Tibetan
རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་ལས་ཀྱི་སྲིད་པ་སྟེ། འགྲོ་བ་ དག་ལས་ལོགས་ཤིན་ཏུ་མཛད་པའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་རྣམས་མ་བསྒྲིགས་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་སྐྱོན་དང་སྙིགས་མ་དེ་དག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ལུས་ཀྱི་སྐྱོན་དང་ངག་གི་སྐྱོན་དང་ཡིད་ཀྱི་སྐྱོན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་རིག་པར་བྱའོ། །ཆོས་དེ་དག་མ་གཏོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དམྱལ་བ་དག་ཏུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་གང་དག་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་དེ་དག་ཁོ་ན་དམྱལ་བ་ཡིན་གྱི་དེ་དག་ལས་གཞན་པའི་དམྱལ་བ་དགེ་བའམ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་ནི་མི་དམིགས་སོ། །རྣམ་པར་སྨིན་པ་གྲུབ་ནས་དམྱལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་གྲངས་སུ་འགྲོའོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་རྣམས་མ་བསྒྲིབས་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཁུངས་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་གནས་སྐབས་ནི་དགེ་བ་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །སྲིད་པ་བར་མའི་རང་བཞིན་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་གྲུབ་སྟེ། རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནི་སེམས་ཅན་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམྱལ་བའི་འགྲོ་བ་ནི་འདི་དཔེར་བརྗོད་པ་ཙམ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །འོ་ན་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་གཞུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདིར་ཅི་ལ་ལན་གདབ་པར་བྱ། འགྲོ་བ་རྣམས་མ་བསྒྲིབས་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ལ་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་ལ་ཡང་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་དང༌། ཕྲ་རྒྱས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་རྣམས་རྒྱས་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་སྨོས་པ་ལ་ལན་གདབ་པར་བྱ་དགོས་སོ། །རྣམ་པ་ལྔ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་དེ་དག་དགེ་བ་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ཉིད་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ། །འགྲོ་བ་རྣམས་སུ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་སེམས་རྣམ་པ་ལྔ་ཡོད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་བ་དང་འགོག་པ་དང་ལམ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་དང༌། བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་རྣམས་སོ། །འཇུག་པ་དང་བཅས་པའི་འགྲོ་བ་རྣམས་སྨོས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདིར་འགྲོ་བ་སྨོས་པས་ནི་འཇུག་པ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་འགྲོ་བ་གཟུང་སྟེ། འགྲོ་བའི་འཇུག་པ་ལ་འགྲོ་བ་ཉེ་བར་བཏགས་ པའི་ཕྱིར་རོ། །འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་འཇུག་པ་ཡང་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་སེམས་དག་ཡིན་ལ། ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་སེམས་ཀྱི་འོག་རོལ་གྱི་མ་བསྒྲིབས་ལ་ལུང་དུ་
Chinese
若。所谓“彼之故”者，乃经之故也。所谓“彼之因”者，乃有情之因业之有，以于有情等中极作别异之故，有情等未摄且未记别即成立也。所谓以身语意之过失与垢染彼等者，谓身之过失、语之过失、意之过失当知。所谓除彼等法者，于地狱等中色等何者成熟之自性成立，彼等唯是地狱，然彼等之外地狱善或不善之法则不观察。谓成熟成立后，入于名为地狱之数故，说有情等未摄且未记别，此之根据即此也。谓成熟之位非是善且非烦恼性也。当知中有之自性乃地狱等也。彼之故，有情之名亦成立，以成熟是说为有情之故也。地狱之有情，此仅是譬喻而已。若然，所谓分别之论者，于此当答何耶？以有情等未摄且未记别之故，是当以修断者，且于当以修断者亦有当以修断者，且微细周遍有情等增长，然其他则否，是故于一切所说当须作答。纵然是五种，然彼等亦转为善与烦恼性也。所谓于有情等中结生之心有五种者，谓苦与集与灭与道见所断者，及修所断者等也。所谓说具入之有情等者，于此说有情者，是取与入俱有之有情，以有情之入有情近取之故也。有情等之入亦是结生之心等，且结生之心之下方的未摄且未记别
English
If. The so-called "because of that" means because of the sutra. The so-called "cause of that" is the existence of karma as the cause of sentient beings. Because it is extremely different from sentient beings, etc., sentient beings, etc., are established without being included or distinguished. The so-called "with the faults and defilements of body, speech, and mind" means that the faults of body, speech, and mind should be understood. The so-called "excluding those dharmas" means that in hells, etc., whatever form, etc., is established as the nature of ripening, those alone are hells, but other than those, good or non-virtuous dharmas of hells are not observed. Because it is said that after ripening is established, it enters the number called hell, it is said that sentient beings, etc., are not included or distinguished. The basis for this is this. The state of ripening is neither virtuous nor afflicted. It should be known that the nature of the intermediate state is hell, etc. Because of that, the name sentient being is also established, because ripening is said to be a sentient being. The sentient being of hell is only a metaphor. If so, what should be answered in the so-called treatise on differentiation? Because sentient beings, etc., are not included or distinguished, it should be abandoned by cultivation, and among those to be abandoned by cultivation, there are also those to be abandoned by cultivation, and subtle and pervasive sentient beings, etc., increase, but others do not. Therefore, answers must be given to everything that is said. Even if there are five types, they also turn into virtuous and afflicted natures. The so-called "there are five types of mind that connect rebirth in sentient beings, etc." means those to be abandoned by seeing the path of suffering, origin, cessation, and path, and those to be abandoned by cultivation, etc. The so-called "speaking of sentient beings, etc., with entry" means that speaking of sentient beings here refers to sentient beings with entry, because the entry of sentient beings is closely related to sentient beings. The entry of sentient beings, etc., is also the mind of rebirth, etc., and the unincluded and undistinguished below the mind of rebirth.