟན་ཏོ། །ཡང་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་བསྟན་བཅོས་དང་འབྲེལ་པ་དེའི་ཚེ་བྱེད་པར་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇུག་པར་འདོད་པ་དང་རྩོམ་པར་འདོད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །རང་གི་སྟོན་པའི་ཞེས་སྟོན་པའི་སྤྱི་བཟུང་ནས་སྟོན་པའི་སྒྲ་དང་རང་གི་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་གཞན་གྱི་སྟོན་པ་ཡང་ཡོད་པས་རང་གི་སྟོན་ པ་ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། དེས་ནི་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་འགྱུར་ཏེ་སངས་རྒྱས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ་ཞེས་ལྷན་ཅིག་པ་ནི་རང་གི་སྟོན་པར་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཁས་བླངས་པ་ལ་སྦྱར་བས་བསྟན་པ་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཐོག་མར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་སྤངས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འབད་པས་བསྟན་པས་དེ་ལ་གནས་པར་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེའི་གསུང་ལ་གནས་པ་ལས་སྟོན་པར་འགྱུར་གྱི་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་གྱིས་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་རང་རང་གི་སྟོན་པ་ཁོ་ན་ལས་ཡོན་ཏན་འབྱུང་བས་རང་གི་ཞེས་ཁྱད་པར་སྨོས་པ་དོན་མེད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་དུས་ཉིད་ནས་སློབ་མའི་དངོས་པོར་བཟུང་སྟེ་བདག་གིས་འདི་དག་ལམ་གྱི་འབྲས་བུ་ལ་རྗེས་སུ་བསྟན་ཏོ་ཞེས་དེའི་དོན་ཉིད་དུ་འཁོར་བར་ཞུགས་ཤིང་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པས་ན་འདི་སེམ
Chinese
因此，仅仅是道路才是论典，即道路的自性被认为是论典。名称的集合等等，是为了使所化众生的相续获得具有相、具有差别、具有果、具有不顺品的一切。或者，在这里，对于经典也同样是假借，抓住普遍的情况，因此，将这个偈颂本身认为是论典，所谓的名称的集合等等，是指想要进入和安置。还有，论典有两种，即所说的法，即论藏，以及能说的。如所说：我所说的这部论藏，大部分是克什米尔分别说部的宗派所成立的说法。像这样。能说的论典也是偈颂的自性。有漏无漏诸法。等等。对此，如果与所说的法，即论藏相违背，那么想要做，就是想要宣说和想要分别解说，这是同义词。由于意义的缘故，论典被显示为两种。还有，与偈颂的论典相关联时，想要做，就是想要进入和想要写作，这是同义词。自己的导师，即抓住导师的总体，说导师这个词和自己的，是因为也有其他的导师，所以说了自己的导师。因此，这将这样说，佛陀是薄伽梵，一起的是因为承诺皈依自己的导师，因为与承诺相结合，所以是为了随顺教法。那么，难道导师最初没有努力宣说佛陀的无上智慧和圆满的断证，从而显示安住于此吗？不是的，从安住于他的教言中才能成为导师，仅仅是承诺是不行的。其他，仅仅从各自的导师那里才能产生功德，所以特别说自己的，不是没有意义的。或者，一切有情从发起菩提心的时候起，就被视为弟子的事物，我将向他们显示道路的果实，因此，为了这个意义而进入轮回，并圆满成佛，所以这是思
English
Therefore, only the path is the treatise, that is, the nature of the path is considered the treatise. The collection of names, etc., is to enable the disciples to obtain everything with characteristics, with distinctions, with fruits, and with opposing factors. Or, here, for the scriptures, it is also borrowed, grasping the general situation, therefore, considering this verse itself as the treatise, the so-called collection of names, etc., refers to wanting to enter and settle. Also, there are two types of treatises, namely the Dharma to be spoken, that is, the Abhidharma, and the speaker. As it is said: Most of this Abhidharma that I have spoken is the established saying of the Kashmir Sarvastivada school. Like this. The treatise that can be spoken is also the nature of verses. Defiled and undefiled Dharmas. and so on. In this regard, if it contradicts the Dharma to be spoken, that is, the Abhidharma, then wanting to do is wanting to declare and wanting to separately explain, which are synonyms. Due to the meaning, the treatises are shown as two types. Also, when associated with the treatise of verses, wanting to do is wanting to enter and wanting to write, which are synonyms. One's own teacher, that is, grasping the totality of the teacher, saying the word teacher and one's own, is because there are also other teachers, so one's own teacher is said. Therefore, this will say that the Buddha is Bhagavan, together is because of the promise to take refuge in one's own teacher, because it is combined with the promise, so it is to follow the Dharma. Then, didn't the teacher initially strive to declare the Buddha's supreme wisdom and perfect abandonment and realization, thereby showing dwelling in it? No, one can become a teacher from dwelling in his teachings, merely promising is not enough. Others, merits can only arise from each one's own teacher, so especially saying one's own is not meaningless. Or, all sentient beings are regarded as objects of disciples from the time of generating Bodhicitta, I will show them the fruit of the path, therefore, for this meaning, entering into Samsara and fully attaining Buddhahood, so this is think