Tibetan
མི་ཆད་པར་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་ཕྱིར་རྟག་པའོ། །དེ་རྩ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤྱོད་པ་ཆེན་པོ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མངོན་དུ་མི་འབྱུང་བས་མི་རྟག་པ་ཞེས་བྱའོ། །ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ནི་རྒྱུན་མི་ཆད་དེ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མ་འདྲེས་པའི་ཆོས་འཛིན་ཞིང་སྡུད་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་མི་ཟད་པས་ན་སྤྱོད་པ་མི་ཟད་དེ་དེ་བས་ན་རྟག་པའོ། །དེ་རྩ་བ་མ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་སྤྱོད་པ་ཆེན་པོ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མངོན་དུ་མི་འབྱུང་བས་མི་རྟག་པའོ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་ཡིན་ཞིང་མཚན་མ་ཐ་དད་པ་མེད་ལ་རྩ་བ་དང་གཞི་ཡིན་པས་རྟག་པའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལས་གུད་ན་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མེད་དོ། །ཡང་དག་པའི་མཐའི་ཆོས་དང་བྲལ་ན་འཕགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མེད་དོ། །ཡང་དག་པའི་རྣམ་པ་འདི་གཉིས་ནི་གཅིག་པའང་མ་ཡིན་ཐ་དད་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་ཤེས་རབ་རྣམ་པར་དག་པ་དང༌། སྤྱོད་ཡུལ་རྣམ་པར་དག་པས་རྣམ་པར་དག་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་བརྟེན་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཆེན་པོ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་མངོན་དུ་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་སྐུ་གཉིས་ཀྱང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་ལ་བརྟེན་ནས་མངོན་དུ་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་བདག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་བརྟེན་པས་རྟག་པ་ཞེས་བྱའོ། །བདག་ཅེས་བྱའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ཆེན་པོ་ལ་བརྟེན་པས་བདེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ལ་བརྟེན་པས་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྟག་པར་ཞུགས་པ་མངའ་མཛད་པ་བདེ་ཞིང་སྐྱིད་པ་རྣམ་པར་དག་པའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཅན་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པས་འདུས་བྱས་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་རང་དབང་མེད་པ་སྡུག་བསྔལ་བ་རྣམ་པར་མ་དག་པའི་གཉེན་པོར་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ཡང་མདོ་དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པ་ནི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ། མཚན་མ་ལ་མི་ཆགས་པ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ། རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་མི་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་སྟེ་དེ་ནི་དབུ་མའི་ལམ་མོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང༌། ཇི་སྲིད་དུ་ཚིག་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཇུག་པ་དེ་སྲིད་དུ་རྟག་པ་དང༌། མི་རྟག་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བློ་ཟད་པས་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྟག་པ་དང༌། མི་རྟག་པར་ལྟ་བ་ལྡོག་སྟེ། དབེན་པའི་བློ་ཟད་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་ བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཅིང་ཚིག་གིས་བརྗོད་དུ་མེད་དོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྡུས་པ་དང༌། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས་སྐུ་གསུམ་ཆར་རྟག་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་མི་འགྱུར་བས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྟག་པའོ། །ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་རྒྱུན་མི་འཆད་པས། མི་ཉམས་པའི་རྟག་པའོ། །སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ནི་ཡང་དང་ཡང་འབྱུང་བས་རྒྱུན་གྱིས་རྟག་པའོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་སྐུ་གཉིས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རྟག་པ་ལ་བརྟེན་པས་རྟག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་བཤད་པའང་དོན་དུ་ན་གོང་མ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་འགྱུར་རོ། །མདོ་ཁ་ཅིག་ལས་རྟག་ཅེས་བཤད་ནའང་ཡིད་ཆེས་པར་གྱིས་ཤིག །མི་རྟག་ཅེས་བཤད་ན་ཡང་ཡིད་ཆེས་པར་གྱིས་ཤིག །ཡོད་ཅེས་བཤད་ན་ཡང་ཡིད་ཆེས་པར་གྱིས་ཤིག །མེད་ཅེས་བཤད་ན་ཡང་ཡིད་ཆེས་པར་གྱིས་ཤིག །རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན། མི་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན། ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན། མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་བཤད་ན་ཡིད་ཆེས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་འབྱུང་བ་ཡང་སྒྲ་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་འབྲང་སྟེ། དེ་ལྟར་གཟུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་གྱི། དགོངས་པའི་དོན་རྟོགས་པར་བྱས་ལ། དེ་ལྟར་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་བརྒྱད་ནི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང༌། རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང༌། སྣའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང༌། ལྕེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང༌། ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང༌། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་དང༌། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །དེ་ལ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་མིག་དང་གཟུགས་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་སྟེ། སྔོན་པོ་ཙམ་དུ་ཡུལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི། འདི་ནི་སྔོན་པོའི་ཞེས་རྟོག་པ་དང་འདྲེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྣ་བ་དང་སྣ་དང་ལྕེ་དང་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའང་ཚུལ་འདི་དང་འདྲའོ། །འདི་དག་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ལ་དམིགས་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ནམ་ཡང་མི་དམིགས་པས་གཅིག་ཏུ་ཟད་པ་དང་བཅས་པའོ། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཡིད་དང་ཆོས་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་སྟེ། ཡིད་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་ཡང་རུང་འགགས་མ་ཐག་པའོ། །ཆོས་ནི་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་པ་དང༌། ཟག་པ་དང་ བཅས་པ་དང༌། ཟག་པ་མེད་པ་ཐམས་ཅད་དེ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཟག་དང་བཅས་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཟག་པ་མེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲུག་པོ་འདི་དག་ནི་དགེ་བ་ད
Chinese
为了不间断地转法轮，所以是常。因为那不是根本，所以伟大的行持圆满不会显现，故称为无常。受用圆满身是恒常不断的，因为执持和摄集一切佛的不共之法。因为有情无尽，所以行持无尽，因此是常。因为那不是根本，所以伟大的行持圆满不会显现，故为无常。法身不是有为法，没有各别的相，而且是根本和基础，所以是常。种姓之子，在不分别的智慧之外，没有圣者的智慧。如果离开了真实的边际之法，就没有圣者的行境。这两种真实的体性，既不是一，也不是异。因此，法身是智慧完全清净和行境完全清净，故称为完全清净圆满。依靠法身，不可思议的大禅定会显现。一切大智慧也会显现，因此，二身也依靠禅定和智慧而显现。法身依靠自我的体性，所以称为常。称为我。依靠大禅定，称为乐。依靠大智慧，称为清净。因此，如来被称为安住于常，拥有安乐和清净。为了对治有情因业和烦恼所造作的有为法，即无常、无自主、痛苦、不清净，所以这样宣说。又在同一部经中说：如此的法身，具有禅定和智慧，是超越一切相，不执着于相，不分别，既不是常也不是无常，这就是中道。在《圣楞伽经》中也说：只要有语言的分别念存在，就会有常和无常的过失。大智慧者，因为分别念的智慧已尽，所以对于孩童们的常和无常
English
It is permanent because the wheel of Dharma is turned without interruption. Because that is not the root, great conduct and perfection will not manifest, so it is called impermanent. The Sambhogakaya is continuous because it holds and gathers all the unique Dharmas of all Buddhas. Because sentient beings are inexhaustible, conduct is inexhaustible, therefore it is permanent. Because that is not the root, great conduct and perfection will not manifest, so it is impermanent. The Dharmakaya is not a conditioned Dharma, it has no separate characteristics, and it is the root and basis, so it is permanent. Son of the lineage, apart from non-discriminating wisdom, there is no noble wisdom. If one is separated from the Dharma of the true limit, there is no realm of activity for the noble ones. These two true aspects are neither one nor different. Therefore, the Dharmakaya is completely pure wisdom and completely pure realm of activity, so it is called completely pure and perfect. Relying on the Dharmakaya, the great Samadhi, which is inconceivable, will become manifest. All great wisdom will also become manifest, therefore, the two Kayas also become manifest relying on Samadhi and wisdom. The Dharmakaya is called permanent because it relies on the nature of self. It is called self. Relying on great Samadhi, it is called bliss. Relying on great wisdom, it is called purity. Therefore, the Tathagata is said to abide in permanence, possessing bliss and purity. In order to counteract the conditioned phenomena created by sentient beings' karma and afflictions, which are impermanent, without autonomy, suffering, and impure, thus it was spoken. Again, in the same Sutra, it is said: Such a Dharmakaya, endowed with Samadhi and wisdom, transcends all characteristics, does not cling to characteristics, does not discriminate, is neither permanent nor impermanent, this is the Middle Way. Also in the "Holy Lankavatara Sutra" it is said: As long as the discrimination of words exists, there will be the faults of permanence and impermanence. Great wisdom, because the wisdom of discrimination is exhausted, so for the permanence and impermanence of children
Chinese
观点相反，说不是因为寂静的智慧穷尽的缘故。因此，不可思议且言语无法表达。《大乘集经》和《经庄严论》中说三身都是常，法身是不变的，因此自性是常。报身是法的受用相续不断，因此是不坏的常。化身是再三出现，因此是相续的常。另一种说法是，二身依赖于法身的常，因此是常，这样说的意思实际上也应如前一样结合。有些经中说常，也要相信。说无常，也要相信。说有，也要相信。说无，也要相信。说既不是常，也不是无常，既不是有，也不是无，也要相信，这样说也是为了随顺名言，不应那样执取，应理解其意，那样执取才是。八识是眼识、耳识、鼻识、舌识、身识、意识、染污意和阿赖耶识。其中，眼识依赖于眼和色而产生，只是了知青色等境的相状，但并非与“这是青色”的分别念相混杂。耳、鼻、舌、身识也与此类似。这些识自性上缘于外境，从不缘于真如，因此是单一且有尽的。意识依赖于意和法而产生，意是指任何一个刚灭尽的识。法是指有为法和无为法，以及有漏法和无漏法等一切，意识的对境是一切法。因此，意识既是有漏的，也是无漏的。这六个入识都是善的。
English
The view is contrary, saying that it is not because the wisdom of solitude is exhausted. Therefore, it is inconceivable and cannot be expressed in words. In the *Mahāyānasaṃgraha* and the *Sūtrālaṃkāra*, it is said that all three bodies are permanent. The Dharmakāya is unchanging, therefore its nature is permanent. The Saṃbhogakāya has a continuous enjoyment of the Dharma, therefore it is an imperishable permanence. The Nirmāṇakāya appears again and again, therefore it is a continuous permanence. Another way of saying it is that the two bodies rely on the permanence of the Dharmakāya, therefore they are permanent. What is said in this way should actually be combined as before. Even if some sūtras say "permanent," believe it. Even if they say "impermanent," believe it. Even if they say "existent," believe it. Even if they say "non-existent," believe it. Even if they say "neither permanent nor impermanent, neither existent nor non-existent," believe it. Saying it in this way is also to follow mere words, and one should not grasp it in that way. One should understand the meaning of the intention, and it is in that way that one should grasp it. The eight consciousnesses are eye consciousness, ear consciousness, nose consciousness, tongue consciousness, body consciousness, mind consciousness, afflicted mind, and Ālayavijñāna. Among these, eye consciousness arises in dependence on the eye and form, and it only knows the characteristics of the object as blue, etc., but it is not mixed with the conceptual thought of "this is blue." Ear, nose, tongue, and body consciousness are also similar to this. These consciousnesses by their nature focus on external objects, and never focus on Suchness, therefore they are singular and finite. Mind consciousness arises in dependence on mind and phenomena, where mind refers to any consciousness that has just ceased. Phenomena refer to all conditioned and unconditioned phenomena, as well as all defiled and undefiled phenomena. The object of mind consciousness is all phenomena. Therefore, mind consciousness is both defiled and undefiled. These six entering consciousnesses are all virtuous.