Tibetan
ང༌། མི་དགེ་བ་དང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་གསུམ་ཆར་དུ་འགྱུར་ཏེ། སེམས་ལས་བྱུང་བ་དགེ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་དང་ལྡན་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །འདི་དག་ནི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་དང༌། ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་དང༌། དགེ་བ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་དང༌། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། ཚོར་བའང་གསུམ་ཆར་དང་ལྡན་ནོ། །དེ་དག་ནི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་འབྲས་བུ་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་རྣམ་པར་སྨིན་པར་འགྱུར་བ་དང༌། རང་གི་རྒྱུན་མི་ཆད་པའི་ས་བོན་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་བག་ཆགས་དང༌། རྒྱུ་མཐུན་པའི་བག་ཆགས་དང་རྣམ་པ་གཉིས་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་འདི་དག་ནི་བསྟན་པ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། འདུ་ཤེས་མེད་པ་དང༌། འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང༌། འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང༌། བརྒྱལ་བ་དང༌། གཉིད་སྟུག་པོས་ནོན་པ་ན་ལྡོག་གོ །ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་ནི་དབང་པོ་དང་ཡུལ་གཞན་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་གྱི། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ཏེ། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་དམིགས་ནས་འབྱུང་ངོ༌། །ཇི་ལྟར་དེ་ལ་བརྟེན་ཏེ་འབྱུང་ཞེ་ན། ཀུན་གཞི་ནི་དེའི་ས་བོན་གྱི་གནས་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་བག་ཆགས་དེ་ལ་གནས་པས་ན་དེ་ལ་བརྟེན་ཏེ་འབྱུང་ངོ༌། །ཇི་ལྟར་དེ་ལ་དམིགས་ཤེ་ན། འདི་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་ནི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ང་དང་ངའི་སྙམ་པའི་རྣམ་པས་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་དམིགས་སོ། །འདི་ནི་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་ལྔ་དང༌། བསྒྲིབས་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་ཉོན་མོངས་པ་བཞི་དང་རྟག་ཏུ་ལྡན་ནོ། །ཚོར་བ་གསུམ་ལས་ནི་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་དང་ལྡན་ནོ། །ཉོན་མོངས་པ་བཞི་ནི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང༌། བདག་ཏུ་རྨོངས་པ་དང༌། བདག་ཏུ་ང་རྒྱལ་དང༌། བདག་ཏུ་ཆགས་པ་སྟེ། འདི་བཞིས་བསྒྲིབས་པ་ནི་ ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ནོ། །བསྒྲིབས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་མི་དགེ་བ་རྣམས་དང་ལྡན་མི་སྲིད་དོ། །དེ་བས་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་ནི་མི་དགེ་བ་རྣམས་དང་མི་ལྡན་པས་རྣམ་པར་སྨིན་པ་འཕེན་མི་ནུས་པ་དང་ངར་འཛིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ང་སྦྱིན་པ་བྱེད་དོ། །ང་སྲོག་གཅོད་པ་བྱེད་དོ། །ང་རི་མོ་འདྲའོ་སྙམ་པ་ལ་སོགས་པ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང༌། ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་བྱེད་པའི་གནས་སྐབས་སུ་འང་འབྱུང་བ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའོ། །འདི་ནི་དགྲ་བཅོམ་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་ཐོབ་པ་དང༌། འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་གནས་པའི་དུས་མ་གཏོགས་པར་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་འབྱུང་ངོ༌། །ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་དང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་རྒྱུ་མཐུན་པའི་བག་ཆགས་གཅིག་པུ་སོགས་སོ། །ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དགེ་བ་དང༌། མི་དགེ་བ་དང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་བོན་གྱི་གཞི་ཡིན་པས་ཀུན་གཞིའོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་དེ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་འཇུག་ཅིང་འབྲེལ་བའམ། དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རྒྱུའི་དངོས་པར་འཇུག་ཅིང་འབྲེལ་བས་ན་ཀུན་གཞིའོ། །ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །ཀུན་གཞི་ནི་མིང་གཅིག་ཏུ་ན་སེམས་ཞེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་བག་ཆགས་སོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་གཅིག་ཏུ་ན་ལེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། སེམས་ཅན་གྱི་རིས་གང་དང་གང་གི་ལུས་མངོན་པར་འགྲུབ་ཅིང་སྐྱེ་བ་ན། ལུས་དང་བཅས་པའི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང༌། མིང་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་འདོད་པ་དང་གཟུགས་ཡོད་པའི་ཁམས་ན་ནི་གཉི་ག་ལན་ཏོ། །གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ན་ནི་མིང་བཞི་འབའ་ཞིག་ལེན་ཏོ། །ལེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོད་པར་ལུང་དང་རིགས་པས་མངོན་ཏེ། ལུང་ནི་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་པ་ལས། ལེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཟབ་ཅིང་ཕྲ། །ས་བོན་ཐམས་ཅད་ཆུ་བོ་བཞིན་དུ་འབབ། །བདག་ཏུ་རྟོག་པར་གྱུར་ན་མི་རུང་ཞེས། །འདི་ནི་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ངས་མ་བསྟན། །ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་མངོན་པ་ལས། ཐོག་མ་མེད་པའང་དུས་ཀྱི་ དབྱིངས། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་གནས་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཡོད་པས་ན་འགྲོ་ཀུན་དང༌། །མྱ་ངན་འདས་པའང་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རིགས་པ་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་ན་འཁོར་བར་མི་རུང་སྟེ་འཁོར་བར་འགྱུར་བའི་ས་བོན་བག་ཆགས་ཀྱི་གཞི་མེད་པས་འཁོར་བར་མི་རུང་ངོ༌། །ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པ་ཡང་ཀུན་གཞི་མེད་ན་མི་རུང་སྟེ། འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང༌། གཉེན་པོ་གཉིས་དུས་གཅིག་ཏུ་འབྱུང་དུ་མི་རུང་བས། ཉོན་མོངས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་སྤང་ཞེས་བྱར་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལམ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་ཚེ་ཉོན་མོངས་པ་མངོན་དུ་འགྱུར་མི་སྲིད། ས་བོན་གྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཚེ་ན་སྤང་ཞེས་བྱར་ནི་གང་ན་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་གནས་པ་དེ་གཉེན་པོས་སྤངས་དགོས་ན། གཉེན་པོ་མ་གཏོགས་པར་ས་བོན་གྱི་གནས་གཞན་མེད་པས་དེ་སྤང་དུ་
Chinese
我，会变成不善和无记三种。就像心所法与善等相应一样。这些是心所法中的遍行、别境、善、烦恼、近烦恼，以及感受也具有三种。它们是感受善与不善果报的异熟，以及自身相续不断的种子异熟习气，和等流习气两种，都是阿赖耶识等等。这些对境的行相不是教义所说的，即无想定、无想等至、灭尽等至、昏厥，以及被沉重的睡眠压迫时会消失。染污意不是依靠根和外境而产生的，而是依靠阿赖耶识本身，并且缘于阿赖耶识本身而产生。如何依靠它而产生呢？阿赖耶是它的种子之处，就像染污习气存在于其中，所以依靠它而产生。如何缘于它呢？就像染污意与坏聚见等相应，因此以我与我所的行相缘于阿赖耶识本身。这与心所法中的五种遍行，以及四种有覆无记的烦恼恒常相应。在三种感受中，与舍受相应。四种烦恼是：我见、我痴、我慢、我爱。被这四种遮蔽的就是染污。被遮蔽的识不可能与不善相应。因此，染污意不与不善相应，所以不能投生异熟，并且以执我的方式，我想布施，我想杀生，我想画画等等，在行善与不善，以及无记的时候，所产生的也是无记。这是阿罗汉，以及获得出世间道，和灭
English
I, will become unwholesome and unspecified in all three ways. Just as mental factors accord with virtue and so on. These are the pervasive mental factors, the specific objects, virtue, afflictions, near afflictions, and feelings also possess all three. They are the maturation of experiencing the results of virtue and non-virtue, as well as the seeds of one's own uninterrupted stream, the maturation of habitual tendencies, and both the habitual tendencies of similar causes, all of which are the Alaya consciousness and so on. These ways of engaging with objects are not what is taught, namely, the absence of perception, the attainment of the absence of perception, the attainment of cessation, fainting, and being overwhelmed by heavy sleep, then they cease. The afflicted mind does not arise dependent on the senses and other objects, but rather depends on the Alaya consciousness itself, and arises focusing on the Alaya consciousness itself. How does it arise dependent on it? The Alaya is the place of its seeds, just as the afflicted habitual tendencies reside within it, therefore it arises dependent on it. How does it focus on it? Like this, the afflicted mind is associated with the view of the aggregates and so on, therefore, with the aspect of "I" and "mine," it focuses on the Alaya consciousness itself. This is constantly associated with the five pervasive mental factors and the four obscured and unspecified afflictions. Among the three feelings, it is associated with the feeling of equanimity. The four afflictions are: the view of self, the ignorance of self, the pride of self, and the love of self. What is obscured by these four is afflicted. Obscured consciousness cannot be associated with non-virtue. Therefore, the afflicted mind is not associated with non-virtue, so it cannot project maturation, and in the manner of grasping at self, I want to give, I want to kill, I want to draw, and so on, in the state of doing good and non-good, and unspecified actions, what arises is also unspecified. This is the Arhat, and those who have attained the path beyond the world, and cessation.
Chinese
处于等持时除外，所有时间都会出现。烦恼的意和无记的，是同类习气等等。阿赖耶识是善、非善和无记的一切法的种子的基础，所以是阿赖耶。另一种方式是，一切法和果的实有都进入并关联于它，或者它作为因的实有进入并关联于一切法，所以是阿赖耶。因为是识的自性，所以是识。阿赖耶，一个名字也叫心，因为有善、非善和无记的习气等。又一个名字也叫取识，因为无论哪个有情众生的身体显现并出生时，都会取与身体相关的有色根和取名，所以叫取，在欲界和色界取二者。在无色界只取四名。通过教证和理证可以证明取识的存在。教证如《解深密经》中说：“取识深且细，一切种子如河流般流淌，若执着为我则不可行，此我未曾向孩童们宣说。”以及《大乘阿毗达磨经》中说：“无始时也是时间的界限，是一切法的处所，因为有它，一切众生和涅槃也能获得。”这就是所说的。理证是，如果没有阿赖耶识，就不能轮回，因为没有使之轮回的种子习气的基础，所以不能轮回。断除烦恼，如果没有阿赖耶也不行，因为在入识本身中，不相符的方面和对治二者不能同时出现。烦恼现行时说断除，瑜伽士入道时，烦恼不可能现行。在种子状态时说断除，如果烦恼的种子所处之处必须被对治断除，那么除了对治之外没有其他种子的处所，所以要断除它。
English
It arises at all times except when abiding in equipoise. For afflicted minds and the unspecified, there are only similar habitual tendencies, and so on. The ālaya-vijñāna is the basis of the seeds of all virtuous, non-virtuous, and unspecified dharmas, therefore it is the ālaya. In another way, all dharmas and the reality of the fruit enter into and are related to it, or it enters into and is related to all dharmas as the reality of the cause, therefore it is the ālaya. Because it is the nature of consciousness, it is the vijñāna. Ālaya, one name is also called mind, because of virtuous, non-virtuous, and unspecified habitual tendencies, and so on. Again, one name is also called grasping consciousness, because when the body of whatever sentient being manifests and is born, it grasps the colored sense organs together with the body and grasps the name, therefore it is called grasping, and in the desire realm and the form realm, both are grasped. In the formless realm, only the four names are grasped. The existence of grasping consciousness is evident through scripture and reasoning. The scripture is as stated in the *Saṃdhinirmocana Sūtra*: “The grasping consciousness is deep and subtle, all seeds flow like a river, it is not permissible to conceive of it as self, this I have not taught to children.” And as stated in the *Mahāyāna Abhidharma Sūtra*: “Beginningless time is also the limit of time, it is the place of all dharmas, because it exists, all beings and nirvāṇa can also be attained.” This is what is said. The reasoning is that without the ālaya-vijñāna, it is not possible to transmigrate in saṃsāra, because there is no basis for the habitual tendencies of the seeds that cause transmigration, therefore it is not possible to transmigrate. It is also not possible to abandon afflictions without the ālaya, because in the entering consciousness itself, the incompatible side and the antidote cannot arise at the same time. When afflictions manifest, it is said to abandon them, but when a yogi enters the path, it is impossible for afflictions to manifest. When it is said to abandon them in the state of seeds, if the place where the seeds of afflictions reside must be abandoned by the antidote, then there is no other place for the seeds except the antidote, so it must be abandoned.