Tibetan
་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་སྟེ་གང་ཡིད་ཆེས་པ་ནི་དད་པའི་དབང་པོའོ། །བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་དབང་པོའོ། །བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་ནས་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་རྣམས་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལ་བྱ་བ་དང་མི་བྱ་བ་མཚན་ཉིད་དྲན་པ་ནི་དྲན་པའི་དབང་པོའོ། །ལྷག་པའི་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དབང་པོའོ། །ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ བསླབ་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོའོ། །ཡང་ན་མདོ་འདི་ཉིད་ཀྱི་གནས་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་ཡན་ལག་བཞི་བཤད་དེ། ཀུན་ཏུ་རིག་པའི་དད་པ་བཞི་ལ་གནས་པ་ཉིད་དད་པའི་དབང་པོའོ། །ཡང་དག་པར་སྤོང་པ་བཞི་ལ་གནས་པ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་དབང་པོའོ། །དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་ལ་གནས་པ་ནི་དྲན་པའི་དབང་པོའོ། །བསམ་གཏན་བཞི་ལ་གནས་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དབང་པོའོ། །འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ཤེས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོའོ། །དབང་པོའི་དོན་ནི་དབང་བྱེད་པའི་དོན་ཏེ། ཅི་ལ་དབང་བྱེད་ཅེ་ན། དད་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་དད་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱང་དྲན་པ་དང་ཤེས་རབ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དབང་བྱེད་དེ་དད་པའི་དབང་གིས་ཆོས་དེ་རྣམས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བརྩོན་འགྲུས་ཀྱང་དྲན་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། ཤེས་རབ་གསུམ་ལ་དབང་བྱེད་དེ། དྲན་པ་ཡང་ཤེས་རབ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཉིས་ལ་དབང་བྱེད་དོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ཀྱང་ཤེས་རབ་ལ་དབང་བྱེད་དོ། །ཤེས་རབ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་མངོན་དུ་བྱ་བ་ལ་དབང་བྱེད་དེ། མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོའི་མཐུས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་བཞིན་དུ། ཆོས་དེ་དག་ཀྱང་གཅིག་གིས་གཅིག་སྐྱེད་པར་བྱེད་པས་ན་དབང་པོ་ཞེས་བྱའོ་།ཡང་ན་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་བློ་གཉིས་མེད་པར་མོས་ཤིང་དད་པའོ། །ཡང་ན་ཡོན་ཏན་དང་ཡོན་ཏན་གྱི་གནས་ལ་དགའ་བ་མངོན་དུ་བྱས་པ་ལས་སེམས་དང་བ་སྐྱེ་བ་ནི་དད་པའོ། །ཡང་ན་ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ལས་འབྲས་བུ་བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ཡིད་ཆེས་པ་ནི་དད་པའོ། །ལུས་དང་སེམས་ལས་ཕོངས་པ་མེད་པར་མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྤངས་བ་དང༌། དགེ་བའི་ཆོས་མངོན་དུ་བྱ་བར་སེམས་སྤྲོ་བ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །ཡན་ན་ལས་དམ་པ་ལ་བརྩོན་པའི་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་ལ་བརྩོན་འགྲུས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་བྱེད་པ་ལ་བརྩོན་པ་ནི་ལེ་ལོ་ཉིད་ཀྱིས་བརྩོན་འགྲུས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་མྱོང་བའི་དངོས་པོ་བརྗེད་པ་ནི་དྲན་པའོ། །ཡང་ན་དམིགས་པའི་དངོས་པོ་སེམས་ལ་གསལ་བ་ནི་དྲན་པའོ། ། ཡང་ན་མཚན་མ་ཡིད་ལ་གཟུང་བ་མ་ཉམས་པར་བྱེད་པ་དང༌། ཉམས་ན་ཡང་སླར་མངོན་གསུམ་དུ་བྱེད་པ་ནི་དྲན་པའོ། །ཡང་ན་དྲན་པ་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། ཡི་གེ་མི་བརྗེད་པར་འཛིན་པའི་དྲན་པ་དང༌། ཡི་གེ་གཟུང་བ་ལས་དོན་མི་བྱེད་པར་འཛིན་པའི་དྲན་པ་དང༌། དོན་གཟུང་བ་ལས་རྒྱུན་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མི་གཏོང་བའི་དྲན་པ་དང༌། རྒྱུན་དུ་ཡིད་ལ་བྱས་པ་ལས་དོན་མངོན་སུམ་དུ་གསལ་བར་བྱེད་པ་མཐོང་བར་བྱེད་པ་ནི་དྲན་པའོ། །སེམས་གནས་པའི་རྣམ་པ་དགུ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། །ཡང་ན་ཁང་པ་རླུང་མེད་པའི་མར་མེ་གཡོ་བ་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་པའི་རླུང་རྣམས་ཀྱིས་མ་བསྐྱོད་པར་སེམས་ཀྱི་ངང་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་འབྱུང་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། །བདེན་པ་བཞི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ནི་ཤེས་རབ་བོ། །ཡང་ན་ཤེས་རབ་ལ་རྒྱ་གར་སྐད་དུ་པྲཛྙཱ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། པྲ་ནི་རབ་ཀྱི་དོན་ལ། ཛྙཱ་ནི་ཤེས་པའི་དོན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་རབ་ཏུ་ཤེས་པ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་རབ་ཏུ་སྤངས་པ་དང༌། འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱས་པ་དང༌། ལམ་རབ་ཏུ་བསྒོམས་པ་ནི་ཤེས་རབ་བོ། །དེ་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོ་ནི་ལྷག་མཐོང་གི་ཕྱོགས་ཏེ། དྲན་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་ཤེས་རབ་འབྱུང་བས་དྲན་པའི་དབང་པོ་ནི་དེའི་རྒྱུའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དབང་པོ་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཏེ། བརྩོན་འགྲུས་རྒྱུན་དུ་བརྩམས་པ་རྣམས་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བས། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་དབང་པོ་ནི་དེའི་རྒྱུའོ། །དད་པའི་རྒྱུ་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། དད་པ་ནི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གཉི་གའི་རྒྱུའོ། །ཡང་ན་དད་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། དད་པ་དང་ལྡ་པ་རྣམས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་སྲུང་བར་བྱེད་པས་སོ། །བརྩོན་འགྲུས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དབང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕུང་པོ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། བརྩོན་འགྲུས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་དང་བཅས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ་དྲན་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕུང་པོའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དབང་པོ་ལྔ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་ལྔ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་དང་སྤྱོད་པ་དང་ཐོས་པའི་ཆོས་དང༌། ཞི་གནས་དང༌། ལྷག་མཐོང་དང༌། དད་པའི་དབང་པོའི་ཡུལ་ནི་བྱང་ཆུབ་སྟེ། དད་ པས་ཟད་ལ་མི་སྐྱེ་བའི་ཡེ་ཤེས་ལ་གཙོ་ཆེར་དང་བ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ད
Chinese
为了做到这一点，发起精进，凡是相信的，就是信的根。发起精进，就是精进的根。发起精进之后，殊胜的戒律和殊胜的智慧都会产生。对于应该做和不应该做的特性的忆念，就是念的根。殊胜的心之学就是禅定的根。殊胜的智慧之学就是智慧的根。或者说，宣说了此经本身的常住之支四种，安住于一切遍知的四种信，就是信的根。安住于四种正断，就是精进的根。安住于四种念住，就是念的根。安住于四禅，就是禅定的根。了解四圣谛，就是智慧的根。根的意思是能作主的意思。对什么作主呢？信是对超越世间的法产生之因的信，精进也对念、智慧和禅定作主，因为依靠信，那些法才能产生。精进也对念、禅定和智慧三种作主。念也对智慧和禅定二者作主。禅定也对智慧作主。智慧是对现证超越世间的法作主。就像眼等根的力量产生了识一样，那些法也是一个生起一个，因此称为根。或者说，所谓信，就是对三宝没有二心地倾慕和信仰。或者说，从显现对功德和功德之处的欢喜而生起心喜悦，就是信。或者说，相信从善业和不善业中感受快乐和痛苦的果报，就是信。身心没有匮乏地舍弃不善法，并且心中欢喜现证善法，就是精进。或者说，对于致力于殊胜事业的身语之业称为精进。像这样，致力于作恶不善法，因为懒惰的缘故，就不是精进。忆念先前经历的事物
English
In order to do this, initiate diligence, and whatever is believed is the root of faith. Initiating diligence is the root of diligence. After initiating diligence, superior discipline and superior wisdom will arise. Remembering the characteristics of what should be done and what should not be done is the root of mindfulness. The superior training of the mind is the root of samadhi. The superior training of wisdom is the root of wisdom. Or, it is said that the four limbs of abiding in this very sutra are explained. Abiding in the four kinds of faith that are all-knowing is the root of faith. Abiding in the four right abandonments is the root of diligence. Abiding in the four close placements of mindfulness is the root of mindfulness. Abiding in the four dhyanas is the root of samadhi. Knowing the four noble truths is the root of wisdom. The meaning of root is the meaning of being able to dominate. What does it dominate? Faith is faith that has become the cause of the arising of dharmas that transcend the world, and diligence also dominates mindfulness, wisdom, and samadhi, because those dharmas arise through the power of faith. Diligence also dominates mindfulness, samadhi, and wisdom. Mindfulness also dominates both wisdom and samadhi. Samadhi also dominates wisdom. Wisdom dominates the manifestation of dharmas that transcend the world. Just as consciousness arises through the power of the senses such as the eye, so also those dharmas cause one another to arise, and therefore they are called roots. Or, faith is to admire and believe in the Three Jewels without any duality. Or, faith is the arising of joy in the mind from manifesting joy in qualities and the place of qualities. Or, faith is believing that one experiences the results of happiness and suffering from virtuous and non-virtuous actions. Diligence is abandoning non-virtuous dharmas without any lack in body and mind, and rejoicing in the mind to manifest virtuous dharmas. Or, diligence is called the actions of body and speech that are devoted to superior actions. In this way, diligence in doing evil and non-virtuous dharmas is not diligence because of laziness. Remembering things experienced before
Chinese
忆念即是忆念。或者说，对境之事物在心中清晰显现即是忆念。 或者说，将相状执持于心中而不令忘失，即使忘失也能再次显现，即是忆念。又或者说，忆念有四种：不忘失文字而执持的忆念；从执持文字而不作意于意义的忆念；从执持意义而不舍弃恒常作意的忆念；从恒常作意而使意义显现，能见到的忆念。心安住的九种状态是禅定。或者说，如同无风房间中的灯火不摇动一般，不被烦恼之风所动摇，心的相续一味生起即是禅定。如实通达四谛即是智慧。或者说，智慧在印度语中称为般若（梵文天城体：प्रज्ञा，梵文罗马拟音：prajñā，汉语字面意思：智慧），“般”（梵文天城体：प्र，梵文罗马拟音：pra，汉语字面意思：极，胜）是殊胜之义，“若”（梵文天城体：ज्ञा，梵文罗马拟音：jñā，汉语字面意思：知）是知晓之义，殊胜地知晓痛苦，殊胜地断除集谛，现证灭谛，殊胜地修习道谛，即是智慧。其中，智慧的根是胜观之品，因为具有忆念者才能生起智慧，所以忆念的根是它的因。禅定的根是止观之品，因为恒常精进者心才能专注一境，所以精进的根是它的因。因为一切从信心中产生，所以信心是止观二者的因。或者说，以信心来说明戒律之蕴，因为具有信心者才能守护戒律。精进和禅定的根二者显示了具有因的禅定之蕴，因为精进是禅定的因。忆念和智慧显示了具有相续的智慧之蕴，因为忆念是智慧之蕴的因。其中，五根的对境有五种，菩提和行持和听闻之法，止观和胜观。信根的对境是菩提，因为信心主要对不生不灭的智慧生起欢喜的缘故。精进的
English
Memory is recollection. Alternatively, the clear appearance of an object of focus in the mind is memory. Alternatively, the act of holding a sign in the mind without losing it, and even if it is lost, making it manifest again, is memory. Alternatively, there are four aspects of memory: the memory of holding letters without forgetting them; the memory of holding letters without applying them to meaning; the memory of holding meaning without abandoning constant attention; and the memory of making meaning manifest from constant attention, enabling one to see. The nine states of mind abiding are samadhi. Alternatively, just as a lamp in a windless room does not flicker, the continuous flow of mind arising as one, unmoved by the winds of afflictions, is samadhi. Comprehending the four truths as they truly are is wisdom. Alternatively, wisdom is called prajñā (Sanskrit Devanagari: प्रज्ञा, Sanskrit Romanization: prajñā, Chinese literal meaning: wisdom) in the Indian language, where "pra" (Sanskrit Devanagari: प्र, Sanskrit Romanization: pra, Chinese literal meaning: excellent, superior) means excellent, and "jñā" (Sanskrit Devanagari: ज्ञा, Sanskrit Romanization: jñā, Chinese literal meaning: knowing) means knowing. To know suffering excellently, to abandon the origin excellently, to realize cessation, and to cultivate the path excellently is wisdom. Among these, the faculty of wisdom is the aspect of insight, because wisdom arises in those who possess mindfulness, so the faculty of mindfulness is its cause. The faculty of samadhi is the aspect of calm abiding, because those who constantly exert effort become single-pointed in mind, so the faculty of effort is its cause. Because everything arises from the cause of faith, faith is the cause of both calm abiding and insight. Alternatively, faith refers to the aggregate of discipline, because those who possess faith maintain discipline. The two faculties of effort and samadhi indicate the aggregate of samadhi along with its cause, because effort is the cause of samadhi. Mindfulness and wisdom indicate the aggregate of wisdom along with its continuity, because mindfulness is the cause of the aggregate of wisdom. Among these, the objects of the five faculties are five: enlightenment, conduct, the Dharma of hearing, calm abiding, and insight. The object of the faculty of faith is enlightenment, because faith primarily gives rise to joy in the knowledge of that which is exhausted and does not arise. The effort of