Tibetan
་བྱ་དགོས་པའི་དོན་ཏོ། གང་གི་ཚེ་ཆོས་ཐམས་ ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་དམིགས་པ་ཞེས་གསུངས་པས་ནི་སྤྲོས་པ་ཕྱོགས་རེ་བཅད་པ་པ་དགོངས་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། །བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྲལ་ཞིང་ཞེས་གསུངས་པས་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་ཤས་ཆེ་བ་དག་ལྷག་མཐོང་གི་ཤས་ཆེ་བ་དང༌། མི་དགའ་བ་དང༌། ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་ཤེས་པ་དང་ཡང་བྲལ་བར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པར་ཤེས་པ་འཇུག་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ཞེས་གསུངས་པས་ནི། རྩོལ་མ་བྱས་ཀྱང་ལྷན་ནེ་གནས་ཞེས་གསུངས་པའོ། །ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བར་འཇུག་པའི་ལམ་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ནི་གཉིས་ཀ་ཆུང་ཡང་མཉམ་པར་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བར་ཡོད་པས་གདགས་སུ་འདོད་དེ། །རེ་ཞིག་སྐབས་དེར་རྩོལ་བ་མི་བྱ་ཞེས་གསུངས་པའོ། །དེའི་ཚེ་ཇི་སྲིད་དུ་ནུས་པ་དེ་སྲིད་དུ་མོས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས། །མོས་པ་སྤྱོད་པའི་ས་ལ་གནས་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པས་ནི། འཕགས་པ་ཤིན་ཏུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་མངོན་དུ་མ་གྱུར་ཏེ། གཏན་ཚིགས་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ལ་ངེས་པ་སྐྱེས་ཤིང༌། དེ་ལ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ས་ན་མོས་པ་ཡིན་པས་དེ་ལ་གོམས་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ས་ནས་ཡང་མོས་པ་སྒོ་ནས་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པ་བསྒོམ་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རིམ་གྱིས་བསྒོམ་ནས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པར་བྱས་ནས་ཡང་མོས་པའི་སྒོ་ནས་བསྒོམ་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་བཅུ་གཉིས་སུ་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། དྲོད་དང༌། རྩེ་མོའི་གནས་སྐབས་སུ་ཕྱི་གཟུང་བའི་ཡུལ་སྤོང༌། །བཟོད་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་གི་གནས་སྐབས་སུ་ནང་འཛིན་པའི་སེམས་སྤོང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་དྲང་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཙམ་ལ་ཡང་མི་གནས་པར་བསྒོམ་ཡང་སྤང་བར་བྱ་བའི་རྟོག་པ་རགས་རིམ་གྱིས་འབྲེལ་ཏེ། དེ་ལ་དགོངས་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཆོས་ཉིད་རིམ་གྱིས་བསྒོམས་ན་ནི་རིམ་གྱིས་འབྲེལ་བར་རིགས་ཀྱི་ཅིག་ཅར་དུ་བསྒོམས་པས་ཆོས་ཅན་སྤངས་རྒྱུ་རིམ་གྱིས་འབྲལ་བ་མི་རིགས་ཏེ། ཅིག་ཅར་དུ་སྤོང་བ་རིགས་སོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ས་དང་པོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པའི་བསྒོམ་པས་སྦང་བར་བྱ་བའི་
Chinese
是必须做的意义。无论何时，当说“所有法都观为空性”时，这表明并非旨在断除一部分戏论。当说“远离沉没和掉举等”时，这意味着不仅要远离奢摩他成分较多的，也要远离毗钵舍那成分较多的，以及不悦意和无记的智慧。当说“在没有显现造作的情况下，智慧生起之时”时，这意味着“即使不努力，也能自然安住”。寂止和胜观双运的道是圆满的。当说“即使两者都很小，也因为平等双运而可以安立”时，这意味着暂时在那个时候不应该努力。当说“那时，尽其所能，以信解的力量，安住在信解行地上进行修习”时，这意味着圣者尚未现证一切法的法性，而是依靠理证，对那隐蔽的意义生起定解，并且因为在凡夫地是信解，所以应该对此串习。这表明即使在凡夫地，也有通过信解修习无分别。如果不是这样，那么逐渐修习，生起无分别智慧之后，又会陷入通过信解修习的过失。那么，就会变成十二种阶段的差别。当说“在暖位和顶位时，舍弃外境；在忍位和世第一法位时，舍弃内执之心”等等时，应该如何理解呢？虽然是真实的，但是，即使修习一切法的法性仅仅是远离一切相，也仍然与应该舍弃的粗细分别念相连。考虑到这一点而说的。那么，如果逐渐修习法性，那么逐渐相连是合理的，如果一起修习，那么所舍弃的法有法逐渐分离是不合理的，应该一起舍弃才是合理的，如果这样说。
English
That is the meaning of what must be done. Whenever it is said that "all dharmas are contemplated as emptiness," it indicates that it is not intended to cut off a portion of elaboration. When it is said that "free from sinking and excitement, etc.," it means that not only should one be free from those with a greater component of shamatha, but also those with a greater component of vipashyana, as well as unpleasant and unspecified wisdom. When it is said that "at the time when wisdom arises without manifest effort," it means that "even without effort, it naturally abides." The path of yoking together shamatha and vipashyana is complete. When it is said that "even if both are small, it is considered that they can be established because they are equally yoked together," it means that for the time being, one should not make effort at that time. When it is said that "at that time, as much as possible, with the power of aspiration, one should meditate by abiding on the ground of aspiration," it means that the noble ones have not yet directly realized the nature of all dharmas, but rely on reasoning to generate certainty about the hidden meaning, and because it is aspiration on the ground of ordinary beings, one should become accustomed to it. This shows that even on the ground of ordinary beings, there is meditation on non-discrimination through aspiration. If it is not like that, then gradually meditating, after generating non-discriminating wisdom, one would again fall into the fault of meditating through aspiration. Then, it would become twelve kinds of stages. When it is said, "In the stage of heat and peak, abandon the external apprehended object; in the stage of forbearance and the supreme mundane dharma, abandon the internally grasping mind," etc., how should that be understood? Although it is true, however, even if one meditates on the nature of all dharmas as merely being free from all characteristics, it is still connected with the coarse and subtle conceptualizations that should be abandoned. It is said with that in mind. Then, if one gradually meditates on the nature of dharma, then it is reasonable to gradually connect, but if one meditates all at once, then it is unreasonable for the dharma that is to be abandoned to gradually separate, it is reasonable to abandon it all at once, if one says so.
Tibetan
ཉོན་མོངས་པ་ཡང་དུས་གཅིག་ཏུ་སྤོང་བའི་རིགས་སོ། །དེ་ནི་གོས་ཀྱི་དྲི་མ་དང་འདྲ་སྟེ་རགས་རིམ་གྱིས་སྤོང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་དུས་གཅིག་ཏུ་སྤོང་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལ་འཇུག་པའི་གཟུངས་ལས་ཀྱང༌། རང་བཞིན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང༌། གཉེན་པོ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང༌། དེ་ཁོ་ན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང༌། འཐོབ་པ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མཚན་མ་དང༌། བཞི་རིམ་གྱིས་སྤོང་བར་གསུངས་པ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ཞི་གནས་གྲུབ་ནས་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནམ་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་བར་དུ་བརྟགས་པ་ལ། དེའི་དོན་ལ་མི་རྟོག་པར་བསྒོམ་མོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས་མཚན་མ་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྤོང་བ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་བསྡུས་པའི་དོན་བདུན་པའི་སྐབས་སུ་ཞི་གནས་གྲུབ་ནས་རང་བཞིན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མཚན་མ་ལ་སོ་སོར་བརྟགས་ནས་དེ་ནས་དེ་སྤོང་བ་ན་བརྒྱ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པ་དག་འདི་སྙམ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྟོག་པ་བྱུང་ན། དེ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་རང་བཞིན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་སྐབས་སུ་བཞི་ག་ལ་ཡིད་ཆེས་ན་ཡང་དེ་ནས་བསྒོམ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡིད་མ་ཆེས་ན་འཐོབ་པ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སྤང་བར་བྱ་སྟེ། དེས་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོས་སྤང་བ་ཡིན་པར་དེ་ཉིད་ལས་ས་ལ་སོགས་པ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མཚན་མ་ལ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་འདི་དག་ནི་ལས་དང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཁོ་ནའི་སྟེ། ས་ལ་ཞུགས་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ནས་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་མཚན་མ་བཞི་ཅར་མ་གྲུབ་པར་ཡིད་ཆེས་པའི་དོན་བསྒོམ་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་པ་མོས་པའི་དབང་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པར་རྟོག་པའི་མཚན་མའི་དྲ་བ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ལ། རྟོག་པ་མེད་ཅིང་དཔྱོད་པ་དང་འབྲལ་བ་བརྗོད་པ་མེད་པར་རོ་གཅིག་པའི་ཡིད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་མོས་ནས་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་པར་ཤིན་ཏུ་ གསལ་བར་བསྒོམ་ཞིང་འདུག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་དེས་ནི་འདི་སྐད་དུ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་ནས་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སོ་སོར་བརྟགས་ནས་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ལ་རྟོག་པའི་དྲ་བ་སྤངས་ལ་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པ་མོས་པའི་སྒོ་ནས་བསྒོམ་ཞིང་འདུག་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། སྤྲོས་པ་ཕྱོགས་རེ་བཅད་ནས་བསྒོམ
Chinese
烦恼也是一种需要同时断除的。这就像衣服上的污垢一样，是粗略地断除的。因此，如果说不能同时断除，那确实是这样。那么，在进入无分别的陀罗尼中，对自性分别，对治品分别，对彼性分别，对获得分别的相，这四种次第断除，是这样说的吗？这也是在止观成就后，以思择慧的个别观察慧，直到何时生起信解之间进行观察。说的是对那个意义不作分别地修习。在那个（陀罗尼）中，相全部断除，是真实结合的，在摄义七事中，止观成就后，对自性分别的相进行个别观察，然后断除它的时候，一百个瑜伽士中，如果生起像“我应该这样”等等的分别，也要对它进行个别观察。是这样说的。如果对自性分别生起信解的时候，即使对四者都生起信解，也说从那时起修习。如果未生起信解，那么对获得分别也要用个别观察慧来断除。因此，这是由异生断除的。在那个（陀罗尼）中，对地等分别的相进行串习，这些只是最初业者的瑜伽士的，对于入地者则不是，因为对于他们来说是不可能的。是这样说的。之后，以思择慧，在四种相都未成就的情况下，作意信解的意义进行修习。之后，瑜伽士以信解的力量，以及智慧，断除对有等分别的相的所有网，对无分别、离戏论、无言说、一味的心之真如生起信解，不作意显现，而是非常清楚地修习并安住，等等这样说的，这是说，异生安住在三摩地中，以思择慧进行个别观察，断除对所有相的分别之网，以信解之门修习并安住于什么都不分别。这是这样教导的。就是截断一部分戏论而修习。
English
Afflictions are also a kind that needs to be abandoned simultaneously. This is like dirt on clothes, which is roughly removed. Therefore, if it is said that it cannot be abandoned simultaneously, that is indeed the case. Then, in the Dharani for entering non-conceptualization, the signs of discriminating self-nature, discriminating antidotes, discriminating that very nature, and discriminating attainment, are said to be abandoned in four stages, is that so? That is also after shamatha is accomplished, with the discriminating wisdom of reflective intelligence, examining until faith arises. It is said that one should meditate without conceptualizing that meaning. In that very (Dharani), the complete abandonment of all signs is a true union. In the context of the seven condensed meanings, after shamatha is accomplished, one individually examines the sign of discriminating self-nature, and then when abandoning it, among a hundred yogis, if discriminations such as "I should do this" arise, one should also individually examine them. That is what is said. If faith arises in discriminating self-nature, even if faith arises in all four, it is said that one should meditate from then on. If faith does not arise, then the discrimination of attainment should also be abandoned with the wisdom of individual examination. Therefore, this is abandoned by ordinary beings. In that (Dharani), the practice of discriminating the signs of earth and so on is only for yogis who are beginners. It is not for those who have entered the ground, because it is impossible for them. That is what is said. After that, with reflective intelligence, without accomplishing all four signs, one makes the mind dwell on the meaning of faith and meditates. After that, the yogi, by the power of faith and wisdom, abandons all the nets of signs of discriminating existence and so on, and generates faith in the suchness of the mind, which is non-conceptual, free from elaboration, inexpressible, and of one taste, without intentionally manifesting, but meditating and abiding very clearly. That is what is said. This means that an ordinary being abides in samadhi, individually examines with reflective intelligence, abandons the net of discrimination of all signs, and meditates and abides without discriminating anything, through the door of faith. This is what is taught. It is to meditate by cutting off a part of elaboration.