Tibetan
གྱུར་པའི་ཕྱིར་སྔོན་དུ་ཡང་དགའ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གཞན་དག་གོ །དེ་ཡང་མུ་བཞི་མི་འགལ་ཏེ། དོན་དམ་པ་ལས་ཀྱང་དགའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་བ་ལ་དམིགས་བའི་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་དགའ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བུ་དང་ཆུང་མ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་དགའ་བ་ནི་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དད་པ་ནི་དགེ་བའི་ས་མང་པོ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉི་ག་ཡིན་པ་ནི་དགའ་བ་ཡང་ཡིན་ལ་དད་པ་ཡང་ཡིན་པ་སྟེ། འགོག་པ་དང་ལམ་ལ་དམིགས་པའི་དད་པའོ། །གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། དགའ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའོ། །རྣམ་པ་དེ་དག་མ་གཏོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་དེ་དག་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་བ་དང་འགོག་པ་དང་ལམ་ལ་དམིགས་པ་དད་པ་དང༌། བུ་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པ་སྲེད་པ་དག་མ་གཏོགས་གང་དག་སེམས་ལས་བྱུང་བ་གཞན་རྣམས་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་སོ། །ཆོས་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པའི་སློབ་མ་ནི་ལྷན་ཅིག་གནས་ པའོ། །རིག་པ་ལ་སོགས་པ་བླངས་པ་དང་འབྲེལ་པ་ནི་ཉེ་གནས་སོ། །རྣམ་པ་དེ་དག་མ་གཏོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲེལ་བ་མེད་པ་དང༌། ཡོན་ཏན་མེད་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་གཞན་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ལ་ནི་དགའ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། མ་གུས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་ན་ཡོན་ཏན་ཡོད་དོ་སྙམ་པ་ནི་དད་པ་ཡིན་ལ། དེའི་སྒོ་ནས་དགའ་བ་སྐྱེ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་དགའ་བ་ནི་དད་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་གྱི་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་དག་ན་རེ་གུས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱ་ཆེར་འབྱུང་བ་ལ། གུས་པའི་འབྲས་བུ་འཛེམ་པ་ནི་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི་གུས་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་དག་ལ་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་ནི་གུས་པ་ལས་སྐྱེ་ལ། གུས་པ་དང་བཅས་པའི་སྔོན་དུ་འཛེམ་པ་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་གཉིས་འདོད་པ་དང་གཟུགས་དག་ན་ཞེས་བྱ་བ་ངེས་པར་གཟུང་བའི་དོན་དུ་བརྩམས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ན་ནི་དགའ་བ་དང་གུས་པ་དག་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །དེ་དག་མེད་པའི་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། དགའ་བ་དང་གུས་པའི་རྟེན་མེད་པ་དང་དེ་དག་གི་རྒྱུ་མེད་པའོ། །རྟེན་ནི་སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ལ་སློབ་མ་རྣམས་ནི་སློབ་དཔོན་ལ་དགའ་བ་དང༌། གུས་པ་ཡིན་ལ། སློབ་དཔོན་རྣམས་ནི་སློབ་མ་རྣམས་ལ་དགའ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་གུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་ནི་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་དག་པ་དང་འདྲིས་པ་ཡིན་ནོ
Chinese
因此，其他人才会说先前也会欢喜。这四句并不相违，因为从胜义谛来说也会欢喜。以痛苦和集谛为对境的只是信，而不是欢喜，因为是以非显现欲望为对境的缘故。对于儿子和妻子等生起的欢喜不是信，因为是有烦恼的，而且信是众多善法的基础。既是欢喜又是信的情况是，以灭谛和道谛为对境的信。所谓的两者都不是，是指既不是信，也不是欢喜。所谓的不包括这些种类，是指不包括这些种类，即以痛苦和集谛、灭谛和道谛为对境的信，以及以儿子等为对境的贪爱，不包括那些与其他的心理作用相结合的法等。与法等相关的弟子是共同居住者。与接受知识等相关的是近侍。所谓的不包括这些种类，是指没有关系、没有功德，以及其他的世间，对于这些，既没有欢喜，也没有不敬。另一些人认为，认为有功德是信，通过它产生欢喜，因此欢喜是信的果，而不是信本身。另一些人说，恭敬是广泛存在的，恭敬的果是羞愧，是知惭，而不是恭敬本身。对于这些人来说，知惭是从恭敬中产生的，不可能在恭敬之前产生羞愧。那两者在欲界和色界中，是为了明确地把握而设立的，正因为如此，才说在无色界中没有欢喜和恭敬。如果问：没有它们的原因是什么？答：因为没有欢喜和恭敬的所依，也没有它们的因。所依是老师和学生等。其中，学生们对老师有欢喜和恭敬，而老师们对学生只有欢喜，没有恭敬。因是身语的清净行为和亲近。
English
Therefore, others say that one will also rejoice beforehand. These four statements are not contradictory, because one also rejoices from the ultimate truth. Faith that focuses on suffering and its origin is only faith, not joy, because it focuses on what is not manifest desire. Joy towards sons and wives, etc., is not faith, because it is afflicted, and faith is the basis of many virtues. The case where it is both is faith that is both joy and faith, namely, faith that focuses on cessation and the path. What is called neither is neither faith nor joy. What is called not including these types means not including these types, namely, faith that focuses on suffering, its origin, cessation, and the path, and attachment that focuses on sons, etc., not including those dharmas that are combined with other mental functions, etc. A disciple related to the Dharma, etc., is a co-resident. One related to receiving knowledge, etc., is a close attendant. What is called not including these types means without relationship, without qualities, and whatever other world, for which there is neither joy nor disrespect. Others think that thinking there are qualities is faith, and through it joy arises, therefore joy is the result of faith, not faith itself. Others say that reverence is widely present, and the result of reverence is shame, which is knowing shame, not reverence itself. For these people, knowing shame arises from reverence, and it is impossible for shame to arise before reverence with reverence. That both are in the desire and form realms is established for the purpose of clearly grasping, and for that very reason, it is said that there is no joy and reverence in the formless realm. If asked, what is the reason for not having them? The answer is because there is no basis for joy and reverence, and there is no cause for them. The basis is teachers and students, etc. Among them, students have joy and reverence for teachers, while teachers only have joy for students, not reverence. The cause is pure actions of body and speech and familiarity.