Tibetan
པར་བསྟན་ཏོ། །གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པས་ཞེས་སྨྲས་པ་ནི། གཏན་ཚིགས་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་དོན་བྱེད་ནུས་པ་གཞན་གྱིས་དབང་དོན་དམ་པར་འདོད་པ་འདི་ཉིད་ལ་ཡོད་པར་བསྟན་ཏོ། །དེས་ན་སྤྱིར་དོན་དམ་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་མ་ཡིན་པ་དེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་གཟུགས་བརྙན་དུ་ཞུགས་པ་དེ་ཙམ་ཞིག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཡོད་པར་རྒོལ་བས་ཀྱང་སྨྲས་པ། །ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཀྱང་དེ་ཙམ་ཡོད་པར་གོའོ། །དེ་སྐད་དུ། བམ་པོ་ལྔ་པ་ལས་ཀྱང༌། མཐུན་པའི་དཔེ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་སྤྱི་དང་དོན་མཐུན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཙམ་ལ་དགོངས་ནས་ཆོས་ཅན་དང༌། གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པ་མཐུན་པར་སྣང་བ་འཇོག་ཅེས་གསུངས་པ་དང༌། རྒོལ་བ་གཉི་གའི་ཤེས་པ་ལ། །ཇི་ཙམ་སྣང་བའི་ཆ་ཡོད་པ། །དེ་ཙམ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། །ཆོས་ཅན་ཆོས་ལ་སོགས་པ་རྟོགས། །ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། བསྒྲུབ་པ་དང་སྒྲུབ་པའི་དངོས་འདི་ནི། །གཞུང་གིས་བསྐྱེད་པའི་བྱེ་བྲག་གིས། །ཆོས་ཅན་སྤངས་ནས་མཁས་པ་དང༌། །བུད་མེད་བྱིས་པའི་བར་དག་གིས། །ཤེས་པར་གྱུར་པའི་དངོས་རྣམས་ལ། །མ་ལུས་ཡང་དག་འཇུག་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རྟགས་དེ་བུམ་པ་ལྟ་བུ་བྱེ་བྲག་ཅིག་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་བ་མཁས་པས་ནི་མངོན་སུམ་དང་ཆ་ཤས་བཅུར་སྣང་སྟེ། གཅིག་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་ལ་བསྟན་བཅོས་ལོག་པ་ལ་གོམས་པས་བློ་བསླད་པ་ལ་སོགས་པ་མི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་སྒོ་ནས་འགྲུབ་སྟེ། འདི་ལྟར་བརྟགས་ཏེ་མཐུན་པར་སྣང་བའི་ཆོས་ཅན་ལ་བཞག་པས་ཁས་བླང་ན་དགོས། །མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ངེས་པ་ནི་མ་སྐྱེས་པ་དེ་ཐེ་ ཚོམ་ཟ་ན་རགས་པ་བུམ་པ་ནས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་ཡིད་རབ་ཏུ་བཏུད་ནས། ཕྱོགས་ཆ་བཅུའམ། །དྲུག་གམ། བཞིར་བརྟགས་ནས་གཅིག་དང་བྲལ་བས་ངེས་པ་སྐྱེད་ལ། དེ་ལ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་ཡིད་རབ་ཏུ་བཏུད་ནས་བལྟས་ལ། ཕྱོགས་ཆ་བཅུར་ཕྱེ་བས་གཅིག་ཏུ་མ་མཐོང་ངོ༌། །དེ་མི་སྣང་བས་ཆ་ཤས་མེད་པར་དུ་མར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་རྒྱུ་མེད་དེ། དེ་མ་མཐོང་བས་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་རྟགས་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་སྒོ་ནས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། ཆ་ཤས་མེད་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་ཞེས་བྱ་བ་དོན་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མ་མཐོང་བའི་ཤེས་པ་མ་བསྐྱེད་པས་བདག་ཉིད་ཀྱང་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་པའི་ཐ་སྙད་མི་སྐྱེ་ལ། གཞན་ལ་སྒྲའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་མི་བརྗོད་དེ། དེ་ནི་ངེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བར་བསྟན་ཟིན
Chinese
已经显示了。 所谓“不是一和多的自性”，是指为了证实那个理由，显示了具有作用的事物，也就是被其他人认为是胜义谛的这个本身所具有的。 因此，一般而言，胜义谛的一和多不是，而特别是在影像中显现的那个，即使是反驳者也会说，在所有需要证实的法上也有。 因此，反驳者也会明白有那么多。 如是说，在第五品中也说：“相似的例子是与需要证实的法的共同点意义相符。” 考虑到这一点，才说安立所法和理由等相似的显现。 在论敌双方的知识中，有多少显现的部分，就依靠那多少，才能理解所法、法等。 如是说，建立和成立的这个事物，由论典所产生的差别，舍弃所法之后，无论是智者、妇女还是孩童，对于所知的事物，都能完全正确地进入。 如是说。 那个作为理由的瓶子之类的差别，对于反驳者智者来说，是显而易见的，并且显现为十个部分。 认识到不是一，对于习惯了颠倒教义而使智慧昏聩的人等不智者来说，是通过比量的方式成立的。 像这样进行观察，如果安立在相似显现的所法上，就必须承认。 仅仅通过看见而产生的定解，如果没有产生，如果产生怀疑，那么从粗大的瓶子到极微尘之间，集中精神，观察十方部分，或者六方，或者四方，从而产生远离一的定解。 如果对此也产生怀疑，那么就集中精神观看，因为分成了十方部分，所以没有看到是一。 因为那不显现，所以没有理由怀疑没有部分的多的存在。 因为没有看到那，所以通过比量的方式成立了远离一和多的理由。 所谓胜义谛的一和多，以及所谓没有部分的一和多，意义不是不同的。 因为没有产生没有看到那的知识，所以自己也不会产生远离一和多的知识的名称，也不会对他人说语言的名称，因为已经显示了那是定解先行。
English
It has been shown. The statement "not being the nature of one and many" means that in order to prove that reason, it is shown that the thing that can perform the function, which is considered by others to be the ultimate truth, is possessed by this very thing. Therefore, in general, the ultimate truth is not one and many, but specifically that which appears in the image, even the opponent would say that it is also present in all the objects to be proven. Therefore, the opponent will also understand that there is so much. As it is said, in the fifth chapter also, "The similar example is in accordance with the general meaning of the object to be proven." Considering this, it is said that the similar appearance of the subject and the reason, etc., is established. In the knowledge of both opponents, how much of the appearing part there is, depending on that much, the subject, the dharma, etc., are understood. As it is said, this thing of establishing and proving, by the difference produced by the scriptures, after abandoning the subject, whether it is a wise person, a woman, or a child, can completely and correctly enter into the things that are known. As it is said. That difference like a pot as a reason, for the wise opponent, is obvious and appears as ten parts. Recognizing that it is not one, for those who are not wise, such as those whose minds are corrupted by being accustomed to distorted teachings, it is established through inference. If one examines it in this way and establishes it on the subject that appears similar, one must admit it. If the certainty that arises merely by seeing it has not arisen, if doubt arises, then from the coarse pot to the subtle dust, one should concentrate one's mind and examine the ten directions, or six directions, or four directions, and thus generate certainty that is free from one. If doubt arises about that as well, then one should concentrate one's mind and look, and because it is divided into ten directional parts, one does not see it as one. Because it does not appear, there is no reason to doubt the existence of many without parts. Because one has not seen that, the reason for being free from one and many is established through inference. The so-called ultimate truth of one and many, and the so-called one and many without parts, are not different in meaning. Because the knowledge of not seeing that has not arisen, the name of the knowledge of being free from one and many will not arise in oneself, and one will not utter the name of the word to others, because it has already been shown that certainty precedes it.
Tibetan
་ཏོ། །ཁ་ཅིག་དེ་ལ་འོ་ན་ནི་གཏན་ཚིགས་དོན་དམ་པ་ལ་གཞག་པར་འགྲོ་སྟེ། དེས་ན་བསྒྲུབ་པའི་མཐའ་སྤངས་ནས། །ཇི་ཙམ་སྣང་བའི་ཆ་ལ་གཞག་པ་དང༌། །འགལ་བ་དང༌། རང་བཞིན་མེད་པ་དང༌། ཐ་དད་མ་ཡིན་པའི་དམ་བཅས་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་གཏན་ཚིགས་སུ་བླངས་པས་ཡང་ན་མ་གྲུབ། གྲུབ་ན་རྟགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་དོན་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཉེས་པ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་སྨྲས་པ། ཇི་ཙམ་སྣང་བའི་ཆ་ལ་འཇོག །ཅེས་བྱ་བ་ཡང་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དུས་སུ་མཐུན་པར་སྣང་བ་ལ་སྒྲ་སྦྱོར་གྱིས་རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ནི་ཆོས་ཅན་མངོན་སུམ་དུ་སྣང་བ་ལ་ནི། གཏན་ཚིགས་ཀྱང་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བར་ངེས་པ་སྐྱེ་བ་ཡོད། །མཐུན་པར་སྣང་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཆོས་ཅན་དང་གཏན་ཚིག་འཇོག་པ་ཡང་ཡོད་དེ། །དཔེར་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལྟ་བུའོ། །དེ་དངོས་པོ་ལ་གནས་པས་མཐུན་པར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཉེ་ཟེར་གྱི་ནི་རྡུལ་གཅིག་ལ། །ཕྲ་རབ་རྡུལ་ནི་འབུམ་ཕྲག་བརྒྱད། །ཁྲི་ཕྲག་གཉིས་དང་སྟོང་ཕྲག་གསུམ། །བརྒྱ་ཕྲག་ལྔ་དང་བཞི་བཅུ་གསུམ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཆ་དེ་མཐུན་པར་སྣང་བ་ཡིན་ནམ། དེ་ལྟ་བས་ན་དགོས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་རྟོགས་པ་བསལ་བར་བྱ་བ་དང༌། ཐེ་ཚོམ་གྱི་ཟུག་རྔུ་དབྱུང་བའི་དགོས་པ་ཡོད་ལ། དགོས་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མ་གྱུར་པ་བློ་གཞིགས་པའི་དུམ་བུ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་ལ་དགོངས་པའོ། །དམ་བཅས་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་ཉེས་པ་མེད་དེ། །འདི་སྐད་དུ། གཏན་ཚིགས་འདི་ལ་ནི་དམ་བཅས་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་པ་ཡང་མེད་དེ། གྲུབ་པའི་ཡུལ་གྱིས་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་དང༌། སྒྲ་དང་ཐ་སྙད་རྣམས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་འདི་ནི་བ་གླང་སྟེ། ལྐོག་ཤལ་ལ་སོགས་པ་འདུས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འདྲ་བར་ཇི་སྐད་སྨྲས་པའི་འཐད་པ་རྣམས་ཀྱི་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བར་བསྟན་དུ་ཟིན་ཀྱང༌། གང་དག་ཐོག་མ་མེད་པའི་འཁོར་བ་ནས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་དེ། དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡོངས་སུ་འཕེལ་བ་སྤང་བར་དཀའ་བ་དང༌། ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་གོམས་པར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཡང་དག་པར་དངོས་པོ་མཐའ་དག་ལ་ཁྱབ་པའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ངེས་པར་མི་སེམས་མི་བརྗོད་ཅིང༌། གཞན་དག་ལ་ཡང་ངེས་པ་བསྐྱེད་པར་འདོད་པས་ཐ་སྙད་འདོགས་པར་མི་བྱེད་པ་དེ་དག་ལ། འདི་ལྟ་དེ་ལྟར་ཤེས་པ་སྒྲ་དང་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཉིད་གྲུབ་སྟེ་དམིགས
Chinese
ཏོ། 有些人认为，那么这可以被视为是真实的理由。因此，放弃了要证明的极端情况，仅仅停留在显现的部分，以及矛盾、无自性、非他性的承诺的一方被采纳为理由，要么不成立，要么成立了，那么跟随特征就没有意义了，会有这样的过失吗？对此回答说：停留在显现的部分。这句话也是在推断他人意义的时候，对于一致显现的事物，通过语言的组合来推断自己的意义，对于作为有法的事物显现的，理由也通过现量和比量产生确定的一和多分离的定解。对于不一致显现的事物，也有安立有法和理由的，例如极微尘。如果说它存在于事物中，所以是一致显现的，那是不合理的。一束阳光中的一个微尘，有八千万个极微尘，两万三千五百四十三。这样的部分是一致显现的吗？ 因此，必要的是消除瑜伽士的证悟，以及拔除怀疑的毒刺。必要的是，对于没有成为现量，通过智慧观察的极微小的部分进行思考。承诺的一方，这句话也没有过失。就像这样说：这个理由没有承诺的一方，因为要证明已成立的境由境之有境的知识，以及声音和名称等。例如，这是牛，因为具有鬃毛等集合的自性。虽然已经阐述了如是所说的道理的一和多自性分离，但是，对于那些从无始轮回以来，一个接一个地颠倒，对事物的执着完全增长，难以舍弃，并且不如理作意不习惯的人来说，正确地不思考、不言说周遍一切事物的无自性，并且想要使其他人也产生定解，所以不使用名称的那些人，像这样那样地了知，声音和名称的境本身成立，成为所缘。
English
To. Some argue that this can be considered a truly valid reason. Therefore, abandoning the extreme of what is to be proven, merely dwelling on the part that appears, and taking one side of the commitment of contradiction, absence of inherent existence, and non-otherness as the reason, either it is not established, or if it is established, then following the sign becomes meaningless, would there be such a fault? To that, it is said: Dwelling on the part that appears. This statement also, when inferring the meaning for others, for things that appear concordant, inferring one's own meaning through the combination of words, for things that appear as the subject of the argument, the reason also generates a definite understanding of being separate from one and many through direct perception and inference. For things that do not appear concordant, there is also the establishment of the subject of the argument and the reason, for example, atoms. If it is said that it exists in things, therefore it appears concordant, that is unreasonable. In one mote of dust in a sunbeam, there are eighty million atoms, twenty-three thousand five hundred and forty-three. Is such a part appearing concordant? Therefore, the necessity is to dispel the realization of the yogis, and to extract the thorn of doubt. The necessity is to contemplate the extremely subtle parts that have not become directly perceived, but are examined through wisdom. This statement, 'one side of the commitment,' is also without fault. It is like saying: This reason does not have one side of the commitment, because it is to prove that the object of knowledge is established by the knowledge of the object by the subject, and sounds and names, etc. For example, this is a cow, because it has the nature of a collection of dewlaps, etc. Although it has already been explained that the reasons stated in this way are separate from the nature of one and many, for those who, from beginningless samsara, have been inverted one after another, whose attachment to things has completely increased and is difficult to abandon, and who do not become accustomed to proper attention, they do not think or speak correctly about the absence of inherent existence that pervades all things, and because they want to generate certainty in others as well, they do not use names, for those who know in this way, the object of sound and name itself is established, becoming the object of focus.