Tibetan
་དུ་བདག་རྟག་པ་དེ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་མཐའོ། །རྟོན་པ་བཞི་གང་ཞེ་ན། དོན་ལ་རྟོན་པར་བྱའི་ཚིག་འབྲུ་ལ་རྟོན་པར་མི་བྱའོ། །ཆོས་ལ་རྟོན་པར་བྱའི་གང་ཟག་ལ་རྟོན་པར་མི་བྱའོ། །ཡེ་ཤེས་ལ་རྟོན་པར་བྱའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་རྟོན་པར་མི་བྱའོ། །ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ལ་རྟོན་པར་བྱའི། །དྲང་བའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ལ་རྟོན་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཉམས་སུ་བླང་ཞིང་དེ་དང་མི་འབྲལ་བར་བརྟེན་ཅིང་འདྲིས་པར་བྱེད་པ་ནི་རྟོན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ནན་ཏན་དུ་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་སྐད་ཅིག་ གིས་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་ཅིང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ནི་དོན་ཏེ། དེ་ལ་རྟེན་པར་བྱ་བའོ། །ཚིག་འབྲུ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་བ་མང་པོ་ལ་འཇུག་པ་དང༌། ཡང་ན་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་མོ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་གི་བར་དུ་སློབ་ཅིང་འཆད་པའི་ཚིག་དང་ཡི་གེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་དག་ནི་དོན་ཆུང་ངུ་ཡིན་པས་དེ་དག་ལ་ནི་རྟོན་པར་མི་བྱའོ། །རྣམ་པར་བྱང་བ་དང༌། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཚུལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་ཅིང་མ་འདྲེས་པ་འམ། དོན་གྱི་མཚན་ཉིད་མ་བྱུང་བ་དང༌། མ་སྐྱེས་པ་ངེས་པར་སྟོན་པའི་གང་ཟག་ནི་སུ་ཅི་འདྲ་ཡང་རུང་སྟེ། ཆོས་དང་མི་འགལ་ན་བརྟེན་པར་བྱའི། །གང་ཟག་མ་བརྟགས་པ་ཏམ་ཏོམ་ཅན་ཆོས་དང་མི་མཐུན་པའི་སྤྱོད་པ་ཅན་ཡིན་ན་རྒྱལ་པོའི་བུ་ཡང་རུང་སྟེ་ཉེ་བར་མི་བརྟེན་པ་ནི་ཆོས་ལ་རྟོན་པར་བྱའི། །གང་ཟག་ལ་རྟོན་པར་མི་བྱའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་མེད་པ་ཆོས་དང་གང་ཟག་བདག་མེད་པར་མཁྱེན་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་ལ་བརྟེན་ཞིང་འདྲིས་པར་བྱེད་ལ། གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དྲི་ལ་སོགས་པ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་སོང་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་མ་ཆགས་མི་གནས་རྟེན་པར་མི་བྱེད་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལ་རྟོན་པར་བྱའི། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་རྟོན་པར་མི་བྱ་བའོ། །ཆོས་གང་བསྟན་པས་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པ་ནི་ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་བརྟེན་ཞིང་འདྲིས་པར་བྱེད་ཀྱི་འཁོར་བས་སྐྱོ་བ་དང་ཀུན་རྫོབ་ལ་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པ་ན་དྲང་བའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་སྟེ། དེ་དག་ལ་བརྟེན་ཞིང་འདྲིས་པར་མི་བྱེད་
Chinese
说“我常恒不变也与此相同”，这是既非有也非无的边见。何为四依？应依于义，不应依于词句。应依于法，不应依于补特伽罗。应依于智慧，不应依于识。应依于了义经，不应依于不了义经。对于这些道理，应当修习，不离不弃，依止亲近，这叫做依。也就是对于超越世间的法的规律，菩提之分的诸法，努力修习的果报，心的作用，刹那间三界清净，现证一切智智，这是义，应当依止。词句，是指涉入众多世间事务，或者学习、讲说八万四千法门，追随词句文字，这些都是小义，不应依止。完全清净和杂染之法，因果关系如实不颠倒，不混淆，或者没有生起义的体性，以及没有产生，如实宣说的补特伽罗，无论是什么样的人，只要不违背佛法，就应当依止。对于没有观察过的，说话随便，行为与佛法不符的人，即使是王子，也不应亲近，这叫做应依于法，不应依于补特伽罗。通达一切法之体性，胜义谛中无生无灭，通达法与补特伽罗无我，这是智慧，应当依止亲近。对于色、声、香等五欲等追逐不舍，这叫做识，不应贪著，不应安住，不应依止，这叫做应依于智慧，不应依于识。哪种法开示了能通达深广之义，这叫做了义经，应当依止亲近，对于厌离轮回和趋入世俗等进行开示，这是不了义经，不应依止亲近。
English
Saying "My eternal self is also like that" is an extreme of neither being nor non-being. What are the four reliances? One should rely on the meaning, not on the words. One should rely on the Dharma, not on the person. One should rely on wisdom, not on consciousness. One should rely on the sutras of definitive meaning, not on the sutras of provisional meaning. One should practice these teachings, not separate from them, rely on them and become familiar with them, this is called reliance. That is, the result of diligently practicing the Dharma beyond the world, the Dharmas of the aspects of enlightenment, the activity of the mind, in an instant purifying the three realms and manifesting the omniscient wisdom, this is the meaning, and one should rely on it. Words and phrases refer to engaging in many worldly affairs, or studying and teaching the eighty-four thousand doors of Dharma, following words and letters, these are small meanings, and one should not rely on them. Completely purified and impure Dharmas, the cause and effect relationship is not reversed and not confused, or the nature of meaning has not arisen, and the person who truly proclaims what has not arisen, no matter what kind of person, as long as it does not contradict the Dharma, one should rely on them. For those who have not been observed, who speak carelessly, and whose behavior is inconsistent with the Dharma, even if they are princes, one should not be close to them, this is called relying on the Dharma, not relying on the person. Knowing that the nature of all Dharmas is without arising and ceasing in the ultimate truth, and knowing that Dharmas and persons are without self, this is wisdom, and one should rely on it and become familiar with it. Following after forms, sounds, smells, and the like, the five objects of desire, and so on, is called consciousness, and one should not be attached to it, not abide in it, and not rely on it, this is called relying on wisdom, not relying on consciousness. The Dharma that reveals and enables one to understand the profound and vast meaning is called the sutra of definitive meaning, and one should rely on it and become familiar with it. Showing weariness of samsara and entering into conventionalities, and so on, is the sutra of provisional meaning, and one should not rely on it and become familiar with it.
Tibetan
པ་ནི་ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ལ་རྟོན་པར་བྱའོ། །དྲང་བའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ལ་རྟོན་པར་མི་བྱ་བའོ། །བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞི་གང་ཞེ་ན། སྦྱིན་པ་དང་སྙན་པར་སྨྲ་བ་དང༌། དོན་སྤྱོད་པ་དང༌། དོན་མཐུན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཟ་བ་དང་བགོ་བ་ལ་སོགས་པ་ལུས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་ཅི་དགོས་པས་མགུ་བར་བྱེད་པ་ནི་སྦྱིན་པའོ། །སེམས་མགུ་བར་བྱས་ཀྱི་འོག་ཏུ་དམ་པའི་ཆོས་བསྟན་ཞིང་བཤད་དེ་མི་དགེ་བ་ལས་བཟློག་ཅིང་དགེ་བ་ལ་འཛུད་པ་ནི་སྙན་པར་སྨྲ་བའོ། །ཚིག་ཏུ་སྨྲ་བར་མ་ཟད་ཀྱི་བདག་ཉིད་སྨྲ་བ་དང་མཐུན་པར་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ ནི་དོན་སྤྱོད་པའོ། །གཞན་ལ་ཇི་སྐད་ཆོས་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདག་ཉིད་ཀྱང་དེ་དང་མཐུན་པར་བྱེད་ལ་གཞན་ལ་ཡང་བྱེད་དུ་འཇུག་པ་ནི་དོན་མཐུན་པའོ། །འདུས་མ་བྱས་བཞི་གང་ཞེ་ན། སོ་སོར་བརྟགས་ཏེ་འགོག་པ་དང༌། སོ་སོར་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་པའི་འགོག་པ་དང། ནམ་མཁའ་དང་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱི་མཚན་ཉིད་གང་གིས་ཀྱང་མ་བསྐྱེད་པས་ན་འདུས་མ་བྱས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་ཁམས་གསུམ་པའི་ཆོས་འདི་དག་ནི་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་པོ་དག་ལ་མ་ཆགས་མི་འཇུག་པ་སྟེ། དེ་ལ་མ་ཞུགས་ན་བག་ཆགས་མི་སོགས་ཤིང་འབྲས་བུ་མི་འབྱུང་བ་ནི་སོ་སོར་བརྟགས་ཏེ་འགོག་པ་ཞེས་བྱའོ། །གཟུགས་ལྟ་བུ་ལ་རྟོག་ཅིང་ཡེངས་པའི་དུས་ན་སྒྲ་དང་དྲི་ལ་སོགས་པ་བྱུང་ཡང་དེ་དག་ལ་མ་བརྟགས་ཏེ། འདས་པས་བག་ཆགས་མི་སོགས་ཤིང་འབྲས་བུ་མི་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་ལ་ཡེངས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་མ་བརྟགས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་པ་མེད་པས་སོ་སོར་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་པའི་འགོག་པ་ཞེས་བྱའོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལྟ་བུར་སྐྱེ་འབྱུང་མེད་ལ་གཞན་གྱིས་གོ་འབྱེད་པ་ནི་ནམ་མཁའ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལྟ་བུ་མེད་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །ལུང་བསྟན་པ་བཞི་གང་ཞེ་ན། མགོ་གཅིག་ཏུ་ལུང་བསྟན་པ་དང༌། རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་ལུང་བསྟན་པ་དང༌། དྲིས་ནས་ལུང་བསྟན་པ་དང༌། གཞག་པའི་ལུང་བསྟན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གཞན་གྱིས་དྲིས་པའི་ལན་ངེས་པར་སྦྱིན་པ་ནི་ལུང་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་ཡང་སེམས་ཅན་འདི་དག་འཆི་འམ་མི་འཆི་ཞེས་འདྲི་ན་སེམས་ཅན་དུ་གྱུར་ཕན་ཆད་མི་འཆི་བ་མེད་དེ་འཆིའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་མགོ་གཅིག་ཏུ་ལུང་བསྟན་པའོ། །སེམས་ཅན་འདི་དག་སྐྱེ་འམ་མི་སྐྱེ་ཞེས་འདྲི་ན། ཉོན་མོངས་པ་ཟད་ན་ནི་ལས་ཀྱི་དབང་གིས་ཁམས་གསུམ
Chinese
那么应当依止于真实义的经部，不要依止于不了义的经部。什么是四种摄事呢？即布施和爱语，利行和同事。其中，以饮食和分发等身体所需的受用使之满足，是布施。在使心满足之后，宣说殊胜的佛法，使之从不善中返回，安置于善法之中，是爱语。不仅在言语上说，而且自身也与所说的一致而修持，是利行。如对他人宣说何种佛法，自己也同样与之相应，并且也让别人这样做，是同事。什么是不生不灭的四法呢？即择灭和非择灭，虚空和真如。其中，由于不被任何因和缘的自性所产生，所以称为不生不灭。也就是说，对于三界之法这些是无常和痛苦的，不执着不进入这五种所贪著的功德。如果不进入这些，就不会熏染习气，也不会产生果，这称为择灭。在观想色法等而散乱的时候，即使出现声音和气味等，也不去观想它们，因为已经过去了，所以不熏染习气，也不会产生果。同样，专注于声音而不观想色法等，这是因为没有智慧的观察，所以称为非择灭。没有像因和果那样的生起，而由其他事物来开显，这是虚空。诸法之法性没有像因和果那样，这称为真如。什么是四种授记呢？即总授记和分别授记，问后授记和安立授记。其中，对于他人所问的问题，一定给予回答，这是授记。也就是说，如果问这些有情是死还是不死，那么只要成为有情，就没有不死的，一定会死，这样开示是总授记。如果问这些有情是生还是不生，那么烦恼灭尽之后，就不会再因业力的支配而转生于三界
English
Then one should rely on the sutras of definitive meaning, and not rely on the sutras of provisional meaning. What are the four objects of gathering? They are generosity, kind speech, beneficial action, and acting in accordance with the Dharma. Among them, satisfying others with the necessary enjoyments of the body, such as food and distribution, is generosity. After satisfying the mind, teaching and explaining the excellent Dharma, turning them away from non-virtue and placing them in virtue, is kind speech. Not only speaking in words, but also practicing in accordance with what is said, is beneficial action. Just as one teaches the Dharma to others, one also acts in accordance with it, and also causes others to do so, is acting in accordance with the Dharma. What are the four unconditioned dharmas? They are analytical cessation and non-analytical cessation, space, and suchness. Among them, because it is not produced by any characteristic of cause and condition, it is called unconditioned. That is to say, these dharmas of the three realms are impermanent and suffering, and one does not cling to or enter into these five desirable qualities. If one does not enter into these, one will not accumulate habitual tendencies, and no fruit will arise, this is called analytical cessation. When contemplating forms and being distracted, even if sounds and smells arise, one does not contemplate them, because they have passed, so one does not accumulate habitual tendencies, and no fruit will arise. Similarly, focusing on sound without contemplating forms, etc., this is because there is no examination by wisdom, so it is called non-analytical cessation. There is no arising like cause and effect, but it is revealed by other things, this is space. The dharmata of all dharmas does not have cause and effect, this is called suchness. What are the four prophecies? They are the general prophecy, the differentiated prophecy, the prophecy after being asked, and the established prophecy. Among them, giving a definite answer to the questions asked by others is prophecy. That is to say, if one asks whether these sentient beings will die or not, then as long as they are sentient beings, there is no one who does not die, they will surely die, this teaching is the general prophecy. If one asks whether these sentient beings will be born or not, then when the afflictions are exhausted, they will no longer be reborn in the three realms due to the power of karma.