Tibetan
་པ་ན་སྤྱོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་ང་རྒྱལ་དང་མ་རིག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ནས། བསྒོམ་པས་སྤང་བའི་བར་དུ་བཅུ་བཅུ་སྟེ། སུམ་ཅུའི་སྟེང་དུ། གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ཐེ་ཚོམ་བཞི་བཞི་བརྒྱད་དེ། སུམ་བཅུ་རྩ་བརྒྱད་ནི། བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལེན་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ནས། བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱས་པའི་བར་དུ་འདོད་ཆགས་ལྔ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ན་ཡང་ལྔ་སྟེ་བཅུའོ། ། གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ནས། བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་བར་དུ་ང་རྒྱལ་ལྔ་དང༌། གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ན་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ལྔ་སྟེ་བཅུའོ། །གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ནས། བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་བར་དུ་མ་རིག་པ་ལྔ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ན་ལྔ་སྟེ་བཅུའོ། །གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ནས། ལམ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་བར་དུ་ཐེ་ཚོམ་བཞི་དང༌། གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ན་ཡང་ཐེ་ཚོམ་བཞི་སྟེ། ཐེ་ཚོམ་བརྒྱད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་རྫས་སུམ་ཅུ་རྩ་བརྒྱད་དུ་འགྱུར་རོ། བརྒལ་བ་ཉོན་མོངས་པར་འདྲ་བ་ལས། འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི། འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ལེན་པར་བཤད་ལ། གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ལ་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ལེན་པ་ཞེས་མི་བྱ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ལེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལན་དུ་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། སེམས་ནི་ཁ་ནང་དུ་ལྟ་བ་ཡིན་པས། ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་སྟེ། དེ་བས་ན་དེ་དག་བདག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། ཉོན་མོངས་པ་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་ཞིང༌། སྨྲ་བར་ཟད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལེན་པ་ཞེས་བཤད་དོ། །ཡང་ན་ཁྱིམ་ན་གནས་པའི་ཕྱོགས་རྣམས་ནི། བུ་སྨད་ལ་སོགས་པ་འདོད་པ་ལ་ཆགས་པས་ན་འདོད་པ་ལེན་པར་བྱེད་དོ། །རབ་ཏུ་བྱུང་བ་རྣམས་ནི་ལྟ་བ་སྣ་ཚོགས་ལ་ཆགས་པས་ན་ལྟ་བ་ལེན་པར་བྱེད་དོ། །གང་ཁྱིམ་པའི་ཕྱོགས་ལ་དུས་ཁྲིམས་དང་ཟས་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པའི་དཀའ་ཐུབ་བྱེད་པས། མཐོ་རིས་དང་ཐར་པའི་ལམ་དུ་ཆགས་པ་དང༌། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཡང་ཚུལ་དེ་ཉིད་ཀྱིས། ཐར་བར་སེམས་པས་ན་ཕྱོགས་གཉིས་ཀ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་བསྙེམས་པ་ལེན་ཏོ། །མུ་སྟེགས་པ་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ནི་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལེན་ཏོ། །དེ་ལ
Chinese
对于行相而生的贪欲、我慢和无明，从苦谛所断直至修道所断之间有十个。在三十之上，色界和无色界的怀疑各有四个，共八个。三十八个被称为我语取。如何理解呢？从色界的苦谛所断直至修道所断之间有五个贪欲，同样，在无色界也有五个，共十个。 从色界的苦谛所断直至修道所断之间有五个我慢，同样，在无色界也有五个，共十个。从色界的苦谛所断直至修道所断之间有五个无明，同样，在无色界也有五个，共十个。从无色界的苦谛所断直至见道所断之间有四个怀疑，在无色界也有四个怀疑，共八个怀疑。 这样一来，就变成了三十八个法。超越了相似的烦恼，欲界的烦恼被称为欲界的取，而色界和无色界的烦恼不称为色界和无色界的取。为什么呢？因为称为我语取是为了回答色界和无色界的烦恼，心是向内看的，所以把那些烦恼看作是我，因此，那些不是我所有的，而是把烦恼看作是我，仅仅是说而已，为了显示这个原因，所以说我语取。或者，居家之人，因为贪恋子女等欲望，所以造作欲望之取。出家之人，因为贪恋各种见解，所以造作见解之取。无论是居家之人，因为持守斋戒和断食等苦行，而贪恋天界和解脱之道，还是出家之人，也以同样的方式，认为这是解脱，所以双方都造作戒律和苦行的骄慢之取。外道我语者，则造作我语取。这些。
English
Regarding the attachment, pride, and ignorance that arise from aspects, there are ten from what is abandoned by seeing the suffering until what is abandoned by meditation. Above thirty, there are four doubts each in the form and formless realms, totaling eight. These thirty-eight are called the appropriation of speaking of a self. How is this understood? From what is abandoned by seeing the suffering of the form realm until what is abandoned by meditation, there are five attachments, and similarly, there are five in the formless realm, totaling ten. From what is abandoned by seeing the suffering of the form realm until what is abandoned by meditation, there are five prides, and similarly, there are five in the formless realm, totaling ten. From what is abandoned by seeing the suffering of the form realm until what is abandoned by meditation, there are five ignorances, and similarly, there are five in the formless realm, totaling ten. From what is abandoned by seeing the suffering of the formless realm until what is abandoned by the path, there are four doubts, and there are also four doubts in the formless realm, totaling eight doubts. Thus, it becomes thirty-eight substances. Transcending similar afflictions, the afflictions of the desire realm are called the appropriation of the desire realm, while the afflictions of the form and formless realms are not called the appropriation of the form and formless realms. Why? Because the term "appropriation of speaking of a self" is used to answer the afflictions of the form and formless realms, and since the mind looks inward, it views those afflictions as self. Therefore, those are not self-owned, but rather, one views afflictions as self and merely speaks of them. To show this reason, it is said to be the appropriation of speaking of a self. Alternatively, householders, because they are attached to desires such as children, create the appropriation of desire. Those who have renounced, because they are attached to various views, create the appropriation of views. Whether householders, because they engage in austerities such as observing vows and fasting, are attached to the path of heaven and liberation, or those who have renounced, also in the same way, think of this as liberation, both sides create the appropriation of pride in discipline and asceticism. The Tirthikas who speak of a self create the appropriation of speaking of a self. These.
Tibetan
་སྤང་བའི་རིམ་པས་ དགོད་ན། ས་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་ས་དང༌། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ས་དང༌། བྱས་པ་རིག་པའི་སའོ། །དེ་ལ་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་རྣམས་ནི། མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་ས་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའི་ཚེ་ལྟ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྣ་ཚོགས་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱིས་ཐར་པའི་ལམ་དུ་འཛིན་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མེད་པས་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་ས་ལ་ནི། ལྟ་བ་ལེན་པ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། བརྟུལ་ཞུགས་བསྙེམས་པའི་ལེན་པ་སྤང་ངོ༌། །ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང་བ་ནི། འདོད་པའི་ཁམས་གྱི། འདོད་ཆགས་སྤང་བར་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ལ། ཕྱིར་མི་འོང་བས་ནི་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་སྤངས་པས་ནི། དེ་གཉིས་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ས་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའི་ཚེ་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཀུན་སྤངས་པས་ན། འདོད་པ་ལེན་པ་སྤང་བ་ཡིན་ནོ། །དགྲ་བཅོམ་པའི་དུས་ན་ནི། བདག་གི་བྱ་བ་ནི་བྱས། ཁུར་ནི་བོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པས། བྱས་པ་རིག་པའི་ས་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དགྲ་བཅོམ་པའི་དུས་ན། གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་ཕྱིར། བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལེན་པ་སྤང་བ་ཞེས་བྱའོ། །སྲིད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ལེན་པའི་རྐྱེན་གྱིས་སྲིད་པ་ཞེས་བྱ་བ། སྲིད་པ་གང་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ལེན་པའི་དབང་གིས་ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་བྱེད་པ་ལ་ཡང་སྲིད་པ་ཞེས་བྱ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་གིས་སྲིད་པ་སྐྱེ་བའི་གནས་དེ་ལ་ཡང་སྲིད་པ་ཞེས་བྱའོ། །སྲིད་པ་གསུམ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བས་གྲངས་སྨྲས་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འདི་ལྟ་སྟེ། འདོད་པའི་སྲིད་པ་དང༌། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལ། གཙོར་བྱེད་པའི་ཁམས་ནི་འདོད་པའི་སྲིད་པའོ། །འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་ཆགས་པ་ནི་སྤངས་ཀྱི། བསམ་གཏན་བསྒོམ་ཞིང་གཟུགས་གཙོར་བྱེད་ཅིང་གཟུགས་ལ་བརྟེན་པའི་ ཁམས་ནི་གཟུགས་ཀྱི་སྲིད་པའོ། གཟུགས་ལ་ཆགས་པ་སྤངས་ནས། དབང་པོ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་དང་བྲལ་བ་ནི། གཟུགས་མེད་པའི་སྲིད་པའོ། །དེ་དག་ཉིད་གང་ཡིན་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བདེ་བ་ལ་འདོད་པའི་སྲིད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདོད་པའི་སྲིད་པ་ནི་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཡན་ཆད་གཞན་འཕྲུལ་དབང་བྱེད་ཀྱི་ལྷ་མན་ཆད་ལ་བྱའོ། །དེ་ལ་ཚ་བའི་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ནི་བརྒྱད་དེ་བསྟིར་མེད་པ་དང༌། རབ་ཏུ་ཚ་བ་དང༌། ཚ་བ་དང༌། འོ་
Chinese
从断除的次第来说，地有三种，即见道之地、离欲之地和已作知之地。其中，入流者被称为安住于见道之地，因为此时不存在各种颠倒的见解，以及以戒律和苦行为解脱道的颠倒，所以在见道之地，断除见取和戒禁取。一来者是进入欲界断除贪欲的阶段，而不来者是断除了欲界的贪欲，所以这二者被称为安住于离欲之地，因为此时已经断除了欲界的一切烦恼，所以断除欲取。在阿罗汉果位时，通达了“我所应作已作，重担已卸”等含义，所以被称为安住于已作知之地，因为在阿罗汉果位时，已经断除了色界和无色界的一切烦恼，所以断除我语取。为了显示有，以取为缘而有，什么是“有”呢？等等，如是宣说。以取的力量，造作善业和恶业，也称为有。以业和烦恼的力量，产生诸有的处所，也称为有。有三种，为了显示以数字说明的分类，所以说：欲有等。以色和声等五种欲妙为主要作用的界，是欲有。断除了对欲妙的贪执，修习禅定，以色为主要作用，并且依赖于色的界，是色有。断除了对色的贪执，脱离了五根等色法，是无色有。为了显示它们到底是什么，所以说以乐为欲有等等。欲有是指从地狱众生以上，到他化自在天以下。
English
In terms of the stages of abandonment, there are three grounds: the ground of the path of seeing, the ground of detachment from desire, and the ground of the ground of having done what is to be done. Among them, those who have entered the stream are said to abide in the ground of the path of seeing, because at this time there are no various inverted views, and no inversion of holding precepts and asceticism as the path to liberation, so on the ground of the path of seeing, view-grasping and ethical conduct and asceticism-grasping are abandoned. The once-returner is the stage of entering the desire realm to abandon desire, and the non-returner is the one who has abandoned the desire of the desire realm, so these two are called abiding in the ground of detachment from desire, because at this time all the afflictions of the desire realm have been abandoned, so desire-grasping is abandoned. At the time of the Arhat state, understanding the meaning of "what I should do has been done, the burden has been cast off," etc., it is called abiding in the ground of having done what is to be done, because at the time of the Arhat state, all the afflictions of the form and formless realms have been abandoned, so the self-speaking-grasping is abandoned. In order to show existence, existence is caused by grasping. What is "existence"? And so on, it is said. By the power of grasping, doing good and bad deeds is also called existence. By the power of karma and afflictions, the place where existence arises is also called existence. There are three existences, in order to show the classification explained by numbers, so it is said: desire existence, etc. The realm in which the five desirable qualities such as form and sound are the main function is the desire existence. Having abandoned attachment to desirable qualities, practicing meditation, the realm in which form is the main function and relies on form is the form existence. Having abandoned attachment to form, being separated from form such as the five senses is the formless existence. In order to show what they are, it is said that pleasure is desire existence, and so on. Desire existence refers to beings from hell upwards to the gods below the Paranirmita-vasavartin.