Tibetan
་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་མི་འདོད་བའི་འབྲས་བུ་འཇིགས་པར་མི་ལྟ་བ་ཡིན་ན་ནི། མ་རིག་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་ཏེ། མི་ལྟ་བ་ནི་མ་རིག་པའི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལྟ་བ་དང་མི་ལྟ་བ་གཉིས་སོ། །ཤེས་པ་དང་ལོག་པའི་ཤེས་བ་དག་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཆོས་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་ཡོད་བ་དེ་ནི་ཁྲེལ་མེད་པ་སྟེ། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་དོགས་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གཞན་དག་ན་རེ་བདག་ལ་བལྟོས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱ་ཆེར་འབྱུང་སྟེ། བདག་ཉིད་ཉེས་པ་ལ་འཇུག་པར་མི་རིགས་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་ཡང་ཉེས་པ་དག་ལ་མི་འཛེམ་པ་ནི་ངོ་ཚ་མེད་པ་ཡིན་ལ། འདི་ནི་གཞན་དག་གིས་སྨད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་མཐོང་བཞིན་དུ་ཡང་ཉེས་པ་དག་ལ་མི་འཛེམ་པ་ནི་ཁྲེལ་མེད་པའོ་ཞེས་སོ། །མི་དགེ་བའི་ས་མང་པོ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སེམས་གཅིག་ལ་གཉི་ག་འགལ་ལོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་ན་ཡང་བལྟོས་པ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱ་ཆེར་སྨོས་སོ། །གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་དག་ནི་ཅིག་ཅར་བལྟོས་པར་མི་རིགས་ཏེ། ཡུལ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་དང་གཞན་ལ་བལྟོས་པ་ཅིག་ཅར་རོ་ཞེས་ནི་མི་ཟེར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྣམ་གྲངས་ཀྱི་འཇུག་པར་འདོད་པས་དེ་དག་ཅིག་ཅར་འཇུག་པར་མི་འདོད་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །བདག་ཉིད་ལ་བལྟོས་ནས་ཉེས་པ་དེ་དག་ལ་མི་འཛེམ་པ་ངོ་ཚ་མེད་པ་དང༌། གཞན་ལ་བལྟོས་ནས་ནི་ཁྲེལ་མེད་པ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་ལ་བརྟེན་ཡང་དེ་རྣམ་པར་དག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །སློབ་དཔོན་འདུས་བཟང་ན་རེ། འདི་མི་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་མི་བརྩི་བས་དེ་ལྟར་བསམ་པའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་དག་ན་རེ་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པར་སྨད་པ་ལས་ཁྲལ་མེད་པའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་དག་ནི་གཅིག་པུ་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་མི་འཛེམ་པ་ནི་ངོ་ཚ་མེད་པ་དང༌། ཚོགས་ཀྱི་ནང་དུ་ཞུགས་པ་ལས་ཁྲེལ་མེད་པའོ་ཞེས་སོ། །ཁ་ཅིག་ནི་མི་དགེ་བའི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྒྱུ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་ བལྟོས་པ་མེད་པ་ནི་ཁྲེལ་མེད་པའོ་ཞེས་སོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱང་མི་དགེ་བའི་སེམས་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལ་བལྟོས་པ་མེད་པ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་སེམས་གཅིག་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། །རེ་ཞིག་རྟོག་པ་དང་པོ་ལྟར་ན་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་སྟེ། འདིས་གནོན་ཅིང་སྤྱོད་པར་བྱེད་པས་ན་གུས་པའོ། །གུས་པའི་དངོས་པོ་ནི་གུས་པ་ཉིད་དེ། དེ་ནི་ཡུལ་དང༌། རྒྱུ་མཚན་གྱི་གཅེས་སྤྲས་ཏེ། འདི་ནི་ཡུལ་གྱི་བདུན་པའམ། རྒྱུ་མཚན་གྱི་བདུན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གུས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་གུས་པ་དང་བཅས་པ་སྟེ་ནོར་དང་བཅས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་དངོས་པོ་ནི་གུས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དེ། གང་ཞིག་ཡོད་ན་བླ་མའི་གནས་རྣམས་དང༌། ཡོན་ཏན་རྣམས་ལས་འདའ་བར་མི་ནུས་པ་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་སོ། །ཆོས་གང་དང་ལྡན་པས་བཀུར་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་བཀུར་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དོ། །གུས་པ་དང་བཅས་པ་ནི་བླ་མ་དང་འདྲ་བའི་གནས་དག་ལ་འཇིགས་པར་འགྱུར་གྱི་མ་གུས་པར་ནི་མ་ཡིན་ལ། འཇིགས་པ་དང་བཅས་པ་ནི་དབང་སྒྱུར་གྱི། མི་འཇིགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་དང་ལྡན་པས་འཇིགས་པས་དབང་སྒྱུར་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་འཇིགས་པས་དབང་སྒྱུར་བ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དོ། །ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་དང་འབྲེལ་པ་ལས་འཇིགས་པས་དབང་སྒྱུར་བར་འགྱུར་བའོ། །རྟོག་པ་གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་སྟེ། བདག་ལ་བལྟས་ནས་ཉེས་པ་དག་ལ་འཛེམ་པ་ནི་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། གཞན་ལ་བལྟོས་ནས་ནི་ཁྲེལ་ཡོད་པའོ། །འདིར་ཡང་བལྟོས་པ་གཉིས་སེམས་གཅིག་ལ་མི་སྲིད་དོ་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གཞན་དག་ནི་བསམ་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་དོན་ཉིད་དུ་མངོན་པར་འདོད་པའི་ལས་མཆོག་ལ་བརྟེན་པ་ནི་ངོ་ཚ་ཤེས་བ་དང༌། གང་ཞིག་མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་ཆེད་ཉིད་ནི་ཁྲེལ་ཡོད་པ་སྟེ། ལྷན་ཅིག་མི་འགལ་བའོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལ་མ་རྨོངས་པས་དགེ་བའི་སེམས་ཀུན་ཏུ་ སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་སུ་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་སེམས་གཅིག་ལ་ཡང་ཁྲེལ་ཡོད་པ་འབྱུང་ངོ་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །དགའ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགའ་བ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ལ་བསམས་ནས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དགའ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའོ་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་སྨོས་སོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དད་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དད་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པའི་མཚན་ཉིད་དང༌། འདོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། །མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པ་ནི་འགའ་ཞིག་ལ་འདོད་པ་སྐྱེ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་འདིར་དགའ་བ་དད་པ་ཕྱི་མ་མ་ཡིན་ནོ། །དགའ་བ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི་དད་པ་མ་ཡིན་ཞིང༌། དད་པ་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དགའ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགའ་བ་ནི་བདེན་པ་དང་ཉེ་བའི་རྒྱུར་
Chinese
因此，将会知晓是智慧。如果对于不悦意的果报不畏惧，那么将会知晓是无明，因为不畏惧是无明的类别。那两者的理由是指，畏惧和不畏惧两种。有些被称为随烦恼的法，是知识和邪知等普遍行为的原因，那就是无惭，意思是对于所有不应做的事情都毫无顾忌地去做。另一些人说，依赖于自我的说法广泛存在，即使认为自己不应该陷入过错，却仍然不回避过错，这就是无愧。看到“这会被其他人谴责”的情况下，仍然不回避过错，这就是无惭。为了说明因为是不善的众多基础，所以一个心识中两者是相违的。即使如此，也广泛地提到了两种依赖。其他的自性不应该同时依赖，因为是不同的对境。对于依赖自我和他者同时存在，不会这样说等等。因为想要进入类别，所以不想要它们同时进入，因此没有过失。依赖于自己而不回避那些过错是无愧，依赖于他人则是无惭，因为即使依赖于异熟果，也不会因此而清净。导师集贤说：这是因为不重视不悦意的果报，所以这样想。另一些人说：从烦恼的谴责中产生无惭。还有些人说：独自一人行恶而不回避是无愧，进入僧团中是无惭。有些人说：普遍行为不善的异熟因 没有依赖就是无惭。所有这些都是普遍行为不善的心，对于因和果没有依赖，因此这些在一个心识中也会产生。暂时按照第一种分别念来说，这个说法广泛存在，因为通过这个来压制和行为，所以是恭敬。恭敬的事物就是恭敬本身，那
English
Therefore, it will be known as wisdom. If one does not fear unpleasant consequences, then it will be known as ignorance, because not fearing is a category of ignorance. The reason for those two is referring to the two: fearing and not fearing. Some dharmas called secondary defilements, which are the cause of common behaviors such as knowledge and wrong knowledge, are shamelessness, which means doing all things that should not be done without any hesitation. Others say that the statement of relying on oneself is widespread, even if one thinks that one should not fall into faults, one still does not avoid faults, which is modesty. Seeing "this will be condemned by others," one still does not avoid faults, which is shamelessness. In order to explain that because it is the basis of many unwholesome things, the two are contradictory in one mind. Even so, two kinds of dependence are widely mentioned. Other self-natures should not depend on each other at the same time, because they are different objects. One would not say that dependence on oneself and others exists simultaneously, and so on. Because one wants to enter the category, one does not want them to enter at the same time, so there is no fault. Relying on oneself and not avoiding those faults is modesty, relying on others is shamelessness, because even if one relies on the Vipaka fruit, it will not become pure because of it. The teacher Samantabhadra says: This is because one does not value unpleasant consequences, so one thinks like this. Others say: Shamelessness arises from the condemnation of defilements. Still others say: Acting evilly alone and not avoiding it is modesty, entering the Sangha is shamelessness. Some say: The universal behavior is the cause of unwholesome Vipaka Not relying is shamelessness. All of these are universally behaving unwholesome minds, and there is no reliance on cause and effect, so these will also arise in one mind. Temporarily speaking, according to the first distinction, this statement is widespread, because it suppresses and acts through this, so it is respect. The object of respect is respect itself, that
Chinese
地的，以及原因的珍爱，这是地的第七，或者原因的第七的缘故。恭敬和伴随恭敬和具有，如同具有财富一样。它的事物是具有恭敬本身，如果有什么存在，就不能超越上师的处所和功德，是从心中产生的法。具有什么法就会变成具有恭敬，那就是具有恭敬本身。具有恭敬，对于如同上师一样的处所会感到畏惧，而不是不恭敬，具有畏惧是能掌控，而不是不畏惧。因此，具有什么就能变成具有畏惧而掌控，那就是具有畏惧而掌控本身。对于不应做的事情，是指和什么相关联就会变成畏惧而掌控。按照第二种分别，这是详细地阐述，观察自己而对于过失有所顾忌是知惭，观察他人则是知愧。这里也是两种观察，不会存在于一个心中，如同之前一样广泛地阐述。其他一些人认为，完全清净的意乐的意义，依靠显现欲求的最殊胜的行为是知惭，以及为了获得显现欲求的果实本身是知愧，两者并不相违背。不迷惑于因和果，善心普遍地在一切行为中修习痛苦等等，认为在一个心中也会产生知愧。喜和，是指考虑到喜不是烦恼性的而说的，正因为如此，喜有两种，烦恼性的和非烦恼性的，这是广泛地说明。非烦恼性的喜就是信心，对于信心也有两种，显现信赖的体性和欲求的体性。显现信赖是对某些事物产生欲求，因此这里所说的喜不是后面的信心。所有的烦恼性的喜不是信心，所有的具有信心也不是喜，因为是从因上假立了果。喜是接近真理的因。
English
Of the place, and the cherishing of the reason. This is the seventh of the place, or the seventh of the reason. Reverence and together with reverence and possessing, like possessing wealth. Its entity is possessing reverence itself. If there is something, then one cannot transcend the abodes of the Lama and the qualities, it is a Dharma arising from the mind. Possessing which Dharma will become possessing reverence, that is possessing reverence itself. Possessing reverence will fear places like the Lama, but not irreverence. Possessing fear is to control, but not to be fearless. Therefore, possessing what will become possessing fear and control, that is possessing fear and control itself. Regarding what should not be done, it refers to what is related to becoming fear and control. According to the second distinction, this is explained in detail. Observing oneself and being cautious of faults is knowing shame, observing others is being ashamed. Here also, there are two observations, which cannot exist in one mind, as explained extensively before. Some others think that relying on the supreme action of manifesting the meaning of pure intention is knowing shame, and the very purpose of obtaining the fruit of manifesting desire is being ashamed, which are not contradictory. Not being confused about cause and effect, the mind of virtue is universally practicing suffering in all actions, etc., thinking that shame will also arise in one mind. Joy and, refers to speaking with the thought that joy is not afflicted, therefore, joy is of two kinds, afflicted and non-afflicted, this is explained extensively. Non-afflicted joy is faith, and there are two kinds of faith, the nature of manifest trust and the nature of desire. Manifest trust is when desire arises for something, therefore the joy mentioned here is not the latter faith. All afflicted joy is not faith, and all those with faith are not joy, because the fruit is imputed from the cause. Joy is a cause close to truth.