Tibetan
པར་རིགས་པར་བྱའོ། །གྲོགས་ནི་བརྩོན་འགྲུས་དང་ལྷན་ཅིག་ལྡན་པའི་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་མོས་པ་དང་དད་པ་དང་ཤེས་རབ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ལ་བསྒོམ་པ་ནི་མོས་པ་བསྐྱེད་པ་འབད་ཅིང་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་སྟེ། སེམས་རབ་ཏུ་འཛིན་ཅིང་ཡང་དག་པར་སྨོན་པའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཚིག་དེ་དག་གི་རྟེན་དང་བཅས་པ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་སྟེ། བསྒོམ་པ་བསྟན་ཏེ་དེ་ལ་མོས་པ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་རྟེན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདོད་པ་དང་མོས་པ་ཡོད་ན། དེའི་རྒྱུ་ལས་བརྩོན་འགྲུས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་མཚན་མས་སེམས་རྒོད་པར་གྱུར་ན་འཁོར་བའི་སྐྱོན་ཡིད་ལ་བྱས་ཤིང་སེམས་གདུལ་བ་དང༌། སེམས་རྨུགས་པར་གྱུར་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིད་ལ་བྱ་སྟེ། སེམས་གཟེངས་བསྟོད་པར་བྱ་བའི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་འབའ་ཞིག་བསྒོམ་པ་ནི་འབད་པའོ། །ནམ་སེམས་རྒོད་པ་དང་རྨུགས་པར་གྱུར་པ་ན་དེ་བསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྒོད་པ་དང་ཞུམ་པའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་ཞི་གནས་ཀྱི་མཚན་མ་དང༌། ལྷག་མཐོང་གི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ ཡང་ཕྱེ་སྟེ་སེམས་གཡེངས་པར་གྱུར་པའི་ཚེ། ཞི་གནས་ཡིད་ལ་བྱས་ནས་འཇིལ་བར་བྱེད་པ་ནི་སེམས་རབ་ཏུ་འཛིན་པའོ། །སེམས་ཞུམ་པར་གྱུར་པའི་ཚེ་ལྷག་མཐོང་ཡིད་ལ་བྱས་ནས་སེམས་གཟེངས་སྟོད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཡང་དག་པར་སྨོན་པའོ། །བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ཉམས་པར་བྱ་བ་དང༌། གཉེན་པོའི་ཆོས་ཐོབ་པར་བྱ་ཞིང་འཕེལ་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཡང་དག་པའི་སྤོང་བ་གོང་མ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཉམས་པར་བྱེད་པ་བསྟན་ཏོ། །ཡང་དག་པའི་སྤོང་བ་གསུམ་པས་ནི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་བསྟན་ཏོ། །ཡང་དག་པའི་སྤོང་བ་བཞི་པས་ནི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་འཕེལ་བར་བྱེད་པ་བསྟན་ཏོ། །ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་བཞི་བསྟན་པའི་འོག་ཏུ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི་བསྟན་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་བཤད་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི་གང་ཞེ་ན། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་རྫུ་འཕྲུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པའི་མངོན་པར་ཤེས་པའི་སྦྱོར་བ་རྣམས་ལ་བྱ་བ་སྟེ། མོས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བཞི་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་རྣམས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་ན་སྐྱེས་བུ་གང་ལ་རྐང་པ་ཡོད་པ་དེ་ནི་འགྲོ་བ་དང་འོངས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མཐུ་ཡོད་པ་བཞིན་དུ་གང་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་བཞི་ཡོད་པ་དེས་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་འབྱོར་བ་ཐོབ་པ་དང༌། མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བའི་མཐུ་ཡོད་པས་ན་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ཞེས་བྱའོ། །རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་དང་པོ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དགེ་སློང་དག་མོས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་དང་ལྡན་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གང་གི་སྡུག་བསྔལ་དང་སྟོང་པ་དང་བདག་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མོས་ཤིང་ཡིད་ཆེས་པ་གཙོར་བྱས་ནས་བརྩོན་འགྲུས་ལ་གུས་པ་བསྐྱེད་པ་དེ་བསྒྲིམས་ནས་ཞུགས་པ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ལ་རེག་པར་གྱུར་པ་ནི། མོས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་ན་མི་དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་མི་སྐྱེད་པ་དང༌། མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་སྤོང་བ་དང༌། དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང༌། དགེ་བའི་ཆོས་བསྐྱེད་པ་གནས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། མོས་པ་དང་དད་པ་ཆེར་སྐྱེས་པ་ལས་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་མོས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱའོ། །མོས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པ་དེ་ལ་ཉེས་པ་རྣམ་པ་ལྔ་ཡོད་དེ། ཉེས་པ་ལྔ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ གཉེན་པོ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཉེས་པ་རྣམ་པ་ལྔ་ནི་ལེ་ལོ་དང༌། གདམས་ངག་ཉམས་པ་དང༌། ཞུམ་རྒོད་དང༌། འདུ་མི་བྱེད་པ་དང༌། འདུ་བྱེད་པ་དང་ལྔའོ། །དེ་ལ་ཞུམ་རྒོད་གཉིས་ནི་ཉེས་པ་གཅིག་ཏུ་བསྡུའོ། །དེ་ལ་ལེ་ལོ་ནི་མི་དགེ་བ་སྤོང་བ་དང༌། དགེ་བ་བསྒྲུབ་པ་ལ་མི་འཇུག་པ་ནི་ལེ་ལོ་སྟེ། དེས་དང་པོ་ཉིད་དུ་དགེ་བ་ལ་མི་སྦྱོར་བའི་དུས་ལ་སྒྲིབ་པ་ནི་ཉེས་པའོ། །གདམས་ངག་མི་བརྗེད་པ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་མན་ངག་ཚིག་དང་དོན་དུ་བརྗེད་པར་གྱུར་པ་སྟེ། དེའི་བསམ་གཏན་སྦྱོར་བ་ལ་ཞུགས་པ་ན་བསམ་གཏན་གྱི་དོན་བརྗེད་པས་ནི་སྒྲིབ་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པའོ། །སེམས་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་སྦྱོར་བ་ལ་ཞུགས་ནས་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཚེ་ན་སེམས་ཞུམ་པ་དང༌། རྒོད་པ་རབ་ཏུ་གཅོད་པ་ན་ཉེས་པ་སྟེ། དེ་གཉིས་བྱུང་ན་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཞུམ་པ་དང་རྒོད་པ་བྱུང་བའི་དུས་ན་དེ་སེལ་བར་འགྱུར་བའི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ནི་ཉེས་པ་སྟེ། དེ་གཉིས་མ་གསལ་ན་སེམས་མ་ཞི་བར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནམ་ཞུམ་པ་དང༌། རྒོད་པ་དང་བྲལ་ནས་སེམས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཉེས་པ་སྟེ། མཉམ་པ་ཉིད་ལས་བསྐྱོ
Chinese
应当印刷各种版本。朋友是指与精进一同具有的，从心中产生的信解、信仰、智慧和禅定等等。其中，修习是指生起信解，努力且发起精进，心完全专注并如实希愿。这样说了。这些词语的所依是发起精进，宣说了修习，其中信解是精进的所依。这是为什么呢？因为如果具有欲求和信解，那么从它的因中会产生精进。其中，如果以止观的行相，心变得掉举，则应忆念轮回的过患并调伏自心；如果心变得昏沉，则应忆念如来的功德，使心振奋。不忆念使心振奋的行相，仅仅修习止观就是努力。当心掉举或昏沉时，为了遣除它，忆念成为掉举和昏沉对治的止观行相，这称为发起精进。此外，当心散乱时，忆念止观并使之收摄，这是心完全专注。当心低落时，忆念胜观并使心振奋，这是如实希愿。修习的果实是使一切不顺品衰减，并获得和增长对治之法。其中，上面的两种正断，显示了使不顺品衰减。第三种正断，显示了获得对治品。第四种正断，显示了增长对治品。在宣说了四种正断之后，宣说了四种神足。因此，因为这是宣说它的时机。什么是四种神足呢？这样说了等等。其中，神变是指眼等现证的加行等。信解等四种禅定是产生现证的因和缘，因此称为神足。或者，具有足的士夫，那
English
Various versions should be printed. A friend refers to faith, belief, wisdom, concentration, and so on, which arise from the mind and are accompanied by diligence. Among these, cultivation refers to generating faith, striving and initiating diligence, with the mind fully focused and truly aspiring. This is what was said. The basis of these words is initiating diligence, which explains cultivation, and faith is the basis of diligence. Why is that? Because if there is desire and faith, then diligence will arise from its cause. Among these, if the mind becomes agitated by the characteristics of tranquility and insight, then one should remember the faults of samsara and tame the mind; if the mind becomes dull, then one should remember the qualities of the Tathagata and uplift the mind. To cultivate only tranquility and insight without remembering the characteristics that uplift the mind is exertion. When the mind becomes agitated or dull, in order to eliminate it, remembering the characteristics of tranquility and insight that are the antidote to agitation and dullness is called initiating diligence. Furthermore, when the mind is distracted, remembering tranquility and making it gather is called fully focusing the mind. When the mind is depressed, remembering superior insight and uplifting the mind is called truly aspiring. The fruit of cultivation is to diminish all unfavorable aspects and to obtain and increase the antidotal Dharma. Among these, the above two right abandonments show the diminishing of unfavorable aspects. The third right abandonment shows the obtaining of antidotal aspects. The fourth right abandonment shows the increasing of antidotal aspects. After explaining the four right abandonments, the four legs of magical power are explained. Therefore, because this is the time to explain it. What are the four legs of magical power? It is said, and so on. Among these, magical power refers to the application of direct perception of the eye and so on. The four samadhis of faith and so on are the cause and condition for the arising of direct perception, therefore they are called the legs of magical power. Or, the person who has legs, that
Chinese
就像具有来去等神通一样，任何具有四禅定的人也能获得超世间的财富，并且具有显现的能力，因此称为神足。为了展示第一个神足，（佛）说“比丘们，具有欲定和精进的行之神足”等等。对于痛苦、空性、无我等等，以喜爱和信任为主，从而生起对精进的恭敬，努力进入，并触及一心，这称为欲定。或者，为了不生起未生起的不善法，断除已生起的不善法，生起未生起的善法，以及保持已生起的善法，由于喜爱和信任的增长而达到一心，这称为欲定。修习欲定有五种过患，为了断除这五种过患，应当修习八种对治的行。五种过患是：懈怠、忘失教言、沉掉、不行、行。其中，沉掉二者可归为一种过患。懈怠是不投入于断除不善和成办善事，这就是懈怠。它首先障碍了不与善法结合的时机，这是过患。不忘失教言是指如所教导的禅定诀窍，在词句和意义上都忘失了。当投入于禅定修习时，由于忘失了禅定的意义，因此成为障碍，这是过患。当心投入于禅定修习并达到一心时，沉没和掉举会严重干扰，这是过患。如果出现这二者，心将变得不堪能。在出现沉没和掉举时，不忆念能够消除它们的相，这是过患。如果这二者不明显，心将无法寂静。当脱离沉没和掉举，心达到平等性时，进行努力是过患，因为会从平等性中
English
Just as one has the power to come and go, etc., so too, whoever has the four concentrations also obtains transmundane wealth and has the power to manifest, therefore it is called the foot of miraculous power. In order to show the first foot of miraculous power, it is said, "Monks, the foot of miraculous power endowed with the concentration of aspiration and the activity of abandoning," and so on. For whatever one aspires to and believes in suffering, emptiness, selflessness, etc., and thereby generates respect for diligence, strives to enter, and touches one-pointedness of mind, that is called the concentration of aspiration. Or, in order not to generate unwholesome dharmas that have not yet arisen, to abandon unwholesome dharmas that have arisen, to generate wholesome dharmas that have not yet arisen, and to maintain wholesome dharmas that have arisen, one-pointedness of mind arises from the great increase of aspiration and faith, which is called the concentration of aspiration. There are five faults in meditating on the concentration of aspiration. In order to abandon the five faults, one should meditate on the eight antidotal activities of abandoning. The five faults are laziness, loss of instruction, laxity and excitement, non-application, and application. Among these, laxity and excitement are combined into one fault. Laziness is not engaging in abandoning the unwholesome and accomplishing the wholesome, which is laziness. It obscures the time when one does not engage in virtue from the very beginning, which is a fault. Not forgetting the instruction is when the pith instructions of meditation, as taught, are forgotten in word and meaning. When one engages in the practice of meditation, forgetting the meaning of meditation becomes an obstacle, which is a fault. When the mind engages in the practice of meditation and attains one-pointedness, laxity and excitement severely disrupt it, which is a fault. If these two arise, the mind becomes unserviceable. When laxity and excitement arise, not attending to the signs that will eliminate them is a fault. If these two are not clear, the mind will not be pacified. When one is free from laxity and excitement and the mind attains equanimity, making an effort is a fault, because it will deviate from equanimity.