Tibetan
འི་ཡོན་ཏན་ཐོབ་སྟེ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཉམས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཅན་ནོ། །དགའ་བ་ནི་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་སྟེ། གཉེན་པོ་བསྒོམས་པའི་སྒོ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཁྱད་པར་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཅན་ནོ། །བདེ་བ་ནི་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་སྟེ། དགའ་བ་ཡོད་ན་དེའི་ཟླས་མི་དགའ་བ་ཡང་འབྱུང་བས་དགའ་བ་སྤོང་ངོ་ཞེས་དགའ་བ་སྤངས་པས་དེའི་ཟླས་མི་དགའ་བ་ཡང་སྤངས་པའི་བཏང་སྙོམས་ཅན་ཏེ། དེ་ནི་བདེ་བ་མ་སྤངས་པས་བདེ་བ་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །བཏང་སྙོམས་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ སྟེ་འོག་མའི་བདེ་བ་ཡོད་ན་དེའི་ཟླས་སྡུག་བསྔལ་ཡང་འབྱུང་བས་བདེ་བ་དེ་ཡང་སྤང་ངོ་ཞེས་བདེ་བ་སྤངས་པས་དེའི་ཟླས་དབུགས་རྔུབ་པ་དང་འབྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་སྤངས་པའི་བཏང་སྙོམས་ཅན་ཏེ་བདེ་བ་ཡང་སྤངས་སྡུག་བསྔལ་ཡང་སྤངས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཚད་མེད་པ་བཞི་གང་ཞེ་ན། བྱམས་པ་ཚད་མེད་པ་དང༌། སྙིང་རྗེ་ཚད་མེད་པ་དང༌། དགའ་བ་ཚད་མེད་པ་དང༌། བཏང་སྙོམས་ཚད་མེད་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཚད་མེད་པ་བཞི་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་དག་བུ་ཚ་དང་གཉེན་འཁོར་ཉི་ཚེ་ལྟ་བུ་ལ་བྱམས་པ་དང༌། ཉན་ཐོས་དག་སེམས་ཅན་ཉུང་ཙམ་ཞིག་གི་དོན་བྱེད་ཅིང་བྱམས་པ་ལྟ་བུ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བུ་གཅིག་པ་དང་འདྲ་བར་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བསྐྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་བྱམས་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ལ་འགོད་པས་ཕན་གདགས་སོ་སྙམ་དུ་སེམས་པའོ། །སྙིང་རྗེ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བས་ཕན་གདགས་སོ་སྙམ་དུ་སེམས་པའོ། །དགའ་བ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་གོང་མ་ལྟར་ཕན་པ་དང་བདེ་བར་དོན་བྱས་པ་ལེགས་སོ་སྙམ་དུ་སེམས་པའོ། །བཏང་སྙོམས་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་བདེ་བ་དང་གྲོལ་བར་བྱས་ཟིན་པ་རྣམས་ལ་ཡང་གྲོལ་བར་བྱ་མི་དགོས་པས་བཏང་སྙོམས་སུ་གཞག་པའོ། །གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་བཞི་གང་ཞེ་ན། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་དང༌། རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་དང༌། ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དང༌། ཡོད་མིན་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་དེ་གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་སུ་མིང་བཞི་པོ་ཚོར་བ་དང༌། འདུ་ཤེས་དང༌། འདུ་བྱེད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་བཞི་རང་དབང་དུ་གནས་བཞིར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇུག་པ་སྟེ། དེ་ལ་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་བཤིག་ན་དངོས་པོ་མེད་དེ། ནམ་མཁའ་ཙམ་དུ་ཟད་ལ། ནམ་མཁའ་དེ་ཡང་མཐའ་ཡས་སོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི་ནམ་མཁའ་
Chinese
获得功德，不和之方衰败的喜乐和安乐者啊。喜乐是二禅，通过修习对治，从等持的差别中产生的喜乐和安乐者啊。安乐是三禅，如果有喜乐，那它的对立面不喜乐也会产生，所以舍弃喜乐，舍弃喜乐就等于舍弃了它的对立面不喜乐，是具有舍受者，那是没有舍弃安乐，所以称为安乐者啊。舍受是四禅，如果下面的安乐存在，那它的对立面痛苦也会产生，所以舍弃那个安乐，舍弃安乐就等于舍弃了它的对立面呼吸和产生的痛苦，是具有舍受者，是舍弃了安乐也舍弃了痛苦的特征啊。四无量是什么呢？慈无量、悲无量、喜无量、舍无量。这四无量，世间人对子女和亲戚等短暂的事物有慈爱，声闻乘的人只为少数众生做利益，不像慈爱那样，而是对一切众生像对待独子一样生起慈爱和悲悯。其中，慈爱是使一切众生安住于安乐，心想给予利益。悲悯是使一切众生远离烦恼，消除痛苦，心想给予利益。喜是对于众生如前一样给予利益和安乐的事情，心想做得好。舍是对于已经获得安乐和解脱的众生，也不需要再让他们解脱，所以安住在舍的状态中。四无色入定是什么呢？虚空无边处、识无边处、无所有处、非有想非无想处，这四种无色入定，是指在无色界中，这四个名称，受、想、行、识四蕴自在地安住在四个境界中，一心专注于此。其中，虚空无边处是，如果将一切法一一分解，就没有实体，只是虚空而已，并且虚空也是无边无际的，这样思
English
Having attained merits, it is a joy and happiness where the opposing side is diminished. Joy is the second dhyana, which is joy and happiness born from the distinction of samadhi through the practice of antidotes. Happiness is the third dhyana, because if there is joy, then its opposite, unhappiness, will also arise, so joy is abandoned. By abandoning joy, its opposite, unhappiness, is also abandoned, and it is a state of equanimity. That is, since happiness is not abandoned, it is called happiness. Equanimity is the fourth dhyana, because if there is happiness in the lower realms, then its opposite, suffering, will also arise, so that happiness is also abandoned. By abandoning happiness, its opposite, the suffering of breathing in and out, is also abandoned, and it is a state of equanimity, characterized by abandoning both happiness and suffering. What are the four immeasurables? They are immeasurable loving-kindness, immeasurable compassion, immeasurable joy, and immeasurable equanimity. These four immeasurables are like worldly people having loving-kindness for their children and relatives for a short time, and the Shravakas only benefit a small number of sentient beings, not like loving-kindness, but rather generating loving-kindness and compassion for all sentient beings as if they were their only child. Among them, loving-kindness is the thought of benefiting all sentient beings by placing them in happiness. Compassion is the thought of benefiting all sentient beings by freeing them from afflictions and eliminating suffering. Joy is the thought that it is good to have benefited and brought happiness to sentient beings as before. Equanimity is the state of leaving sentient beings in equanimity because those who have already attained happiness and liberation do not need to be liberated again. What are the four formless absorptions? They are the sphere of infinite space, the sphere of infinite consciousness, the sphere of nothingness, and the sphere of neither perception nor non-perception. These four formless absorptions are the four aggregates of feeling, perception, formation, and consciousness in the formless realm, freely abiding in four states, focusing on them with one-pointedness. Among them, the sphere of infinite space is the thought that if all phenomena are individually broken down, there is no substance, but only space, and that space is also infinite.
Tibetan
མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ཅེས་བྱ། རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ཙམ་དུ་ཟད་ལ། ནམ་མཁའ་དེ་ཡང་མཐའ་ཡས་སྙམ་དུ་དམིགས་པའི་འདུ་ཤེས་དང་འགྲོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཡང་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་མཐའ་ཡས་སོ་ སྙམ་དུ་མོས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ཅེས་བྱ། ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ནི་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ལས་ལངས་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་ཕ་རོལ་ན་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཅི་ཡོད་ཅེས་བརྟགས་ན་གཟུགས་ཅན་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ཆོས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པར་མ་མཐོང་ནས་ཅི་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་དུ་མོས་ཤིང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཅེས་བྱ། ཡོད་མིན་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ནི་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ལས་ལངས་ནས་འདུ་ཤེས་འདི་ནི། ནད་དང་ཤུ་བ་དང་ཟུག་རྡུ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བརྟགས་ཏེ་འདུ་ཤེས་བཀག་ནས་ཇེ་ཕྲ་ཇེ་ཕྲར་གྱུར་པ་དང༌། འདུ་ཤེས་འདི་གཏན་མེད་ན་ཡང་རྨོངས་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་རུང་ངོ་སྙམ་ནས་འདུ་ཤེས་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་ལ་གནས་ཏེ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི་འདུ་ཤེས་རགས་པ་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་གཏན་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པས། ཡོད་མིན་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ཅེས་བྱའོ། །རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་བཅིངས་པ་ལས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཐར་པ་སྟེ་བརྒྱད་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་གནས་བརྒྱད་དང་སྦྱར་རོ། །དེ་ཡང་གཟུགས་ཅན་གཟུགས་རྣམས་ལ་ལྟ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པ་དང་པོ་སྟེ། བདག་རང་གི་གཟུགས་སྔར་མ་བཤིག་པར་ཕྱིར་རོལ་གྱི་གཟུགས་སྟོང་པར་འཇིག་ཅིང་སུན་འབྱིན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་གཟུགས་ཅན་གཟུགས་རྣམས་ལ་ལྟ་བ་ཞེས་བྱ་ལ། རྣམ་པར་ཐར་པ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པ་དང་འདྲ་བར་ཀུན་ལ་སྦྱར་རོ། །ནང་གཟུགས་མེད་པར་འདུ་ཤེས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་ལ་ལྟ་བ་འདི་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པ་གཉིས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བདག་རང་གི་གཟུགས་ཆ་ཤས་ཀྱིས་སྟོང་པར་བཤིག་པ་ནི་ནང་གཟུགས་མེད་པར་འདུ་ཤེས་པ་ལ་ཞེས་བྱ་ལ། ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་རྣམས་ལ་ལྟ་བ་ནི་ཕྱིའི་གཟུགས་སྣམ་བུ་དང་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་སྟོང་པར་སུན་འབྱིན་པ་སྟེ་གོང་མ་དང་འདྲའོ། །སྡུག་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ལུས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་གནས་པ་འདི་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པ་གསུམ་པ་སྟེ། གོང་དུ་ཕི་ནང་གི་ཆོས་སྟོང་པར་སུན་ཕུང་ནས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པ་མི་འབྱུང་བར་གྱུར་པ་དེ་ནི་གཟུགས་མཐོང་ན་ཡང་འདོད་ཆགས་སྐྱེ་འམ་མི་སྐྱེ་སད་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་སྡུག་གུ་མངོན་སུམ་དུ་སེམས་
Chinese
名为无边识处。无边识处即一切法唯是虚空，虚空亦是无边，如是缘于无边之想而生之识，亦如虚空般无边，如是信解之等持，名为无边识处。无所有处即从无边识处出定后，若思惟识之外更有何可缘之境，然不见有少分有色无色之法，遂信解并安住于一无所有，名为无所有处。非有想非无想处即从无所有处出定后，思惟此想，犹如疾病、疮疡、箭刺，遂遮止此想，令其渐微渐细，又思惟若此想全无，亦将陷入愚昧，不可行，遂安住于极细微之想，如是粗想非有，全无亦非，故名非有想非无想处。八解脱者，为从烦恼之系缚中解脱，故名解脱，此八者与下文所出之八胜处相合。其中，有色观诸色是为第一解脱，即自身之色未曾破坏，而将外境之色空寂而坏灭、破斥之等持，名为有色观诸色。解脱之理，如前所说，皆可类推。内无色想观外色，此为第二解脱，即自身之色以部分空寂而破坏，名为内无色想。观外境之色，即对外之布匹、瓶等空寂而破斥，与前相同。不净解脱，以身现证，圆满而住，此为第三解脱。于前已将内外诸法空寂而破斥，贪欲等烦恼不生，然为觉察见色时是否生贪欲，故于不净之色现前用心
English
It is called the Sphere of Infinite Consciousness. The Sphere of Infinite Consciousness is when all phenomena are exhausted as mere space, and that space is also considered infinite. The samadhi that arises from associating with the perception of focusing on the infinity of space, and the consciousness that is also infinite like space, is called the Sphere of Infinite Consciousness. The Sphere of Nothingness is when, having arisen from the Sphere of Infinite Consciousness, one contemplates what object there is to focus on beyond consciousness. Not seeing even a small portion of form or formless phenomena, one believes and dwells in nothingness, which is called the Sphere of Nothingness. The Sphere of Neither Perception nor Non-Perception is when, having arisen from the Sphere of Nothingness, one contemplates this perception as being like a disease, a sore, or a thorn. One then blocks this perception, making it increasingly subtle. Thinking that if this perception were completely absent, one would become ignorant and that would not be right, one dwells in an extremely subtle perception and enters into equipoise. Thus, since coarse perception is neither present nor completely absent, it is called the Sphere of Neither Perception nor Non-Perception. The eight liberations are called liberations because they liberate from the bonds of affliction. These eight are to be combined with the eight grounds that will be explained below. Among them, 'Having form, one sees forms' is the first liberation. This is the samadhi of destroying and refuting external forms as empty, without having previously destroyed one's own form. It is called 'Having form, one sees forms.' The principle of liberation is as previously explained, and can be applied to all. 'Perceiving formlessness internally, one sees external forms' is the second liberation. This means that one's own form is destroyed by making its parts empty, which is called 'perceiving formlessness internally.' 'Seeing external forms' means refuting external forms such as cloth and vases as empty, which is the same as before. 'The liberation of ugliness' is the third liberation, where one dwells having realized and perfected it with the body. Having previously refuted internal and external phenomena as empty, afflictions such as desire do not arise. However, in order to be aware of whether desire arises when seeing forms, one focuses on impure forms.