Tibetan
དྲན་པ་དག་པ་ཞེས་བྱའོ། །དྲི་མ་བརྒྱད་ནི། རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང༌། དབུགས་དབྱུང་བ་དང༌། རྔུབ་པ་དང༌། བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། ཡིད་བདེ་བ་དང༌། ཡིད་མེ་བདེ་བ་སྟེ་བརྒྱད་དོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བཞག་ནས་གནས་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །བརྒལ་བ་བསམ་གཏན་བཞི་པོ་འདི་དག་ན་དད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་ལ་སོགས་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་ན། དེ་དག་བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་ཏུ་མ་བཤད་ཀྱི། རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་ཏུ་བཤད་ཅེ་ན། སྨྲས་པ། འདི་རྣམས་ཙམ་ཉིད་ཀྱི་གཉེན་པོ་དང༌། ཡོན་ཏན་དང༌། དེ་ཉིད་ཀྱིས་གཞིའི་ཡན་ལག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པས། རྟོག་དཔྱོད་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ ཡན་ལག་ཏུ་བཤད་ཀྱི་གཞན་ཡོད་ཀྱང་ཡན་ལག་ཏུ་མ་བཞག་གོ །དེ་ལ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནས་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་སྟེ། འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཟུག་རྔུ་དང་ཤུ་བ་ལ་སོགས་པར་རྟོག་ཅིང་དཔྱོད་པས་འདོད་པ་དང་གནོད་སེམས་དང་ཁོང་ཁྲོ་བའི་གཉེན་པོར་གྱུར་ཅིང་དེ་དག་སེལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཞེས་བྱ་བས་རྗེས་སུ་བསྔགས་པའི་ཡན་ལག་བསྟན་ཏེ། རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་གཉིས་ཀྱིས། འདོད་པ་དང་ཁོང་ཁྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་སྤངས་ན་དེ་སྤངས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང༌། བདེ་བ་སོ་སོར་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ་གནས་ཞེས་བྱ་བས་དེ་གཉི་གའི་ཡན་ལག་བསྟན་ཏེ། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ལ་གནས་པའི་མཐུས་འདོད་པ་སུན་འབྱིན་པའི་རྟོག་དཔྱོད་འཇུག་ཅིང་དེ་ལས་དབེན་པའི་དགའ་བ་དང༌། བདེ་བ་སོ་སོར་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་ནང་རབ་ཏུ་དང་བའི་སེམས་ཀྱིས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་སྟེ་ནང་རབ་ཏུ་དང་བ་དང༌། སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པས་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་ཡོད་པའི་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པ་སེལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གསལ་བས་ན་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་མེད་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་མི་རྟོག་རྣམ་པར་མི་དཔྱོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང༌། བདེ་བ་ནི་རྗེས་སུ་བསྔགས་པའི་ཡན་ལག་སྟེ། ནང་དང་བ་དང་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་བས་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་གསལ་ན། རྟོག་དཔྱོད་དང་བྲལ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་སོ་སོར
Chinese
名为忆念清净。八种垢染是：寻和伺，出息和入息，乐和苦，悦意和不悦意，这八种。所谓安住于第四禅，是指将心专注于第四禅而安住之义。反驳：如果这四禅中有信和精进等其他（功德），为何不将它们说成是禅的支分？为何将寻和伺等说成是支分呢？答：因为仅仅这些就能完全通达对治、功德以及作为基础的支分，所以才将寻伺等作为支分，即使有其他（功德）也不作为支分。其中，从第一禅开始，寻和伺是对治的支分。因为寻伺欲界诸法如同刺和芒刺等，能对治欲、嗔恚和忿怒，并能遣除它们。所谓“由远离所生的喜和乐”，是指显示了随喜的支分。因为通过寻和伺，如果舍弃了欲和忿怒等，就会各自体验到舍弃它们所生的喜和乐。所谓“安住于第一禅”，是指显示了那两者的支分。因为依靠安住于一心，能使破斥欲的寻伺生起，并各自体验到由远离所生的喜和乐。在第二禅中，由内心极度澄净的心所成的一体性是对治的支分，即由内心极度澄净和心成一体性能去除存在于第一禅中的寻和伺，它们已成为第二禅的不相顺品。因此，由于第二禅中没有寻伺，所以称为“无寻无伺”。由等持所生的喜和乐是随喜的支分。因为内心澄净和成为一体性能使寻和伺消失，所以能各自体验到脱离寻伺的等持所生的喜和乐。
English
It is called pure mindfulness. The eight defilements are: investigation and analysis, exhalation and inhalation, pleasure and pain, joy and displeasure, these eight. To abide having entered the fourth dhyana means to abide having placed the mind one-pointedly on the fourth dhyana. Objection: If there are other qualities such as faith and diligence in these four dhyanas, why are they not taught as limbs of dhyana? Why are investigation and analysis, etc., taught as limbs? Answer: Because only these fully comprehend the antidote, qualities, and the limbs of the basis, investigation and analysis, etc., are taught as limbs, but even if there are others, they are not regarded as limbs. Among them, from the first dhyana onwards, investigation and analysis are the limbs of the antidote. Because investigating and analyzing the phenomena of the desire realm as thorns and barbs, etc., they become the antidote to desire, malice, and anger, and eliminate them. "The joy and pleasure born of solitude" indicates the limb of rejoicing. Because through investigation and analysis, if desire and anger, etc., are abandoned, one will individually experience the joy and pleasure born of abandoning them. "Abiding having entered the first dhyana" indicates the limbs of both of them. Because by the power of abiding in one-pointedness of mind, investigation and analysis that refute desire arise, and one individually experiences the joy and pleasure born of solitude. In the second dhyana, the unity achieved by a mind that is inwardly utterly clear is the limb of the antidote, that is, by being inwardly utterly clear and the mind becoming one-pointed, the investigation and analysis that exist in the first dhyana, having become the opposing side of the second dhyana, are eliminated. Therefore, since there is no investigation and analysis in the second dhyana, it is called "without investigation, without analysis." The joy and pleasure born of samadhi are the limbs of rejoicing. Because being inwardly clear and becoming one-pointed eliminates investigation and analysis, one can individually experience the joy and pleasure born of samadhi free from investigation and analysis.
Tibetan
་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ་གནས་ཞེས་བྱ་བས། དེ་གཉི་གའི་གཞིའི་ཡན་ལག་བསྟན་ཏེ། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ལ་བརྟེན་ནས། ནང་དང་ཞིང་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང༌། བདེ་བ་སོ་སོར་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ལ་བཏང་སྙོམས་ལ་གནས་པ་དང༌། དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་གསུམ་ནི་གཉེན་ པོའི་ཡན་ལག་སྟེ། དེ་དག་གི་བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་སེལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་ཀྱི་བདེ་བ་སོ་སོར་ཚོལ་བ་ནི་རྗེས་སུ་བསྔགས་པའི་ཡན་ལག་སྟེ། དེ་ན་ཡིད་ཀྱི་བདེ་བ་ཡོད་པར་དཔེས་བསྟན་པ་ནི་གང་དེ་འཕགས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ་གནས་ཞེས་བྱ་བས་དེ་གཉི་གའི་གཞི་ཡན་ལག་བསྟན་ཏེ། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ལ་བཞག་ནས། བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་དུ་འཇུག་ཅིང་ལུས་ཀྱི་བདེ་བ་སོ་སོར་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལ་བཏང་སྙོམས་དག་པ་དང༌། དྲན་པ་དག་པ་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། དེས་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་སོགས་པ་སེལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཚོར་བ་ནི་རྗེས་སུ་བསྔགས་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་བཞི་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ་གནས་པ་ནི་དེ་གཉི་གའི་གཞིའི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་མཐུས་བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་དག་ཅིང་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཚོར་བ་མྱོང་བར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནས་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་མན་ཆད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྣམ་པ་བདུན་བསྒོམ་སྟེ། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྣམ་པ་བདུན་གང་ཞེ་ན། མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་རིག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། ལྷག་པར་མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། རབ་ཏུ་དབེན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། དགའ་བ་ཡང་དག་པར་སྡུད་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། འཇིག་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པའི་འབྲས་བུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །དེ་ལ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ཚེ། ཡང་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྣམ་པ་བདུན་གྱི་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་རྗེས་སུ་ཐོབ་པར་བྱེད་དོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བདུན་གྱི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་རིག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་རིག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི། དེས་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་འདོད་པ་རྣམས་ལ་རགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར
Chinese
是为了体验的缘故。名为进入并安住于第二禅，由此显示了那二者的基础支分，依赖于心一境性，为了各自体验内在和成为一味，以及从禅定中产生的喜乐的缘故。名为安住于第三禅的舍，以及正念和明辨这三者是能对治的支分，因为它们能遣除第二禅的喜和乐的缘故。各自寻求身体的乐是随喜的支分，在那以比喻显示有意的乐，就是所谓“凡是圣者”等等。名为进入并安住于第三禅，由此显示了那二者的基础支分，将心安住于一境性，为了进入舍和正念与明辨，并且各自体验身体的乐的缘故。名为第四禅的舍清净和正念清净是能对治的支分，因为它们能遣除乐和苦等等的缘故。非乐亦非苦的感受是随喜的支分。名为进入并安住于第四禅是那二者的基础支分，以心一境性的力量，舍和正念清净，并且成为体验非乐亦非苦的感受的缘故。于此，从第一禅乃至无所有处以下，修习七种作意，哪七种作意呢？即是自性遍知作意，以及增上意乐作意，极寂静作意，欢喜正摄作意，坏灭作意，究竟合集作意，以及究竟合集果作意。其中，当入于第一禅时，瑜伽行者又以七种作意，随顺获得脱离欲界的贪欲。七种作意即是自性遍知作意等等。自性遍知作意是，由此对于欲界的诸欲，观想为粗大的自性而
English
It is for the sake of experiencing. It is called entering and abiding in the second dhyana, thereby showing the basic limbs of those two, relying on one-pointedness of mind, in order to separately experience the joy and happiness that arise from inner and becoming one taste, and from samadhi. The three, namely abiding in equanimity in the third dhyana, and mindfulness and clear knowing, are the limbs of the antidote, because they eliminate the joy and happiness of the second dhyana. Seeking bodily pleasure separately is a limb of rejoicing, in that it is shown by example that there is mental pleasure, which is what is called "whatever is noble," and so on. It is called entering and abiding in the third dhyana, thereby showing the basic limbs of those two, placing the mind in one-pointedness, in order to enter into equanimity and mindfulness and clear knowing, and to separately experience bodily pleasure. The pure equanimity and pure mindfulness of the fourth dhyana are the limbs of the antidote, because they eliminate pleasure and suffering, and so on. The feeling that is neither pleasure nor pain is a limb of rejoicing. It is called entering and abiding in the fourth dhyana, which is the basic limb of those two, by the power of one-pointedness of mind, equanimity and mindfulness are purified, and it becomes the experience of a feeling that is neither pleasure nor pain. Here, from the first dhyana down to the sphere of nothingness, one cultivates seven types of attention. What are the seven types of attention? They are the attention of distinguishing characteristics, the attention of increased aspiration, the attention of utter isolation, the attention of gathering joy correctly, the attention of destruction, the attention of ultimate union, and the attention of the fruit of ultimate union. Among these, when entering the first dhyana, the yogi again, with seven types of attention, attains the abandonment of desire for the desire realm. The seven types of attention are the attention of distinguishing characteristics, and so on. The attention of distinguishing characteristics is that, by this, one contemplates the desires of the desire realm as having a coarse characteristic and