Tibetan
ས་ཀྱང་མདོ་གཞན་དག་ལས་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ནི་ཡང་དག་པར་འདས། ཐོགས་པ་དང་བཅས་པའི་འདུ་ཤེས་ནི་ནུབ་པར་གྱུར། སྣ་ཚོགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ནི་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་དེ། ནམ་མཁའ་ནི་མཐའ་ཡས་སོ། །ནམ་མཁའ་ནི་མཐའ་ཡས་སོ་ཞེས་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ་གནས་སོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་དོན་ཡང་འདི་དག་ནི་ནམ་མཁའ་ཙམ་སྟེ། གང་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་སྔོ་བ་དང་སེར་བ་དང་དམར་བ་དང་དཀར་བ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་དང་མི་བདེ་བ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ཏེ་ཁ་དོག་དེ་དག་ལ་འདུ་ཤེས་མི་འཇུག་པས་ན་དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་ནི་ཡང་དག་པར་འདས་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ལ་ཡང་དག་པར་འདས་པས་སྣང་བ་མེད་པར་སོང་བའི་རྒྱུས་ཁ་དོག་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུས་རྡུལ་བསགས་པ་ཐོགས་པ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་སྒྲིབ་པ་དང་ཐོགས་པའི་འདུ་ཤེས་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་ཐོགས་པ་དང་བཅས་པའི་འདུ་ཤེས་ནི་ནུབ་པར་གྱུར་ཅེས་གསུངས་སོ། །འདུ་ཤེས་དེ་དང་བྲལ་བའི་རྒྱུས་གང་དེ་ལ་མ་གཏོགས་པའི་བསགས་པའི་རྣམ་པའི་ལྷག་མ་བཟའ་བ་དང་གཏུང་བ་དང་བཞོན་པ་དང་གོས་དང་རྒྱན་དང༌། ཁྱིམ་ནང་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དང༌། དམག་གི་ཚོགས་དང༌། རི་ལ་སོགས་པ་ལ་འདུ་ཤེས་འཇུག་པ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ཅེས་གསུངས་སོ། །དེས་དེ་ལྟར་ཐོགས་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། སྣ་ཚོགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་བཤིག་ནས་ཉེ་བར་གྱུར་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་འདས་ཏེ་སྦྱོར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ནམ་མཁའ་ལ་མཐའ་ཡས་པའི་རྣམ་པར་སྨོས་པར་བྱེད། དེ་བས་ན་ནམ་མཁའ་ནི་མཐའ་ཡས་སོ། །ནམ་མཁའ་ནི་མཐའ་ཡས་སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ནས་སྦྱོར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཐར་ཐུག་པར་ཡིད་ལ་བྱས་པའི་འོག་ཏུ་སྦྱོར་བས་མཐར་ཐུག་པའི་འབྲས་བུ། རྩ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་འཇོག་སྟེ། དེ་བས་ན་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་གནས་སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེར་ཇི་སྲིད་རྩ་བའི་ཏིང་ ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་དེ་སྲིད་དུ། ནམ་མཁའ་ལ་དམིགས་ཏེ་གནས་སོ། །རྩ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ནི། རང་གི་སའི་ཕུང་པོ་བཞི་ལ་དམིགས་ཤིང༌། གནས་པར་ཟད་དོ། །ཉེ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དུས་ན་ནི། །ས་འོག་མ་རྣམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང༌། ཁ་དོག་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ལ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་དོ། །རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ
Chinese
而且在其他的经部中说，对于色的觉受是完全超越的。对于有碍之物的觉受是消失的。对于各种各样的觉受是不作意的。因为虚空是无边无际的。说虚空是无边无际的，就进入到虚空无边无际的生处而安住。这样说的。它的意思也就是这些仅仅是虚空而已。凡是形状和颜色，青色和黄色和红色和白色，以及完全具有的因缘所产生的安乐和不安乐，脱离了贪欲，对于那些颜色不产生觉受，因此才说色是完全超越的。像这样对于色的觉受完全超越，因为没有显现的缘故，由于能使颜色成为各种各样的缘故，积聚微尘的有碍之物，对于障碍和有碍的觉受脱离了。因此才说对于有碍之物的觉受是消失的。由于脱离了那个觉受的缘故，除了那个之外的积聚的形状的剩余，饮食和饮用和骑乘和衣服和装饰品，以及家里的园林和军队的集合和山等等，产生觉受的那些，从一切到一切都不会产生。因此才说对于各种各样的觉受是不作意的。这样，有碍之物和各种各样的觉受破灭之后，从接近的禅定中超越，以加行的禅定来描述虚空是无边无际的。因此才说虚空是无边无际的。说虚空是无边无际的。之后，在加行的禅定达到究竟之后，加行达到究竟的果，安住在根本的禅定中。因此才说进入到虚空无边无际的生处而安住。在那里，只要安住在根本的禅定中，那么就缘着虚空而安住。安住在根本的禅定中之后，就缘着自己的地的四蕴，而安住完毕。在接近的禅定的时间里，就对于下部的地的蕴，以及没有各种各样的颜色的自性而作意。识无边生
English
Moreover, in other sutras, it is said that the perception of form is completely transcended. The perception of obstructive things has disappeared. There is no attention to various perceptions. Because the sky is boundless. Saying that the sky is boundless, one enters and abides in the realm of infinite space. That's what it says. Its meaning is that these are just empty space. Whatever form and color, blue and yellow and red and white, and the causes that are fully possessed, produce happiness and unhappiness, free from desire, do not produce perception of those colors, therefore it is said that form is completely transcended. In this way, the perception of form is completely transcended, because there is no appearance, because it can make colors into various kinds, the obstructive things that accumulate dust, are free from the perception of obstruction and obstruction. Therefore, it is said that the perception of obstructive things has disappeared. Because of being free from that perception, the remainder of the accumulated forms other than that, food and drink and riding and clothing and ornaments, as well as the gardens and military gatherings and mountains, etc., in the home, those that produce perception, from everything to everything, will not arise. Therefore, it is said that there is no attention to various perceptions. In this way, after the obstructive things and various perceptions are destroyed, one transcends from the approaching samadhi, and uses the samadhi of application to describe the sky as infinite. Therefore, it is said that the sky is infinite. Saying that the sky is infinite. After that, after the samadhi of application reaches its ultimate, the result of the application reaching its ultimate, one abides in the fundamental samadhi. Therefore, it is said that one enters and abides in the realm of infinite space. There, as long as one abides in the fundamental samadhi, one abides focusing on the sky. After abiding in the fundamental samadhi, one focuses on one's own four aggregates of earth, and abides completely. During the time of approaching samadhi, one contemplates the aggregates of the lower earth, and the nature of not having various colors. Consciousness infinite birth
Tibetan
་མཆེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ། ནམ་མཁའ་ལ་མཐའ་ཡས་པའི་རྣམ་པར་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཡང་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་མཐའ་ཡས་སོ་ཞེས་སྦྱོར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚེ་དམིགས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མཐའ་ཡས་ཏེ། དེ་ཉིད་གནས་དེར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ཡིན་པས་ན་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ཅེས་བྱའོ། །དེའི་དོན་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་དུས་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པས་ནམ་མཁའ་ལ་མཐའ་ཡས་པའི་རྣམ་པར་མོས་ཏེ། དེ་བས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་མཐའ་ཡས་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་ནོ། །ནམ་མཁའ་ལ་མཐའ་ཡས་པའི་རྣམ་པར་མོས་པའི་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་འདོད་པས། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཉེར་བསྡོགས་པ་དང༌། རྩ་བའི་འདུ་ཤེས་ལས་བཟློག་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ལ་མཐའ་ཡས་པའི་རྣམ་པར་མོས་པར་བྱེད་དེ། དེ་བས་ན་མདོ་གཞན་ལས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་ནས་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ལ་འཇུག་གོ །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་དག་ནི་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། སྦྱོར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། །དེས་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་ཀྱི་ཉེར་བསྔོགས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པའི་འབྲས་བུ་རྩ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་སྟེ། དེ་བས་ན་མདོ་གཞན་ལས་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་གནས་སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཅུང་ཟད་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སྦྱོར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དུས་ན་ཟུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་སྙོམས་པར་ འཇུག་པས། ཅུང་ཟད་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་གནས་དེར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་དང༌། རྐྱེན་ཡིན་པས་ན་ཅུང་ཟད་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དོ། །དེའི་དོན་ཡང་དེས་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ལས་བསྐྱེད་ནས། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་ཕ་རོལ་ན་དམིགས་ཅི་ཡོད་ཅེས་བཙལ་ན། གཟུགས་ཅན་ནམ་གཟུགས་མེད་པའི་ཆོས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་མཐོང་ངོ༌། །དེས་དེ་ལྟར་དམིགས་པ་མཐོང་བས། རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཉེར་བསྡོགས་པ་དང༌། རྩ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་ལངས་ནས། ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དམིགས་པ་གཞན་ལ་མོས་པར་བྱེད་དེ། དེ་ནི་ཅུང་ཟད་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ་མོས་པ་ཉིད་དུ་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་གནས་པ་དེ་ཅུང་ཟད་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཉེ་བར་བསྡོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱའོ།
Chinese
称为“处”时，以虚空为无边之相而缘念的识，也如虚空般无边，在修习此等持之时，所缘即是识无边，彼即是于彼处生起的因与缘，故称为识无边处。其义为，于虚空无边处之时，以识缘念虚空为无边之相，因此，识即是无边之相。欲入于缘念虚空为无边之相的识无边，则从虚空无边处之近行，及根本之想中退还，而于识本身缘念为无边之相，因此，于其他经中说，于一切相中，完全超脱虚空无边处，而入于识无边处。如是所说，即是识无边处之近行等持，及加行等持。由此，识无边之近行等持，及加行究竟之果，即入于根本等持，因此，于其他经中说，入于识无边处而安住。称为“无所有处”时，于加行等持之时，安住于“少许亦不存在”之相，故称为无所有，彼即是于彼处生起的因与缘，故为无所有处。其义为，彼由识无边处生起后，寻觅于识之外有何所缘，然未见有色或无色之法少许。彼见如是所缘，故从识无边处之近行，及根本等持中起身，而缘念于“少许亦不存在”之其他所缘，彼即安住于缘念无所有之想之相，如是安住，即称为无所有处之近行等持，及加行究竟之作意等持。
English
When it is called "sphere," the consciousness that focuses on the aspect of the infinity of space is also infinite like space. When practicing this samadhi, the object of focus is the infinity of consciousness. That itself is the cause and condition for arising in that place, therefore it is called the sphere of infinite consciousness. Its meaning is that during the sphere of infinite space, consciousness focuses on the aspect of the infinity of space. Therefore, consciousness itself is the aspect of infinity. Wishing to enter the infinite consciousness that focuses on the aspect of the infinity of space, one retreats from the approximation of the sphere of infinite space and from the fundamental thought, and focuses on consciousness itself as the aspect of infinity. Therefore, in other sutras, it is said that in all aspects, one completely transcends the sphere of infinite space and enters the sphere of infinite consciousness. What is said in this way is the approximation samadhi of the sphere of infinite consciousness and the samadhi of application. Through this, the approximation samadhi of infinite consciousness and the ultimate result of application, one enters the fundamental samadhi. Therefore, in other sutras, it is said that one enters the sphere of infinite consciousness and abides. When it is called "sphere of nothingness," during the samadhi of application, one abides in the aspect of "there is not even a little bit," therefore it is called nothingness. That itself is the cause and condition for arising in that place, therefore it is the sphere of nothingness. Its meaning is that after arising from the sphere of infinite consciousness, one seeks what object of focus there is beyond consciousness, but one does not see even a little bit of form or formless dharma. Seeing such an object of focus, one rises from the approximation of the sphere of infinite consciousness and from the fundamental samadhi, and focuses on another object of focus of "there is not even a little bit." That is abiding in the aspect of focusing on the thought of nothingness. Abiding in that way is called the approximation samadhi of the sphere of nothingness and the samadhi of ultimate application of attention.