Tibetan
ན་རེ་རེ་ལས་གང་ཟག་བཅུ་བཅུ་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་མེད་དག་གིས་བདུན་ཚན་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བར་མ་དོར་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་དང་སྐྱེ་བ་གཉིས་མ་གཏོགས་པ་སྟེ། གཟུགས་མེད་པའི་སྲིད་པ་བར་མ་མི་སྲིད་དོ། །འདུ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་དྲུག་ཚན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདི་ལ་ནི་གོང་དུ་འཕོ་བ་ཡང་མེད་དེ། ས་གཞན་མེད་ བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་ཐམས་ཅད་རྟོག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། ཡང་གི་སྒྲ་ལས་གཟུགས་བརྙན་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་དོ། །གླེང་གཞི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་སྟེ། འདི་ན་དགེ་སློང་རྣམ་པ་གང་དག་དང་རྟགས་གང་དག་དང༌། མཚན་མ་གང་དག་གིས་འདོད་བདག་ལས་དབེན་པ། སྡིག་ཏོ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལས་དབེན་པ་རྟོག་པ་དང་བཅས་ཤིང་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཅན་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་ནས་གནས་སོ། །དེ་རྣམས་དེ་དག་དང་རྟགས་དེ་དག་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་དེ་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པའམ། ཚོར་བའི་རྣམ་པའམ། འདུ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པའམ། འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པའམ། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་གང་ཞིག་དེ་ཉེ་བར་དམིགས་པའི་ཆོས་དེ་དག་ནང་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད། འབྲས་དང་ཟུག་རྔུ་དང༌། སྡིག་པ་དང༌། མི་རྟག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། སྟོང་པ་དང༌། བདག་མེད་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ་ཆོས་དེ་དག་ལ་ཡིད་བྱུང་ཞིང་སྐྲག་སྟེ་ཕྱིར་ཟློག་པར་བྱེད་དེ་ཆོས་དེ་དག་ལ་སྐྱོ་ཞིང་སྐྲག་སྟེ་ཕྱིར་བཟློག་ནས་འདི་ནི་ཞི་བའོ། །འདི་ནི་གྱ་ནོམ་པ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། ཕུང་པོ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་སྤངས་པ། སྲེད་པ་ཟད་པ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་འགོག་པ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ་ཞེས་འཆི་བ་མེད་པའི་དབྱིངས་ལ་སེམས་གཏོད་པར་བྱེད་དོ། །མདོ་དེ་ཉིད་གསུངས་ནས་ཁྱད་པར་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཤེས་ཤིང་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་འདོད་པའི་ཟག་པ་ལས་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ། སྲིད་པའི་ཟག་པ་དང་མ་རིག་པའི་ཟག་པ་ལས་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ། གྲོལ་ནས་ཀྱང་བདག་རྣམ་པར་གྲོལ་ལོ། །བདག་གི་སྐྱེ་བ་ཟད་དོ། །ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་དོ། །བྱ་བ་བྱས་སོ། །འདི་ལས་སྲིད་པ་གཞན་མི་ཤེས་སོ་སྙམ་དུ་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་འབྱུང་ངོ༌། །མདོ་དེ་ཉིད་གསུངས་ནས་ཁྱད་པར་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དེ་འདིར་རྣམ་པར་མི་སྲོལ་གྱི་ཆོས་ལ་འདུན་པ་དེ་ཉིད་དང༌། ཆོས་ལ་ཆགས་པ་དེ་ཉིད་དང༌། ཆོས་ལ་དགའ་བ་དེ་ཉིད་དང༌། ཆོས་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བར་མ་དོར་རྣམ་བར་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །མདོ་དེ་ཉིད་གསུངས་ནས་དེ་ བར་མ་དོར་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་མི་འགྱུར་གྱི། འོན་ཀྱང་སྐྱེས་ནས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་སྐྱེས་ནས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་མི་འགྱུར་གྱི། འོན་ཀྱང་མངོན་བར་འདུ་བྱེད་པ་དང་བཅས་པར་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་དང་བཅས་པར་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་མི་འགྱུར་གྱི། འོན་ཀྱང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པར་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་མི་འགྱུར་གྱི། འོན་ཀྱང་གོང་དུ་འཕོ་བར་འགྱུར། དེ་གོང་དུ་འཕོ་བར་མི་འགྱུར་གྱི། འོན་ཀྱང་ཆོས་ལ་འདུན་པ་དེ་ཉིད་དང༌། ཆོས་ལ་ཆགས་པ་དེ་ཉིད་དང༌། ཆོས་ལ་དགའ་བ་དེ་ཉིད་དང༌། ཆོས་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཚངས་ཆེན་གྱི་ལྷ་རྣམས་དང་སྐལ་བ་མཉམ་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཚངས་ཆེན་གྱི་ལྷ་རྣམས་དང་སྐལ་བ་མཉམ་པར་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་གྱི། ཆོས་ལ་འདུན་པ་དེ་ཉིད་དང༌། ཆོས་ལ་ཆགས་པ་དེ་ཉིད་དང༌། ཆོས་ལ་དགའ་བ་དེ་ཉིད་དང༌། ཆོས་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཚངས་པའི་མདུན་ན་འདོན་གྱི་ལྷ་རྣམས་དང་སྐལ་བ་མཉམ་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཚངས་པའི་མདུན་ན་འདོན་གྱི་ལྷ་རྣམས་སུ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་གྱི་ཆོས་ལ་འདུན་པ་དེ་ཉིད་དང༌། ཆོས་ལ་ཆགས་པ་དེ་ཉིད་དང༌། ཆོས་ལ་དགའ་བ་དེ་ཉིད་དང༌། ཆོས་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཚངས་རིས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་དང་སྐལ་བ་མཉམ་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་རེ་ཞིག་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་མདོ་བཅུའོ། །འདི་ན་དགེ་སློང་རྣམ་པ་གང་དག་དང་རྟགས་གང་དག་དང་མཚན་མ་གང་དག་གིས་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་བྲལ་ཞིང་ནང་ཡོངས་སུ་དང་སྟེ། སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པས་རྟོག་པ་མེད་པ་དང༌། དཔྱོད་པ་མེད་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཅན་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ལྷག་མ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །སྐྱེ་བ་ལ་ནི་འོད་གསལ་བ་རྣམས་དང་སྐལ་བ་མཉམ་པར་སྐྱེའོ། །དེ་ནས་ཚད་མེད་འོད་པ་ རྣམས་དང་ངོ༌། །དེ་ནས་འོད་ཆུང་རྣམས་དང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་ན་འདི་དག་ནི་བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་མདོ་བཅུའོ། །འདི་ན་དགེ་སློང་རྣམ་པ་གང་དག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བརྗོད་ནས་དགའ་བའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་བཏང་སྙོམས་ལ་གནས་ཤིང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ཅན་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ལུས་ཀྱིས་མྱོང་བ་ལ་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གང་དེ་དྲན་པ་ལ་གནས་པ་བདེ་བ་ལ་གནས་པ་བཏང་སྙོམས་པའོ་ཞེས
Chinese
那是因为每人控制了十个人的缘故。无色界有三种七类众生，除了在中阴身中完全涅槃和出生这两种情况外，无色界的有中阴身是不可能的。意识则有六类众生，因为没有其他地方，所以这里也没有向上转移的情况。因此，这些都只是分别念而已，而且也只不过是回声中的影像而已。故事发生在舍卫城，当时有比丘们以何种方式、通过何种征相、凭借何种特征，远离了欲，远离了不善法，通过有寻有伺，从远离中生出喜乐，从而证得并安住于初禅。他们不再忆念那些事物和征相，而是忆念在那些接近目标的法中，无论是色蕴、受蕴、想蕴、行蕴还是识蕴。他们忆念果实和荆棘，忆念罪恶和无常，忆念痛苦和空性，忆念无我，从而对这些法生起厌恶和恐惧，并加以遣除；对这些法感到厌倦和恐惧，并加以遣除，然后将心安住在不死界中，认为“这是寂静的，这是殊胜的，即完全舍弃一切蕴，灭尽贪爱，离欲，止息，涅槃”。世尊宣说了同样的经，区别在于，如此了知、如此见证，他的心便从欲的烦恼中解脱，从有的烦恼和无明的烦恼中解脱。解脱后，他便知道自己已经解脱了。“我的生已经尽了，梵行已经修完了，该做的已经做完了，从此以后再也没有轮回了。”世尊宣说了同样的经，区别在于，他对不退转之法生起希求，对法生起贪著，对法生起欢喜，对法生起极大的欢喜，因此在中阴身中获得解脱。世尊宣说了同样的经，然后 在中阴身中完全……
English
That is because each person controlled ten people. The formless realms have three kinds of sevenfold beings, except for the two cases of completely passing into nirvana and being born in the intermediate state. It is impossible for the formless existence to have an intermediate state. Consciousness has six kinds of beings, and because there is no other place, there is no upward transfer here either. Therefore, all of these are just conceptualizations, and they are nothing more than images in an echo. The story takes place in Shravasti, where monks, in what way, through what signs, and by what characteristics, are separated from desire, separated from unwholesome dharmas, with thinking and examination, from separation arises joy and happiness, thereby attaining and dwelling in the first dhyana. They do not remember those things and signs, but remember in those dharmas close to the goal, whether it is the form aggregate, feeling aggregate, perception aggregate, formation aggregate, or consciousness aggregate. They remember fruits and thorns, remember sins and impermanence, remember suffering and emptiness, remember selflessness, thereby generating disgust and fear towards these dharmas, and dispel them; feeling weary and fearful of these dharmas, and dispel them, then settle the mind in the realm of immortality, thinking, "This is peaceful, this is excellent, that is, completely abandoning all aggregates, extinguishing craving, being free from desire, cessation, nirvana." The Blessed One spoke the same sutra, the difference being that, knowing thus, witnessing thus, his mind is liberated from the defilements of desire, liberated from the defilements of existence and ignorance. Having been liberated, he knows that he has been liberated. "My birth is exhausted, the brahmacharyā has been practiced, what had to be done has been done, there will be no more rebirths from now on." The Blessed One spoke the same sutra, the difference being that he generates desire for the dharma of non-regression, generates attachment to the dharma, generates joy in the dharma, generates great joy in the dharma, therefore attaining liberation in the intermediate state. The Blessed One spoke the same sutra, then completely in the intermediate state...
Chinese
不会入于寂灭，然而出生后将完全入于寂灭。他出生后不会完全入于寂灭，然而连同显现的造作一起将完全入于寂灭。他连同显现的造作一起不会完全入于寂灭，然而没有显现的造作将完全入于寂灭。他没有显现的造作而不会完全入于寂灭，然而将向上转移。他不会向上转移，然而以对法的希求、对法的贪著、对法的欢喜、对法的极度欢喜，将与大梵天的诸天众共享果报而生。他不是与大梵天的诸天众共享果报而生，而是以对法的希求、对法的贪著、对法的欢喜、对法的极度欢喜，将与梵天前导的诸天众共享果报而生。他不会生于梵天前导的诸天众中，而是以对法的希求、对法的贪著、对法的欢喜、对法的极度欢喜，将与梵众天的诸天众共享果报而生。如此，暂且第一禅有十部经。于此，比丘们以何种方式、何种征相、何种相状，远离了寻和伺，内心完全寂静，心的相续成为一体，无寻且无伺，从定中生起的喜和乐具足，圆满地安住于第二禅，这被称为如是，其余如前。在出生时，与光明遍照天众共享果报而生。之后，与无量光天众。之后，与少光天众。如此，这些是第二禅的十部经。于此，比丘们以何种方式等等，全部陈述后，由于远离了喜的贪欲，安住于舍，具有正念和正知。对于身体所感受的快乐，圣者们说，凡是安住于正念，安住于快乐，就是舍。
English
He will not enter into nirvana, but after being born, he will completely enter into nirvana. He will not completely enter into nirvana after being born, but together with manifest activities, he will completely enter into nirvana. He will not completely enter into nirvana together with manifest activities, but without manifest activities, he will completely enter into nirvana. He will not completely enter into nirvana without manifest activities, but he will be transferred upwards. He will not be transferred upwards, but with the desire for the Dharma, the attachment to the Dharma, the joy in the Dharma, and the extreme joy in the Dharma, he will be born sharing the rewards with the Great Brahma gods. He will not be born sharing the rewards with the Great Brahma gods, but with the desire for the Dharma, the attachment to the Dharma, the joy in the Dharma, and the extreme joy in the Dharma, he will be born sharing the rewards with the Brahma-preceding gods. He will not be born among the Brahma-preceding gods, but with the desire for the Dharma, the attachment to the Dharma, the joy in the Dharma, and the extreme joy in the Dharma, he will be born sharing the rewards with the Brahma host gods. Thus, for the time being, the first dhyana has ten sutras. Here, in what ways, with what signs, and with what characteristics do the monks, having abandoned investigation and analysis, with inner tranquility, the continuum of mind having become one, without investigation and without analysis, possessing joy and happiness born from samadhi, fully abide in the second dhyana, which is called such, and the rest is as before. In birth, he is born sharing the rewards with the gods of clear light. Then, with the gods of immeasurable light. Then, with the gods of little light. Thus, these are the ten sutras of the second dhyana. Here, in what ways do the monks, etc., after stating everything, because of being free from desire for joy, abide in equanimity, being mindful and aware. Regarding the happiness experienced by the body, the noble ones say that whoever abides in mindfulness, abides in happiness, is equanimity.