Tibetan
་ན་ཡོད་ཡོད་པ་ལ་རྫས་དེ་བོར་ཏེ་མེད་པར་གྱུར་ནས་སྟོང་པར་གྱུར་པ་ལྟ་བུ་ལ་མི་བྱའི། དོན་དམ་པ་ནི་ཐོག་མ་ཉིད་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དོར་བ་དང་བླང་བ་དང་སྤང་བ་མེད་པས་ན་འགའ་ཞིག་དེ་ལ་དངོས་པོ་ཡོད་པར་རྟོགས་ན་དངོས་པོ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་པར་མ་བྱས་པའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ཡང་གཟུགས་ནས་བརྩམས་ཏེ། འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་གནས་པ་དེ་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཙལ་ཏེ་སྟོང་པར་ཆེད་དུ་བྱས་པར་གྱུར་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། དེ་ཡེ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གནས་པས་ན་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དང་ཁམས་གསུམ་དང་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་རྣམས་ཏེ། དེ་ཡང་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་གཉིས་ལས་འདིར་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་དང་ སྡུག་བསྔལ་བ་དང་སྟོད་པ་དང་བདག་མེད་པ་ཞས་བྱ་བ་དེ་ལ་དངོས་པོ་མེད་པའམ། ཡང་ན་དོན་དམ་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ལ་འགའ་ཞིག་དངོས་པོ་ཡོད་པར་རྟོགས་པ་དེ་ལ་དངོས་པོ་མེད་དོ་ཞེས་བྱའོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གཟུགས་ནི་འཇིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནས། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པར་རིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་བར་དག་སྟེ། དེ་ལ་ཡང་ས་སྲ་བ་དང༌། ཆུ་གཤེར་བ་དང༌། མེ་ཚ་བ་དང༌། རླུང་ཡང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་སྟེ། མཚན་ཉིད་རྣམ་གཉིས་ལས་རང་གི་མཚན་ཉིད་དེ་དག་ལ་དངོས་པོ་ཡོད་པར་རྟོགས་ན་ཡང་དེ་དག་གི་དངོས་པོ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །མི་དམིགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཏེ། དེ་ཡང་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་རྣམས་འདས་པའི་དུས་དང་ད་ལྟར་དང༌། མ་འོངས་པའི་དུས་གང་དུ་ཡང་ལན་འགའ་ཡང་དངོས་པོ་ཅན་དུ་མ་གྱུར་ཏེ། དངོས་པོར་ནམ་ཡང་མ་དམིགས་པས་ན་མི་དམིགས་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱའོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དང་གནས་པ་ད
Chinese
不应像把已有的东西丢掉而变成没有，从而变成空性一样。究竟而言，空性从一开始就是空性的自性，因此对于空性没有丢弃、取舍和抛弃，所以如果有人认为其中有事物，就说没有事物。自性空性是指有为法和无为法，声闻、独觉、菩萨和如来没有使其变空的法。也就是从色开始，一切有为法和无为法都本来就被空性所遍及，自性安住于空性，这不是声闻等圣者寻觅而特意使其变空的，而是它本来就安住于空性，所以称为自性空。一切法空性是指蕴、界、处、三界、有为和无为。也就是蕴等内外诸法的自相和共相两种，这里作为共相，一切法无常、痛苦、空和无我，对于这些认为有事物，或者究竟而言，一切法无自性，对于这些认为有事物，就说没有事物。自相空性是指从“色是坏灭的自性”到“识是了别的自性”之间。其中又有地坚硬、水湿润、火温暖、风轻盈，从这些直到“一切种智是现观的自性”之间。两种自性中，如果认为这些自相有事物，也说这些事物是没有的。不可得空性是指三时的诸法。也就是内外诸法在过去、现在和未来任何时候都没有成为有实体的，因为从未曾作为事物而被观察到，所以称为不可得空性。无事物空性、自性空性和无事物自性空性是指一切法依缘而生和安住。
English
It should not be like throwing away something that exists and becoming non-existent, thereby becoming emptiness. Ultimately, emptiness is the nature of emptiness from the very beginning, so there is no discarding, accepting, or abandoning with respect to emptiness. Therefore, if someone thinks there is something in it, it is said that there is nothing. Self-nature emptiness refers to conditioned and unconditioned dharmas, which are not made empty by śrāvakas, pratyekabuddhas, bodhisattvas, and tathāgatas. That is, starting from form, all conditioned and unconditioned dharmas are originally pervaded by emptiness, and the self-nature abides in emptiness. This is not something that śrāvakas and other noble ones seek and deliberately make empty, but it originally abides in emptiness, so it is called self-nature emptiness. The emptiness of all dharmas refers to the skandhas, dhātus, āyatanas, the three realms, conditioned and unconditioned things. That is, among the two characteristics of self and common of the internal and external dharmas such as the skandhas, here, as the common characteristic, all dharmas are impermanent, suffering, empty, and selfless. For those who think there are things in these, or ultimately, all dharmas are without self-nature, for those who think there are things in these, it is said that there are no things. Self-characteristic emptiness refers to the range from "form is the characteristic of destruction" to "consciousness is the characteristic of discernment." Among them, there are also earth is solid, water is moist, fire is warm, wind is light, from these up to "omniscience is the characteristic of direct perception." Among the two characteristics, if one thinks that these self-characteristics have things, it is also said that these things do not exist. Unobtainable emptiness refers to the dharmas of the three times. That is, the internal and external dharmas have never become substantial at any time in the past, present, and future, because they have never been observed as things, so it is called unobtainable emptiness. Non-thing emptiness, self-nature emptiness, and non-thing self-nature emptiness refer to all dharmas arising and abiding in dependence.