Tibetan
ད་ན། སེམས་གཡེངས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེས་པ་རྣམ་པ་ལྔ་སྤོང་བའི་ཕྱིར། སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་ནི་མོས་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་དང༌། དད་པ་དང༌། བག་ཡངས་དང༌། དྲན་པ་དང༌། ཤེས་བཞིན་དང༌། སེམས་པ་དང༌། བཏང་སྙོམས་སོ། །དེ་ལ་མོས་པ་ནི་བདག་གིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་གི་དུས་ན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ། བག་ལ་ཉལ་བ་རྣམས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་སྤོང་བར་བྱ། །སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་དོར་བར་བྱ་ཞེས་འདོད་པ་སྐྱེ་བའོ། །བརྩོན་འགྲུས་ནི་ཇི་སྲིད་དུ་གཉེན་པོ་བསྒོམ་པ་ལ་རྒྱུན་མི་ཆད་པར་འཇུག་པར་བྱེད་པའོ། །དད་པ་ནི་རྒྱུན་མི་ཆད་པར་ཞུགས་ཤིང་གནས་པ་ལས་ཡོན་ཏན་གོང་མ་རྣམས་ཐོབ་པར་བྱ་བར་དད་པ་སྐྱེ་ཞིང་ཡིད་ཆེས་པར་འབྱུང་བའོ། །དེ་ལ་བག་ཡངས་ནི་གང་དད་པ་མངོན་དུ་བྱུང་བས་རྒྱུ་བྱས་ནས་སེམས་དགའ་བ་སྐྱེའོ། །སེམས་དགའ་བ་ལས་ལུས་བདེ་བར་འགྱུར་རོ། །ལུས་བདེ་བ་ལས་ཡིད་བདེ་བར་འགྱུར་རོ། །ཡིད་བདེ་བར་གྱུར་ན་སེམས་ལས་སུ་རུང་བར་འགྱུར་ལ། སེམས་ལས་སུ་རུང་བར་གྱུར་པ་དེ་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་གནས་ངན་ལེན་གྱི་ཕྱོགས་བསལ་བ་ནི་བག་ཡངས་སོ། །དེ་ལ་དྲན་པ་ནི་ཞི་ གནས་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས་པས་སེམས་གནས་པ་རྣམ་པ་དགུ་སྟེ། རྣམ་པ་དགུ་ནི་ནང་དུ་སེམས་འཇོག་པར་བྱེད་པ་དང༌། ཡང་དག་པར་འཇོག་པ་དང༌། ཀུན་ཏུ་འཇོག་པ་དང༌། ཉེ་བར་འཇོག་པ་དང༌། དུལ་བར་བྱེད་པ་དང༌། ཞི་བར་བྱེད་པ་དང༌། ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད་པ་དང༌། གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་དང་མཉམ་པར་འཇོག་པའོ། །དེ་ལ་ཕྱིའི་དམིགས་པ་ལས་སེམས་བསྡུས་ནས་ནང་དུ་མི་ཡེངས་པའི་ཚུལ་དུ་སེམས་དང་པོ་ཉིད་དུ་བསྡུས་པ་ནི་འཇོག་པའོ། །སེམས་དང་པོ་ཉིད་དུ་བསྡུས་པ་ལས་ཕྱིའི་དམིགས་པ་རྣམས་ལ་སེམས་གཡོ་ལ། རགས་པ་འབྱུང་སྟེ། རགས་པའི་སེམས་དེ་ཕྲར་ནང་དུ་སྡུད་པ་ནི་ཡང་དག་པར་འཇོག་པའོ། །དེ་ལྟར་གཞག་པ་ལས་དྲན་པ་ཉམས་པའི་ཕྱིར། སེམས་གཡེངས་པར་གྱུར་པ་སླར་ཡང་སྡུད་པ་ནི་ཀུན་ཏུ་འཇོག་པའོ། །དེ་ནས་དང་པོ་ཉིད་དུ་སེམས་ཕྱི་རོལ་དུ་མི་གཡེངས་པའི་མཚན་ཉིད་ཐོབ་པ་ནི་ཉེ་བར་འཇོག་པའོ། །ཐོག་མ་ཉིད་ནས་གཡེངས་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ལ་སྐྱོན་དང་བཅས་པར་མཐོང་བའི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སེམས་འཕྲོ་བས་སྦྱིན་པར་མི་བྱེད་པ་ནི་དུལ་བར་བྱེད་པའོ། །སེམས་འཁྲུགས་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སྐྱོན་དང་བཅས་པར་མཐོང་ནས་སེམས་འཕྲོར་མི་སྟེར་བ་ནི་ཞི་བར་བྱ
Chinese
现在，是为了心散乱的缘故。为了舍弃五种过失。舍弃的作意有八种，即：信欲、精进、信心、轻安、正念、正知、作意、舍。其中，信欲是生起这样的希求：我应当在什么时候圆满禅定？也应当如何舍弃随眠？也应当如何断除罪恶不善之法？精进是尽其所能地不间断地修习对治。信心是对不间断地进入和安住生起信心，并且相信能够获得更高的功德。其中，轻安是由于信心显现而生起心喜。心喜则身安。身安则意安。意安则心堪能。心堪能则能遣除罪恶不善之法和恶趣之方，这就是轻安。其中，正念属于寂止之方，心安住有九种方式。九种方式是：内住、等住、安住、近住、调伏、寂静、极寂静、专注一趣和等持。其中，从外境收摄心，以不散乱的方式，最初将心收摄于内，是为内住。从最初收摄心之后，心会向外境动摇，并且产生粗大的念头。将粗大的心再次收摄于内，是为等住。如此安住之后，由于正念减弱，心若散乱，再次收摄，是为安住。之后，最初就能获得心不向外散乱的相，是为近住。从一开始就将导致散乱的色等对境视为具有过患，并受此影响而不让心放逸，是为调伏。将导致心烦乱的寻伺等近烦恼视为具有过患，而不让心放逸，是为寂静。
English
Now, it is because the mind becomes distracted. It is to abandon the five faults. The eight activities of abandonment are: aspiration, diligence, faith, pliancy, mindfulness, awareness, attention, and equanimity. Among them, aspiration is the arising of the desire: When shall I perfect samadhi? How shall I abandon the latent tendencies? How shall I abandon sinful, unwholesome dharmas? Diligence is to engage in the constant and uninterrupted cultivation of the antidote as long as possible. Faith is the arising of faith and confidence that by constantly entering and abiding, one will obtain higher qualities. Among them, pliancy is the arising of joy in the mind because faith has manifested. From joy in the mind comes ease in the body. From ease in the body comes ease in the mind. When the mind is at ease, the mind becomes workable. When the mind becomes workable, it is pliancy that eliminates sinful, unwholesome dharmas and the direction of bad rebirths. Among them, mindfulness belongs to the side of tranquility, and there are nine ways in which the mind abides. The nine ways are: placing the mind inward, continuous placing, repeated placing, close placing, taming, pacifying, thoroughly pacifying, single-pointedness, and equipoise. Among them, collecting the mind from external objects and initially collecting the mind inward in a non-distracted manner is placing the mind. After initially collecting the mind, the mind moves towards external objects, and gross thoughts arise. Collecting that gross mind inward again is continuous placing. After abiding in this way, if the mind becomes distracted because mindfulness has weakened, collecting it again is repeated placing. After that, obtaining the characteristic of the mind not being distracted outwardly from the beginning is close placing. From the very beginning, seeing objects such as form, which cause distraction, as having faults and, influenced by this perception, not letting the mind wander is taming. Seeing the near afflictions such as conceptual thought, which cause mental disturbance, as having faults and not letting the mind wander is pacifying.
Tibetan
འོ། །དྲན་པ་ཉམས་པ་ལས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཀུན་ཏུ་སྐྱེས་པར་གྱུར་ན་ཡང་དེ་གནས་པར་མི་བྱེད་པ་ནི་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། །འབད་པ་དང་བཅས་པ་ནི་སྐབས་དང་བར་ཆད་མེད་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱུན་ལ་རྟག་ཏུ་གནས་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལེགས་པར་བསྒོམས་པས་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་མེད་ཅིང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱུན་ལ་རྒྱུན་དུ་གནས་པ་ནི་སེམས་མཉམ་པར་གཞག་པའོ། །དེ་ལ་ཤེས་བཞིན་ནི་གང་ལྷག་མཐོང་གི་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ། དེ་ཡང་ཆོས་རྣམས་རྣམ་པར་འཇིག་པ་དང༌། རབ་ཏུ་འཇོག་པ་དང༌། ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་དང༌། ཀུན་ཏུ་ཚོལ་བ་སྟེ། རྣམ་པ་བཞིའོ། །ཕུང་པོ་དང་ཁམས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཇི་སྙེད་པ་ཡོད་པ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ནི་རྣམ་པར་འཇིག་པའོ། །ཆོས་དེ་དག་ཀྱང་མི་རྟག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ནི་རབ་ཏུ་འཇོག་པའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དང་པོ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཚོལ་བ་ནི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ཞིབ་ཏུ་རྟོག་པ་ནི་ཀུན་ཏུ་ཚོལ་བ་ཞེས་བྱའོ། །སེམས་པ་ནི་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་སྟེ། སྒྲིབ་པ་སྐྱེས་སམ་མ་སྐྱེས་པ་དང༌། སྤངས་སམ་མ་སྤངས་པ་བརྟགས་ནས་དེ་སྤོང་བ་ལ་འཇུག་པ་སྟེ། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་སེམས་ཀྱི་ལས་སོ། །བཏང་སྙོམས་ནི་སེམས་མཉམ་པར་གྱུར་པ་ལས་མི་གཡོ་བ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་གནས་པའོ། །དེ་ལ་ལེ་ལོ་སྤང་བའི་ཕྱིར་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་རྣམ་པ་བཞི་བསྒོམས་ཏེ། མོས་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་དང༌། དད་པ་དང༌། བག་ཡངས་སོ། །དེ་ལ་མོས་པ་ནི་འདོད་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །བརྩོན་འགྲུས་ནི་འབད་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །དད་པ་ནི་ཡིད་ཆེས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །བག་ཡངས་ནི་ལས་སུ་རུང་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། །བཞི་པོ་དེ་དག་ཇི་ལྟར་ན་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེས་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་གནས་དང༌། རྟེན་དང༌། མཚན་མ་དང༌། འབྲས་བུ་བསྟེན་པའི་སྒོ་ནས་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་གནས་ནི་མོས་པའོ། །དེ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཉིད་དོ། །འདོད་པ་ཡོད་ན་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་པའི་མཚན་མ་དང་རྒྱུ་ནི་དད་པ་དང༌། ཡིད་ཆེས་པ་ཡོད་ན་འདོད་པ་དང་མོས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ནི་བག་ཡངས་ཏེ། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་ནས་ལུས་ལས་སུ་རུང་བས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་མཚན་ཉིད་བག་ཡ
Chinese
哦！如果因为失念而生起各种分别念，不让它停留就是令其寂静。伴随着精进，不间断地恒常安住于三摩地的相续，就是令其专注。通过善修三摩地，无需刻意造作，自然而然地恒常安住于三摩地的相续，就是平等安住心。其中，正知就是属于胜观方面的智慧。也就是对诸法进行破析、安立、遍计和寻伺，这四种。了知有多少蕴、界等法，就是破析。了知这些法如何安住，如无常、痛苦等，就是安立。以伴随分别念的智慧，首先寻伺诸法的体性，就是遍计。在其后进行详细的观察，就叫做寻伺。作意就是心的显现造作，观察烦恼生起与否、断除与否，然后着手断除，这是与寂止和胜观相顺应的心之作用。舍就是心处于平等状态，安住于不动的自性中。为了断除懈怠，应当修习四种断除的作意，即希求、精进、信心和堪能性。其中，希求是欲求的自性。精进是努力的自性。信心是信任的自性。堪能性是能起作用的自性。如果问这四者如何成为懈怠的对治，答：通过依止精进的所依、所缘、相和果而成为对治。其中，精进的所依是希求。所缘就是精进本身。因为有欲求就会发起精进。欲求的相和因是信心，因为有信任就会生起欲求和希求。精进的果是堪能性，因为发起精进后，身体变得堪能，所以心的堪能性就是堪能性。
English
Oh! If various conceptual thoughts arise due to loss of mindfulness, not allowing them to remain is to pacify them. Accompanying effort, constantly abiding in the continuity of samadhi without interruption is to make it focused. Through well-cultivated samadhi, without intentional effort, naturally and continuously abiding in the continuity of samadhi is to evenly place the mind. Among these, knowing is the wisdom that belongs to the aspect of insight. That is, analyzing, establishing, thoroughly calculating, and searching for phenomena, these four. Knowing how many aggregates, elements, etc., exist is analyzing. Knowing how these phenomena abide, such as impermanence, suffering, etc., is establishing. With wisdom accompanied by conceptual thoughts, first searching for the nature of phenomena is thoroughly calculating. After that, detailed observation is called searching. Attention is the manifestation and creation of the mind, examining whether afflictions have arisen or not, whether they have been abandoned or not, and then engaging in their abandonment, this is the function of the mind that accords with tranquility and insight. Equanimity is the mind being in a state of equality, abiding in the nature of immovability. In order to abandon laziness, one should cultivate the four types of abandoning effort: aspiration, diligence, faith, and pliancy. Among these, aspiration is the nature of desire. Diligence is the nature of effort. Faith is the nature of trust. Pliancy is the nature of being able to function. If asked how these four become the antidote to laziness, the answer is: they become the antidote by relying on the basis, object, sign, and result of diligence. Among these, the basis of diligence is aspiration. The object is diligence itself. Because if there is desire, one will initiate diligence. The sign and cause of desire is faith, because if there is trust, desire and aspiration will arise. The result of diligence is pliancy, because after initiating diligence, the body becomes pliable, so the pliancy of the mind is pliancy.