Tibetan
་དང་ཉུང་བར་དམིགས་སོ། །ལུས་རང་བཞིན་ནི་དམན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཚོགས་དང་ངག་གི་ལས་ནི་སེམས་ཐམས་ཅད་དང་ལྷན་ཅིག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་ལ་དེ་དག་མེད་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་སེམས་ལ་ལྟོས་ནས་འཇུག་པས་ཕན་ཚུན་བལྟོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དྷརྨཱ་མུ་ཁཻ་ནཻ་པི་ཧི་ཛཱ་ཏིཿསྠི་ཏྱཱ་དཱི་ནཱ་མུ་པ་ཀུ་རུ་ཏེ། སྐྱེ་བའི་གནས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་དག་ཕན་ཚུན་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་རྒྱུར་མ་བཤད་པའོ། །ལུས་དང་ངག་གི་ལས་སེམས་དང་བཅས་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་རྣམས་སེམས་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ལ་རག་གང་གི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་ཆོས་གཙོ་བོར་གྱུར་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་བྱེད་དོ། །ལས་པ་ཉིད་ཅེས་རྣམ་པར་བཤད་པ་ཅི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ མཚན་ཉིད་བཤད་པ་ལ་དོན་མ་ཚང་བ་ཉིད་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གནས་བརྟན་གྱིས་ཀྱང་གལ་ཏེ་སྐྱེ་བ་ལས་གཅིག་པ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དུས་གཅིག་གཏོགས་བ་ཉིད་ཀྱང་ཆུད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དུས་གཅིག་ཏུ་གཏོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །ཞེས་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་སྨོས་ཤེ་ན། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་དུས་དག་དང་མ་བྲལ་བར་ཤེས་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རམ། མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་འོན་དུས་གཅིག་ཏུ་གཏོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ་རག་མོད་ཅེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དུས་གཅིག་པ་ཁོ་ན་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །འབྲས་བུ་སྨོས་པས་ནི་སྐྱེས་བུ་བྱེད་པ་དང༌། བྲལ་བའི་འབྲས་བུར་བསྡུའོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་མཐུན་པ་དང༌། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་གཉིས་ཀྱང་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེ་དག་ལོགས་སུ་ཅིའི་ཕྱིར་སྨོས་ཤེ་ན། སྐྱེས་བུ་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་ནི་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། ལྷན་ཅིག་དང༌། མཇུག་ཐོགས་དང༌། དུས་གཞན་དུ་སྐྱེ་བ་དང་མི་སྐྱེ་བའོ། །དེ་ལ་འདིར་རྒྱུ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མ་གྱུར་བའི་འབྲས་བུ་བསྟན་པས་ཚོགས་པ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་བ་སྐྱེས་བུ་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་བསལ་ལོ། །རང་གི་ངོ་བོ་རང་གི་ངོ་བོའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པས་ཕན་ཚུན་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚོགས་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཞིང་སྐྱེས་བུ་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་ཡང་གཅིག་མ་ཡིན་པས། དེའི་ཕྱིར་འདི་ཉིད་གསུངས་སོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་འདུས་བཟང་ཟེར་རོ། །གཅིག་ཉིད་དང་ཐ་དད་པས་ཀྱང་མངོན་པར་བརྗོད་བ་རྟོགས་བར་བྱ་སྟེ་ལྷན་
Chinese
并且专注于少。身体的自性不是低劣的集合，语言的行为不会与所有心识同时发生，因为在不平等的情况下，它们是不存在的。所有这些生起等等都依赖于心识而运作，因此不是相互依赖的。达玛木凯内贝嘿匝德赫斯提亚迪纳木帕库汝德（藏文：དྷརྨཱ་མུ་ཁཻ་ནཻ་པི་ཧི་ཛཱ་ཏིཿསྠི་ཏྱཱ་དཱི་ནཱ་མུ་པ་ཀུ་རུ་ཏེ།，梵文天城体：धर्ममुखैर्नैपिहिजातिस्थित्यादीनामुप कुरुते，梵文罗马拟音：dharmamukhairnaipi hijātisthityādīnām upa kurute，汉语字面意思：以法门不生，生住等）。所谓生起、住立等等，并不是说它们是相互同时产生的因。身体和语言的行为，伴随着心识的运作，依赖于心识本身，因为它们不是显现的。为什么生起和住立等等是由作为主要因素的法来促成的呢？如果说“是行为本身”，那又该如何解释呢？如果那样解释，那么在解释定义时，不完整本身就会成为论典的过失。住贤论师也说，如果仅仅提到生起等，难道不是已经包含了属于同一时间的概念吗？既然已经包含了属于同一时间的概念，为什么还要再次提到呢？这是为了说明过去和未来，也就是说，为了了解它们与过去和未来的时间没有分离，或者为了了解它们是不生之法。如果是那样，那么仅仅属于同一时间就足够了吗？即使那样，也只能理解到同一时间。通过提到果，可以概括为士夫果和分离果。如果说，与因相似的果和异熟果不也是果的自性吗？那为什么要把它们分开来说明呢？士夫果有四种：同时、随后、在其他时间生起和不生起。在这里，由于显示了不是同时成为因的果，因此排除了与集合同时生起的士夫果。因为自己的本体不是自己本体的果，所以是相互之间的果。因为集合不是同时生起的，而且士夫果也不是唯一的，所以才说了这些，这是阿底峡尊者的说法。通过单一性和差异性，也要理解到所表达的内容，即
English
and focus on the few. The nature of the body is not an inferior collection, and the actions of speech do not occur simultaneously with all minds, because in unequal circumstances, they are non-existent. All these arising etc. operate in dependence on the mind, therefore they are not interdependent. Dharmamukhairnaipi hijātisthityādīnām upa kurute (藏文：དྷརྨཱ་མུ་ཁཻ་ནཻ་པི་ཧི་ཛཱ་ཏིཿསྠི་ཏྱཱ་དཱི་ནཱ་མུ་པ་ཀུ་རུ་ཏེ།，梵文天城体：धर्ममुखैर्नैपिहिजातिस्थित्यादीनामुप कुरुते，梵文罗马拟音：dharmamukhairnaipi hijātisthityādīnām upa kurute，汉语字面意思：By means of the Dharma gate, not born, arising, abiding, etc.). The so-called arising, abiding, etc., does not mean that they are the causes of mutual simultaneous arising. The actions of body and speech, operating with the mind, depend on the mind itself, because they are not manifest. Why are arising and abiding, etc., facilitated by the Dharma as the main factor? If it is said that "it is the action itself," then how should it be explained? If explained in that way, then incompleteness itself in explaining the definition would become a fault of the treatise. Sthavira also said that if merely mentioning arising etc., wouldn't it already include the concept of belonging to the same time? Since it already includes belonging to the same time, why mention it again? This is to explain the past and future, that is, to understand that they are not separated from the past and future times, or to understand that they are non-arising dharmas. If that is the case, then is it sufficient to belong to the same time? Even then, only the same time can be understood. By mentioning the result, it can be summarized as the puruṣakāra result and the separation result. If it is said that the result similar to the cause and the vipāka result are also not the nature of the result? Then why explain them separately? The puruṣakāra result has four types: simultaneous, subsequent, arising at other times, and non-arising. Here, since the result that does not become a cause simultaneously is shown, the puruṣakāra result that arises simultaneously with the aggregates is excluded. Because one's own essence is not the result of one's own essence, they are mutual results. Because the aggregates do not arise simultaneously, and the puruṣakāra result is also not unique, therefore these were said, this is what Acharya Atiśa said. Through singularity and difference, one should also understand what is expressed, that is,
Tibetan
ཅིག་པས་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེས་བུ་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་དང༌། འདི་དག་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ངོ་བོའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འདིར་འབྲས་བུ་སྨོས་པས་སྐྱེས་བུ་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་ཉིད་གཟུང་ངོ༌། །བྲལ་བའི་འབྲས་བུ་ཡང་དེའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གང་ཞིག་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དུས་གཞན་དང་མཇུག་ཐོགས་སུ་གཟུང་ངོ༌། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདིར་བདག་པོའི་འབྲས་བུ་མི་གཟུང་བ་དེ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་གྱི་དེ་དག་གི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཁོ་ནའི་མ་ཡིན་པས་སོ། །གཞན་དག་ན་རེ་འདི་དག་འབྲས་བུའི་ཉེ་བའི་མཚན་ཉིད་རྣམས་མ་ཡིན་པས་བདག་པོའི་འབྲས་བུ་ཡང་ འདིས་འབྲས་བུའི་སྒྲས་གཟུང་ངོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཐུན་མོང་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་མ་གྱུར་པ་ཉིད་ཅེས་སོ། །གཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་སྔ་མ་ནི་ལྷན་ཅིག་པའི་དོན་དུ་བསྡུ་བར་བྱ་སྟེ། སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་དང་འགག་པ་གཅིག་པ་ཉིད་དང་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་སྒྲ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྔ་མའོ། །གཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ཕྱི་མ་ནི་ཐུན་མོང་པའི་དོན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ན་རྒྱུ་བཅུས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དུས་ལས་བཞི་དང༌། འབྲས་བུ་ལས་གསུམ་དང༌། དགེ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་གྱིས་སོ། །འདིར་ནི་མ་ཉམ་པའི་རྣམ་པ་ཅི་རིགས་པར་ཡོངས་སུ་བགྲང་གི །ཐམས་ཅད་ལ་ཐམས་ཅད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དགེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་ཕན་ཚུན་དུ་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པ་ཟག་པ་མེད་པ་རྣམས་ལ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་མེད་ལ། གཞན་རྣམས་ལ་ནི་བྲལ་བའི་འབྲས་བུ་ཡོད་དོ། །དགེ་བ་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པ་རྣམས་ལ་ནི་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ཡོད་དོ། །གཞན་རྣམས་ལ་ནི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང་བྲལ་བའི་འབྲས་བུམ་གཏོགས་པའོ། །ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་རྣམས་ལ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང་བྲལ་བའི་འབྲས་བུ་མ་གཏོགས་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཁ་ཅིག་ནི་རྒྱུ་ལྔ་ཡིས་དང༌། ཁ་ཅིག་ནི་བརྒྱད་ཀྱིས་སེམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ནང་ན་ཉུང་བ་ནི་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་སོགས་བ་དག་དང་གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་སུ་གལ་ཏེ་མ་བསྒྲིབས་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ནི་འཁོར་ཉུང་བའི་ཕྱིར་ཉུང་བ་ཞེས་བྱའོ། །རང་གི་མཐུན་པའི་མཚན་ཉིད་རྣམས་མ་གཏོགས་པ་རྣམས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་དག་ཅིའི་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་མཚན་
Chinese
不是唯一的。产生士夫（补特伽罗）的果和这些果不是同一个。因为不是自性的果，所以这里说到果时，就取产生士夫（补特伽罗）的果。解脱的果也是因为它的差别。应当在所有这些的异时和最后取。正因为如此，这里不取主果，因为那是所有法的果，不是仅仅随顺它们的。另一些人说，因为这些不是果的近取因，所以也用这个果的词语来取主果。心和心所不是共同的体性。一个叫做“一”的词语，前面的应当理解为一起的意思，即生、住、灭是一样的，那个词语就是前面的。一个叫做“一”的词语，后面的应当理解为共同的意思。这样，在“十因”中，有时间中的四种，果中的三种，善等三种。这里是尽可能地完整列举不衰减的方面。不是所有对所有。其中，善等是因为相互之间没有自性的缘故。同样，对于无间道所摄的无漏法来说，没有异熟果，而对于其他的来说，有解脱果。善的有漏法被无间道所摄的，有所有的果。对于其他的来说，不包括善和不善以及解脱的果。对于无记法来说，不包括异熟和解脱的果。这样，有些以五因而，有些以八因而随顺于心。心中少的是在二禅等以及无色界中，如果是不覆无记的，因为眷属少，所以叫做少。叫做“除了自性相应的体性之外的那些”，那么，那些为什么不是心的俱生因呢？因为那个体性
English
It is not unique. The fruit of producing a person (Pudgala) and these fruits are not the same. Because it is not the fruit of self-nature, when the fruit is mentioned here, the fruit of producing a person (Pudgala) is taken. The fruit of liberation is also because of its difference. It should be taken at different times and at the end of all these. For this reason, the master fruit is not taken here, because it is the fruit of all dharmas, not just following them. Others say that because these are not the proximate characteristics of the fruit, the master fruit is also taken by the word fruit. Mind and mental factors are not common characteristics. The word called "one", the former should be understood as meaning together, that is, birth, dwelling, and cessation are the same, that word is the former. The word called "one", the latter should be understood as meaning common. In this way, in the "ten causes", there are four in time, three in fruit, and three in virtue and so on. Here, the undiminished aspects are listed as completely as possible. Not all to all. Among them, virtue and so on are because there is no self-nature between each other. Similarly, for the uncontaminated dharmas included in the uninterrupted path, there is no vipaka fruit, but for others, there is a liberation fruit. The virtuous contaminated dharmas included in the uninterrupted path have all the fruits. For others, it does not include the fruits of virtue, non-virtue, and liberation. For the unspecified dharmas, it does not include the fruits of vipaka and liberation. In this way, some follow the mind with five causes, and some with eight causes. What is less in the mind is in the second dhyana and so on, and in the formless realms, if it is unobscured and unspecified, it is called less because the retinue is small. It is called "those other than the characteristics corresponding to self-nature", then, why are those not the co-emergent cause of the mind? Because that characteristic