English
Such a thought will arise, and those differences will be explained below. The two afflictions also refer to the previous life and this life. In this continuum, it refers to what is currently arising. The substance of the seed is the ability. Thus, the two afflictions can also cause the continuum to give rise to future afflictions, so this is called establishing the substance of the seed. Abandoning the substance of the seed means abandoning the two afflictions of the previous life and this life. As long as the seed it has established exists, even if the afflictions cease, they are not abandoned. If the substance of the seed it has established is abandoned, then it is established as abandoned. For example, with the exhaustion of the fully ripened result, although the karma has ceased earlier, as long as the fruit of the fully ripened result it has established has not been exhausted, it cannot be said to be exhausted. When it is exhausted, then that karma becomes exhausted. Since the seed it has established is gone, how can future suffering or afflictions be abandoned? Therefore, it is extensively explained how future suffering or afflictions are. Seeds cannot arise, and because there are no seeds, they will never arise. The absence of seeds is only due to the power of individual examination. In this way, it is established that the suffering and afflictions of the three times have been abandoned. The present that is manifestly directed towards cessation is because it immediately perishes. The teacher Bhadanta said that because there is no difference between the cessation of individual examination and the cessation of non-individual examination, this does not exist, because the conditions are not complete due to the power of individual examination.
Tibetan
་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་མ་འཆོལ་བར་གནས་པའོ། །བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ནི་ནམ་ཡང་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་མ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་རྐྱེན་མ་ཚང་བས་མི་སྐྱེ་བ་ནི་ནམ་ཡང་སོ་སོར་བརྟགས་པས་འགོག་པ་ཞེས་མི་བྱའོ། །སོ་སོར་བརྟགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་མི་སྐྱེ་བས་སོ་སོར་བརྟགས་པས་འགོག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། གང་ཡང་དུས་གསུམ་པའི་སྡུག་བསྔལ་འགོག་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ནི་སོ་སོར་བརྟགས་པས་འགོག་པ་ཞེས་བཤད་དོ། །འདུ་བྱེད་མ་འོངས་པ་མི་སྐྱེ་བས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ནི་སོ་སོར་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་པའི་འགོག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཆོས་མངོན་པ་ལས་མ་འཆོལ་བར་རྣམ་པར་གཞག་གོ །འདི་ལ་ཡང་ལན་ནི་བཤད་ཟིན་པ་ཉིད་དོ། །འགགས་ཟིན་པ་དང་འགག་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་བ་ནི་འབད་པ་དོན་དང་བཅས་པར་མི་འགྱུར་རོ་སྙམ་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་སྤངས་པར་མི་འདོད་ན་འོ་ན་ཅི་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་ཤེ་ན། དེ་ཡང་མ་འོངས་པ་ནི་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བའི་གེགས་སུ་གྱུར་པ་ལས་འདོད་དེ། ཉོན་མོངས་པ་མི་སྐྱེ་བ་ནི་སོ་སོར་བརྟགས་པའི་སོ་སོར་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་པའི་འགོག་པ་ལས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དམིགས་པར་བྱས་པའི་ཐོབ་པ་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པ་ལས་ཀྱང་མི་རིགས་ཏེ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་བཤད་པ། ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པའི་དུས་སུ་འདས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་དམིགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་གང་ཡིན་པ་མེད་དེ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་འདས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་སྤངས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ད་ལྟར་བྱུང་བ་སྨོས་པ་ཅི་ཞེ་ན། ཉོན་མོངས་པ་ སྤོང་བ་ཞེས་བྱའོ། །འོ་ན་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པས་དེ་ལ་བཞག་པའི་ས་བོན་སྤངས་པ་ཅི་ཞེ་ན། ས་བོན་སྤངས་པ་ནི་ལམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་གནས་གྱུར་པའོ། །གང་ཡང་མ་འོངས་པ་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་དམིགས་པའི་འཇུག་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བཤད་དོ། །དེ་ལ་གཞན་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་སྡུག་བསྔལ་ལ་དམིགས་པ་གང་ཞེ་ན། ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པ་གང་ཡིན་པ་ལས་སྡུག་བསྔལ་སྤངས་པར་བརྗོད་ཀྱི། མ་འོངས་པ་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་བྱའོ། །འོ་ན་ཅི་ས་བོན་ཡོད་པས་དེ་ལ་དམིགས་པ་སྐྱེ་ཞེ་ན། ཇི་སྲིད་འདི་སྐྱེ་བ་སྲིད་པ་དེ་སྲིད་འདི་མ་སྤངས་ལ། དེ་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་དམིགས་ཀྱང་སྤངས་པར་མི་བརྗོད་དོ། །གང་གི་ཚེ་འདི་གནས་གྱུར་པས། ས་བོན་སྤངས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་གཏན་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་སྤངས
Chinese
如同瓶子和毡子等一样，各自不同的名称不会混淆地存在着。如同瓶子和毡子无论何时都不会变成不是瓶子和毡子一样，在这里也是因为因缘不具足而不生起，无论何时都不能称之为以个别观察而灭尽。因为以个别观察的力量不生起，所以称为以个别观察而灭尽。凡是以断绝三时之苦而彻底区分的，就称为以个别观察而灭尽。因为未来的行不生起而彻底区分的，就称为非以个别观察而灭尽。在《法蕴论》中没有混淆地进行了安立。对此的回答也已经说过了。对于已经止息和正在止息的事物显现趋近，会想这努力不会变得毫无意义吗？如果不希望舍弃痛苦的自性，那么什么才是舍弃了缘于它的烦恼呢？那是因为未来成为了缘于它的烦恼生起的障碍，所以才希望如此。烦恼不生起，不是以个别观察的非以个别观察的灭尽之外的其他方式。对于缘于它的获得完全证悟也是不合理的，因为已经被遮止了。所说的是，在舍弃烦恼的时候，对于过去和现在产生的痛苦所缘的烦恼是不存在的，因为已经舍弃了，所以称为舍弃了过去和现在产生的痛苦。同样，说现在产生有什么用呢？（是为了说明）舍弃烦恼。那么，过去和未来所安立的种子舍弃了什么呢？舍弃种子是以道的威力使之转变了。凡是未来如同虚空中的花朵一样，所以说对于它的所缘是没有作用的。对此，其他人会问，过去和未来的痛苦所缘是什么呢？回答是，从舍弃烦恼来说，可以称为舍弃了痛苦，但并不是缘于未来本身。那么，如果存在种子，就会生起缘于它的（烦恼）吗？只要这个生起是可能的，那么这个就没有被舍弃。因为没有舍弃，所以即使缘于它，也不能说是舍弃了。当这个转变的时候，因为种子被舍弃了，所以在那个时候永远不会生起，所以说是舍弃了。
English
Just as a vase and a felt, etc., exist without confusing their distinct names. Just as a vase and a felt will never become something other than a vase and a felt, so too here, because the conditions are not complete, it does not arise, and it should never be called cessation by individual examination. Because it does not arise by the power of individual examination, it is called cessation by individual examination. Whatever is thoroughly distinguished by stopping the suffering of the three times is said to be cessation by individual examination. What is thoroughly distinguished by the non-arising of future formations is called non-cessation by individual examination. In the Dharma Abhidhamma, it is established without confusion. The answer to this has already been given. Approaching what has ceased and what is ceasing, one might think that the effort will not become meaningless. If one does not wish to abandon the nature of suffering, then what is the abandonment of the afflictions that are aimed at it? That is because the future has become an obstacle to the arising of afflictions aimed at it, so it is hoped for. The non-arising of afflictions is not in any other way than cessation by individual examination and non-individual examination. It is also unreasonable to fully realize the attainment aimed at it, because it has been prevented. What is said is that at the time of abandoning afflictions, there are no afflictions aimed at past and present suffering, because they have been abandoned, so it is called abandoning past and present suffering. Similarly, what is the use of mentioning the present? (It is to explain) abandoning afflictions. So, what is abandoned by the seeds established in the past and future? Abandoning the seeds is transforming them by the power of the path. Whatever is future is like a flower in the sky, so it is said that there is no function of aiming at it. To this, others may ask, what is the object of past and future suffering? The answer is that from the abandonment of afflictions, it can be called the abandonment of suffering, but it is not aimed at the future itself. So, if there are seeds, will afflictions arise that are aimed at it? As long as this arising is possible, then this has not been abandoned. Because it has not been abandoned, even if it is aimed at it, it cannot be said to be abandoned. When this is transformed, because the seeds are abandoned, at that time it will never arise, so it is said to be abandoned.
Tibetan
་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་དམིགས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་སྤངས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །གང་བཤད་པ་མ་འོངས་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཇི་ལྟར་མི་སྐྱེ་བར་རུང་ཞེ་ན། དངོས་པོ་སྔ་མ་ཅན་གྱི་ཕྱིར་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཡོད་བ་ནི་རྒྱུ་ལས་འགྱུར་བས། དེ་སེམས་ལ་བཞག་ནས་མ་འོངས་པ་མི་སྐྱེ་བར་བརྗོད་དོ། །དངོས་པོ་སྔ་མ་ཅན་གྱི་ཕྱིར་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ངེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ཞིག་པ་ནི་གཅིག་ལ་གཅིག་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །གཏན་མེད་པ་དང་སྔ་ན་མེད་པ་དག་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་ངེས་པ་མེད་དོ། །འདི་ངེས་པར་ཁས་བླང་བར་བྱ་ན་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་མི་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་པས་མ་འོངས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་ལས་དུས་སུ་གཏོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གང་ཡང་དམིགས་པ་ཐ་དད་པའི་དབང་པོ་ལྔ་རྣམས་སྤང་བའི་ཕྱིར་འཇུག་པ་ཞེས་བཤད་པ་རབ་ཏུ་ཞེན་པས་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་བ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་དེ་ལྟར་གསུངས་ཏེ། འདིར་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བ་དགག་པ་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་ཐོགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་རྣམས་ཀྱང་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་འཆིང་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དང་ཡང་ཡང་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་བའི་འདུན་པའི་འདོད་ཆགས་སྤངས་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ སྤངས་པ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། དེ་སྤོང་བ་ལ་གུས་པར་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་ཡིན་གྱི། འདི་གཞན་རྣམས་སྤང་བ་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མ་སྤངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །འགོག་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྟག་པའི་ཕྱིར་འདུས་བྱས་དག་པས་མཆོག་ཡིན་ལ། དགེ་བ་འདུས་མ་བྱས་དག་པས་མཆོག་ཡིན་པར་བཤད། དེ་ལྟར་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཀྱང་ཡིན་ལ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོ་དང་འགལ་ལོ། །འདི་ལྟར་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་མཚན་ཉིད་མེད་པས་ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་ལ། བརྗོད་དུ་མེད་པ་ནི་བརྗོད་དུ་མེད་པ་དག་པས་མཆོག་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པས་ཆོས་ཞེས་བྱ་ཞིང༌། ཆོས་གཞན་དག་པས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཡིན་ནོ། །འདུས་མ་བྱས་ནི་མེད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་ཀྱང་མི་སྨྲ་སྟེ་དེས་ན་མདོ་དང་འགལ་བ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཡོད་ལ་རྫས་སུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ
Chinese
叫做。因为断除了它，即使缘着它，也说断除了痛苦。如果所说的是未来本身不存在，那怎么能不生起呢？因为有先前的实物，所以叫做不存在。那不是那样的，凡是存在的，都是从因产生的。把它放在心里，就说未来不会生起。因为有先前的实物，所以叫做不存在，这也不是一定的。如果是那样，坏灭就变成一个对另一个的完全不存在了。因为不是完全没有和先前没有，所以这个没有一定的。如果一定要承认这个，那么不生才是不会生，生不是不会生，那么未来存在本身也是生和灭的事物，因此会变成属于时间。还有，因为舍弃了所缘的各别五根，所以说进入，因为没有极度执着地说，所以是对以断除痛苦为目的的所化众生那样说的。在这里，要否定的不是断除烦恼。例如，障碍等境也是，因为与色等境的束缚的贪着分离，并且因为屡屡周遍游走的意愿的贪欲断除了，所以说舍弃了色等，这是因为恭敬地结合于舍弃它。要知道，这不是说舍弃其他，色等就没有舍弃。说是那些灭的殊胜，因为是常，所以是清净的，是殊胜的。说是善的无为是殊胜的。这样的话，涅槃也是有为和无为的法的殊胜，也是无事物，这样说是与经相违的。像这样，无事物是没有相的，所以不是法性。不可说是不可说清净的，所以也不是殊胜，因为没有差别。因此，凡是以自己的相而执持的，就叫做法，凡是比其他法殊胜的，那就是稍微变成其他意义的东西。也不要说无为就是没有，这样就没有与经相违了。如果存在，但不是实有
English
It is called. Because it is abandoned, even if one focuses on it, it is said that suffering is abandoned. If what is said is that the future itself does not exist, how can it not arise? Because there is a previous entity, it is called non-existence. That is not so, whatever exists arises from causes. Keeping it in mind, it is said that the future will not arise. Because there is a previous entity, it is called non-existence, but this is not certain. If that were the case, destruction would become the complete non-existence of one to another. Because it is not completely non-existent and not previously non-existent, this is not certain. If this must be admitted, then non-arising is what does not arise, arising is not what does not arise, so the future existence itself is also a thing of arising and ceasing, and therefore it would become belonging to time. Furthermore, because the five separate sense faculties of the object are abandoned, it is said to enter, because it is not said with extreme attachment, so it is said to those who are to be tamed with the aim of abandoning suffering. Here, what is to be negated is not the abandonment of afflictions. For example, obstacles and other objects are also, because they are separated from attachment to the bonds of form and other objects, and because the desire for the intention to wander around repeatedly is abandoned, it is said that form and other objects are abandoned, this is because it is respectfully combined with abandoning it. It should be understood that this is not to say that if other things are abandoned, form and other things are not abandoned. It is said that the cessation of those is excellent, because it is permanent, so it is pure, it is excellent. It is said that the unconditioned of virtue is excellent. In this way, Nirvana is also the excellence of conditioned and unconditioned dharmas, and it is also non-existent, saying this is contrary to the sutras. Like this, non-existence is without characteristics, so it is not the nature of dharma. The unspeakable is not the excellence of the unspeakable purity, because there is no difference. Therefore, whatever is held by its own characteristics is called dharma, and whatever is more excellent than other dharmas is something that has slightly become another meaning. Do not say that the unconditioned is just non-existence, so there is no contradiction with the sutras. If it exists, but it is not substantially existent.