Tibetan
ར་མིང་བྱས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཡི་གེ་རྣམས་གོ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིག་འབྲུའི་ཡན་ལག་རྣམས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །ལྷག་མ་གོ་བར་ཟད་དོ། །དེ་ལ་མིང་གི་ཚོགས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱ་ཆེར་འབྱུང་བ་ལ། སྔར་དཔེ་ནི་གཟུགས་དང་སྒྲ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་གང་བཤད་པ་དེ་ནི་མིང་གི་ངོ་བོ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། འདིར་དཔེར་ན་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་དག་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའོ་ཞེས་གང་བཤད་པ་དེ་ནི་མིང་གི་ཚོགས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་དོན་དུའོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྔར་ནི་ཚིག་གི་ངོ་བོ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་ལ། འདིར་ནི་ཚིག་གི་ཚོགས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡི་གེ་རྣམས་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་འདུས་བཟང་ཟེར་རོ། །སློབ་དཔོན་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་མེད་དེ། འདུས་པ་ལ་དྲི་བ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མིང་གི་ཚོགས་ནི་མིང་གི་ལུས་ཏེ་མིང་གི་རྫས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གང་གི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་བསམ་པ་ལ་འདུས་པས་དགོས་པ་མེད་པ་ཅི་ཞེ་ན། བསྟན་བཅོས་ལས་བཤད་པ། མིང་གི་ཚོགས་གང་ཞེ་ན། མིང་གང་ཡིན་པ་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་འབྱུང་སྟེ། གལ་ཏེ་ཚོགས་ཀྱི་སྒྲ་ནི་ལུས་བརྗོད་པ་ཉིད་དེས་ཏི་ཀཱ་ཡ་གྲ་ལྕི་བ་པ་མ་ནརྠ་ཀཾ། མིང་དང་མིང་ཁོ་ན་ལས་དེའི་རང་བཞིན་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །བསྟན་བཅོས་སུ་མིང་གི་ཚོགས་གང་ཞེ་ན་ཞེས་དྲིས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་མིང་གང་ཡིན་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལས་དོན་གཞན་སོགས་པའི་ཚོགས། དོན་མ་ཡིན་པ་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་མིང་གི་ཚོགས་དགག་པའི་དོན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་བསྟན་བཅོས་སུ་དྲི་བ་བྱ་བ་དེ་ལྟར་སློབ་དཔོན་གྱི་འདི་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་གྱིས་སྔར་ནི་དེའི་ངོ་བོ་བསྟན་ལ། ཕྱིས་ནི་ཚོགས་པ་དང་ཚོགས་པ་ཅན་གྱི་ཚོགས་དོན་གཞན་མ་ཡིན་པའོ། །དེ་དག་ཀྱང་ངག་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་ལ། བརྗོད་པར་འདོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་མགྲིན་པ་དང༌། དཀན་དང༌། མཆུ་དང༌། སོ་དང་ལྕེ་ཕྲད་པ་ལས་ཡི་གེ་ཨ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་སྒྲ་ལ་ངག་ཅེས་བྱ་ལ། ངག་ལས་ཐ་དད་བར་མིང་གི་ཚོགས་ལ་སོགས་པ་དག་རང་གི་ངོ་བོ་འམ། འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་འཛིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ངག་གི་རང་བཞིན་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། ངག་གི་རང་བཞིན་ཡིན
Chinese
就像命名那样，为了理解文字，才有了字母的组成部分。剩下的就容易理解了。其中，关于“名称的集合”广泛出现，之前所说的例子，比如“色”和“声”等，是为了揭示名称的本质。这里，比如“色、声、香、味、触”等，所说的这些是为了揭示名称的集合的意义。同样，之前是为了揭示词的本质而说的，这里是为了揭示词的集合，比如“一切行”等。同样，对于字母也应该这样说，学者的善聚这样说。学者并不想说存在于实体中的特征，因为他问了集合。因此，名称的集合就是名称的身体，也就是名称的实体。因为在思考特征时，集合没有必要，那是什么呢？经书中说：“什么是名称的集合？”广泛出现“什么是名称”。如果集合的声音本身就是身体，那么ཏི་ཀཱ་ཡ་གྲ་ལྕི་བ་པ་མ་ནརྠ་ཀཾ། （藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）。因为仅仅从名称和名称中就能表达它的自性。同样，对于瓶子等也应该这样说。经书中问道：“什么是名称的集合？”就像“什么是名称”一样，这是为了否定除此之外的其他意义的集合，否定成为非意义的名称的集合的意义。就像在经书中提问一样，学者这样做有什么矛盾呢？因此，学者之前揭示了它的本质，之后集合和具有集合的集合不是其他的意义。那些也是语言的自性，广泛出现。 想要表达的先决条件是喉咙、颚、嘴唇、牙齿和舌头相遇，从字母阿等变为本质的声音称为语言。从语言到不同的名称集合等，也不是通过自己的本质或结果来把握的。因此，那些仅仅是语言的自性，是语言的自性。
English
Just as naming is done, the components of letters are made in order to understand the letters. The rest is easy to understand. Among them, regarding the "collection of names" which appears extensively, the previous examples, such as "form" and "sound," etc., were to reveal the essence of names. Here, for example, "form, sound, smell, taste, touch," etc., what is said is for the purpose of revealing the collection of names. Similarly, previously it was said to reveal the essence of words, here it is to reveal the collection of words, such as "all formations," etc. Similarly, it should be said for letters as well, says the scholar Dusang. The scholar does not want to say that the characteristic exists in substance, because he asked the collection. Therefore, the collection of names is the body of the name, that is, the substance of the name. Because when thinking about the characteristic, the collection is not necessary, what is it? The scriptures say, "What is the collection of names?" It appears extensively, "What is a name." If the sound of the collection itself is the body, then ti kā ya gra ci ba pa ma nar tha kam. (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思). Because its self-nature can be expressed only from the name and the name. Similarly, it should be said for vases, etc. as well. The scriptures ask, "What is the collection of names?" Just like "What is a name," this is to negate the collection of other meanings besides that, to negate the meaning of the collection of names that has become non-meaning. Just as questions are asked in the scriptures, what contradiction is there for the scholar to do this? Therefore, the scholar previously revealed its essence, and later the collection and the collection with the collection are not other meanings. Those are also the self-nature of language, which appears extensively. The prerequisite for wanting to express is that the throat, palate, lips, teeth, and tongue meet, and the sound that changes from the letter A, etc. to the essence is called language. From language to different collections of names, etc., it is also not grasped through one's own essence or result. Therefore, those are only the self-nature of language, and are the self-nature of language.