Tibetan
རོ། །ལྕེ་ དང་སྣ་གཉིས་པས་མིག་དང་རྣ་བའི་ཁམས་སྔར་བཤད་པ་ནི། ཡུལ་རིང་པོ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐག་རིང་པོ་ན་གནས་པའི་གཟུགས་མཐོང་ཞིང༌། རྒྱང་ནས་བོས་པའི་སྒྲ་ཡང་ཐོས་པའི་ཕྱིར། སྣ་དང་ལྕེ་གཉིས་ནི་ཕྲད་པ་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡུལ་དང་མ་ཕྲད་ཀྱི་བར་དུ་འཛིན་པར་མི་ནུས་པས་རིང་དུ་འཇུག་པ་མེད་དོ། རྣ་བ་བས་ཀྱང་མིག་རིང་དུ་འཇུག་སྟེ། ཐག་རིང་པོ་ནས་འབབ་པའི་ཆུ་མཐོང་ན་ཡང་དེའི་སྒྲ་རྣ་བས་མི་ཐོས་པའི་ཕྱིར། །རྣ་བ་བས་ཀྱང་མིག་སྔར་བསྟན་ཏོ། །ལྕེ་བས་ཀྱང་སྣ་སྔར་བསྟན་ཏེ་འདི་ལྟར་ལྕེས་བཟའ་བ་མ་རེག་པར་ཡང་དེའི་དྲི་སྔར་སྣས་ཚོར་བ་ན་མྱུར་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་ལུས་འདི་ལ་མིག་གི་ཁམས་གོང་ན་གནས་སོ། །དེའི་འོག་ཏུ་རྣ་བའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་སྣའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ལྕེའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ཕལ་ཆེར་ལུས་ལ་གནས་ཏེ། ཡིད་ནི་དེ་དག་ཉིད་ལ་བརྟེན་ཅིང་ཡུལ་ན་མི་གནས་ཕྱོགས་ན་མི་གནས་པས་ན་མཇུག་ཏུ་བཤད་དོ། །འོ་ན་རིགས་ཀྱི་དོན་ནི་ཁམས་ཀྱི་དོན་ཏེ། དཔེར་ན་གཅིག་ལ་གསེར་དང་དངུལ་ལ་སོགས་པ་རིགས་མང་དུ་ཡོད་པ་དེ་ལ་ཁམས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ། ལུས་འདི་གཅིག་ལ་རིགས་བཅྭ་བརྒྱད་ཡོད་པས་ན། ཁམས་བཅྭ་བརྒྱད་ཅེས་བྱའོ། །ཡང་ན་འབྱུང་ཁུང་གི་དོན་ནི་ཁམས་ཀྱི་དོན་ཏེ་དཔེར་ན་གནས་གང་ནས་རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བའི་གནས་ལ་ཁམས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་མང་པོ་འབྱུང་བའི་གནས་ཡིན་པས་ན་ཁམས་ཞེས་བྱའོ། །ཁམས་ཀྱི་འོག་ཏུ་སྐྱེ་མཆེད་བཤད་པའི་སྐབས་ཡིན་པས། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་དགེ་སློང་དག་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་གང་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་བསྟན་པ་ཡང་ཅི་དགོས་ཤེ་ན། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང༌། ཡོ་བྱད་ལ་ཆགས་པའི་དངོས་པོ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལ་ཡོངས་སུ་ཤེས་ན་ཆགས་པ་གཏོང་བར་བྱེད་དོ། །ཆགས་པ་བཏང་ན་ཁམས་གསུམ་དུ་མངོན་པར་མི་སྐྱེ་སྟེ། དེ་བསྟན་པའི་དགོས་པ་ནི་དེ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་བལྟ་བ་དང་ཉན་པ་དང༌། མྱོང་བ་དང༌། སྣོམ་པ་དང༌། རེག་པར་བྱེད་པ་དང༌། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་ པས་ཆོས་རྣམས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཆགས་པ་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལ་མིག་གི་སྐྱེ་མཆེད་ནས་ལུས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བར་དུ་ལྔ་དང༌། གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ནས་རེག་བྱའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བར་དུ་ལྔ་སྟེ་བཅུའི་དོན་ནི་ཁམས་ཀྱི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་དང་མཐུན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཁམས་དྲུག་གི་སྟེང་དུ་ཡིད་ཀྱི་ཁམས་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། ཆོས་བདུན་ལ་ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆོད་ཅེས་བྱའོ། །ཆོས་ཀྱི་ཁམས་ཀྱི་སྐབས་སུ་རྫས་བདུན་བཤད་པ་ཉིད་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ལ་མིག་གི་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དོ་ཞེས་པ་ལ་རྒལ་བ་དང༌། གལ་ཏེ་བདག་ཡོད་ན་ནི་ནང་ངམ། ཕྱི་རོལ་ཞེས་བྱར་ཡང་རུང་སྟེ། གང་བདག་གི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དེ་དག་ནི་ནང་ཞེས་བྱ་བ་ན་སངས་རྒྱས་པ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་འདོད་དེ། བདག་མད་ན་ཇི་ལྟར་མིག་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ཅེས་བྱ། སྨྲས་པ་འགལ་བ་མེད་དེ་ང་རྒྱལ་གྱི་གཞིར་གྱུར་པའི་སེམས་ཉིད་ལ་བདག་ཅེས་བཏགས་ནས། གང་སེམས་ང་རྒྱལ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པ་ན་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ཅེས་བྱའོ། །འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རིམ་པ་དེ་ལྟར་བཀོད་ཅེ་ན། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རིམ་པ་དེ་ལྟར་བཀོད་དེ། འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་ནི་དང་པོར་ཕྲད་ནས་ཕན་ཚུན་གཅིག་ལ་གཅིག་ལྟ་བ་བཞིན་མིག་གི་སྐྱེ་མཆེད་ཐོག་མར་བཤད་དོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ཕྲད་ནས་སྨྲ་བར་བྱེད་པས་ན་རྣ་བའི་སྐྱེ་མཆེད་དོ། །དེ་ནས་ཁྲུས་དང༌། དྲི་དང་ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་བྱེད་པས་ན། སྣའི་སྐྱེ་མཆེད་དོ། །དེ་ནས་ཁ་ཟས་དང༌། ལྟུང་བའི་ལོངས་སྤྱོད་བྱེད་པས་ན་ལྕེའི་སྐྱེ་མཆེད་དོ། །དེ་ནས་མལ་སྟན་དང་བུད་མེད་ལ་སོགས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་བྱེད་པས་ན་ལུས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དོ། །ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ནི་དེ་དག་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པར་གནས་པ་ན་མཇུག་ཏུ་བཤད་དོ། །འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་ངེས་པར་བསྟན་ཅེ་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲུག་གི་བདག་པོ་དང༌། དམིགས་པ་དྲུག་ཉེ་བར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་ཁོ་ནར་བཤད་དོ། །དེ་ལ་ མིག་ནས་ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བར་དུ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཏོ། །གཟུགས་ནས་ཆོས་ཀྱི་བར་དུ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དམིགས་པའི་རྐྱེན་ཏོ། །སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་དོན་ཅི་སྐྱེ་བའི་སྒོའི་དོན་ནི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་དོན་ཏེ། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་སྐྱེ་ཞིང་འཕེལ་བའི་རྒྱུ་བྱེད་པས་ན་སྐྱེ་མཆེད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ལ་བརྒལ་བ་ཁམས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ནི་རྟེན་དང་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་བཅྭ་བརྒྱད་དུ་བཤད་ན། སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་སྐབས་སུ་ནི་རྟེན་དང་ཡུལ་དུ་བཤད་ན་བརྟེན་པ་ཅིའི་ཕྱིར་མ་བཤད་ཅེ་ན། སྨྲས་པ་བཅོམ་ལྡན་
Chinese
若！舌和鼻二者，眼和耳的界，如前所说，是为了能接触到远处的境，因为能看到远处的色，也能听到远处的呼唤声。鼻和舌二者，是因为接触才成为境，如果不接触境，就不能执持，所以不能接触远处。眼比耳更能接触远处，因为能看到远处流下的水，但耳朵却听不到它的声音。眼比耳更早被指出。舌比鼻更早被指出，就像舌头没有接触到食物，但鼻子却先闻到它的气味一样，因为鼻子能更快地接触到。或者说，对于这个身体来说，眼的界位于上方。其下是耳。其下是鼻。其下是舌。其下是身体。心识依赖于它们，不住于境，不住于方，所以最后才说。那么，种类的意义就是界的意义，例如，一个东西有很多种类，如金和银等，这就被称为界。同样，这个身体只有一个，但有十八种种类，所以称为十八界。或者，来源的意义就是界的意义，例如，从某个地方产生宝石等的地方被称为界。同样，心和心所产生的地方，就是界。界之后是讲述处的时候，因此，对于此，比丘们，什么是十二处呢？等等。指出十二处有什么必要呢？是为了要知道对自我的执着和对用具的执着。如果完全了解它，就能舍弃执着。如果舍弃执着，就不会显现于三界，这就是指出的必要。或者，观看和听闻，以及品尝和嗅闻，以及触碰，以及意识的显现，会对法产生执着。为了舍弃对自我的执着，所以指出了十二处。其中，从眼处到身处有五个，从色处到触处有五个，这十个的意义是界的
English
Ro! The two, tongue and nose, the realm of eye and ear, as previously mentioned, are for reaching distant objects, because one can see forms that are far away, and also hear sounds called from afar. The two, nose and tongue, are because contact becomes the object; if there is no contact with the object, one cannot grasp it, so there is no reaching far away. The eye reaches farther than the ear, because one can see water flowing from a distance, but the ear cannot hear its sound. The eye was pointed out before the ear. The nose was pointed out before the tongue, just as the tongue has not touched the food, but the nose has already smelled its scent, because the nose can reach it faster. Alternatively, for this body, the realm of the eye is located above. Below it is the ear. Below it is the nose. Below it is the tongue. Below it, mostly, is located the body. The mind relies on these, does not dwell in the object, does not dwell in the direction, so it is spoken of last. So, the meaning of kind is the meaning of realm, for example, one thing has many kinds, such as gold and silver, which is called realm. Similarly, this body is one, but has eighteen kinds, so it is called the eighteen realms. Or, the meaning of source is the meaning of realm, for example, the place from which jewels and the like arise is called realm. Similarly, the place from which many minds and mental events arise is called realm. After the realm is the time to talk about the sources, therefore, for this, monks, what are the twelve sources? and so on. What is the need to point out the twelve sources? It is to know the attachment to self and the attachment to possessions. If one fully understands it, one can abandon attachment. If one abandons attachment, one will not manifest in the three realms, that is the need for pointing it out. Or, seeing and hearing, and tasting and smelling, and touching, and the manifestation of consciousness, cause attachment to phenomena. In order to abandon the attachment to self, the twelve sources are pointed out. Among them, from the eye source to the body source there are five, and from the form source to the touch source there are five, the meaning of these ten is the realm of
Chinese
也与（之前）所说相符。在六识界之上以意界来指示，七法称为意之生处。在法界的情况下，所说的七种事物本身就称为法之生处。对此，对于“眼内的生处”的说法进行反驳：如果存在“我”，那么无论是“内”还是“外”都可以，因为凡是被“我”加持的那些都称为“内”。但佛教徒认为一切法皆无我，如果无我，怎么能说“眼内的生处”呢？回答说，这并不矛盾，因为将成为我慢之基础的心本身称为“我”，凡是心成为我慢者的因和缘，就称为“内的生处”。那么，为什么生处的次第要这样安排呢？为了与世间的说法相一致，所以生处的次第才这样安排。因为世间人的说法是，首先相遇，然后互相观看，所以首先说眼之生处。之后，相遇后开始说话，所以是耳之生处。然后，享受沐浴、香气和花鬘等，所以是鼻之生处。然后，享受食物和堕落，所以是舌之生处。然后，享受床榻和妇女等，所以是身之生处。意之生处遍在于这一切之中，所以在最后说。那么，为什么一定要说十二生处呢？为了清楚地指示六识的拥有者和六境，所以才只说十二生处。其中，从眼到意之生处是六识的拥有者的因。从色到法是六识的境的因。生处是什么意思？生门的意思就是生处的意思，因为心和心所生起和增长的因，所以称为生处。对此进行反驳：在界的情况下，是从根和境的角度来说十八界，而在生处的情况下，如果只说根和境，为什么不说所依呢？回答说：世尊……
English
It also agrees with what was said (before). Above the six realms of consciousness, the mind realm is indicated, and the seven dharmas are called the source of mind. In the case of the dharma realm, the seven things that are spoken of are called the source of dharma. To this, there is a rebuttal to the statement "the source of birth within the eye": If there is a "self", then either "inner" or "outer" is fine, because whatever is blessed by the "self" is called "inner". But Buddhists believe that all dharmas are without self, and if there is no self, how can one say "the source of birth within the eye"? The answer is that this is not contradictory, because the mind itself, which is the basis of pride, is called "self", and whatever the mind becomes the cause and condition of the proud, is called "the inner source of birth". So why is the order of the sources of birth arranged in this way? In order to be consistent with the world's way of speaking, the order of the sources of birth is arranged in this way. Because the world's way of speaking is that they first meet and then look at each other, so the source of eye birth is spoken of first. After that, they meet and start talking, so it is the source of ear birth. Then, they enjoy bathing, fragrance, garlands, etc., so it is the source of nose birth. Then, they enjoy food and falling, so it is the source of tongue birth. Then, they enjoy beds and women, etc., so it is the source of body birth. The source of mind birth pervades all of these, so it is spoken of last. So why is it necessary to speak of the twelve sources of birth? In order to clearly indicate the possessor of the six consciousnesses and the six objects, only the twelve sources of birth are spoken of. Among them, from the eye to the source of mind birth is the cause of the possessor of the six consciousnesses. From form to dharma is the cause of the object of the six consciousnesses. What does the source of birth mean? The meaning of the gate of birth is the meaning of the source of birth, because the mind and the mental factors are the cause of arising and growing, so it is called the source of birth. There is a rebuttal to this: In the case of the realm, the eighteen realms are spoken of from the perspective of the root and the object, but in the case of the source of birth, if only the root and the object are spoken of, why is the support not spoken of? The answer is: The Blessed One...