Tibetan
་དེའི་དགའ་བ་སྡུད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སྤོང་བའི་དགའ་བ་དང་བསྒོམ་པའི་དགའ་བ་ལ་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་བརྩོན་པ་ན་རྒྱུའམ་གནས་ཀྱང་རུང་སྟེ། དེ་ལ་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་སྦྱོར་བ་ལ་གེགས་བྱེད་པར་འདོད་པ་དང་ལྡན་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ཀུན་དུ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བ་ན་དེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། ཅི་བདག་ལ་འདོད་པ་རྣམས་ལ་འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་ཡིན་བཞིན་དུ་མི་མྱོང་ངམ་འོན་ཏེ་མེད་པས་མི་མྱོང་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། དེ་ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པར་འདོད་པས་རབ་ཏུ་དང་བར་འགྱུར་བའི་མཚན་མ་སྡུ་གུ་གང་ཡང་རུང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ་དེའི་བག་ལ་ཉལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་སྤང་བའི་ཕྱིར་མཚན་མ་དེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ན་བསྟེན་པ་ལ་གཞོལ་བ་དང༌། འབབ་པ་དང་བབ་པའི་སེམས་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞིང་བཏང་སྙོམས་སུ་མི་གནས་ལ། ཡིད་བྱུང་བ་དང་སྨོད་པ་དང་ཕྱིར་ལྡོག་པ་དང༌། མི་མཐུན་པར་མི་གནས་ན་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། བདག་གི་སེམས་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། འདོད་པ་རྣམས་ལས་ཡང་དག་པར་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ཞིང་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས། དེ་བག་ལ་ཉལ་དེའི་ལྷག་མ་ལུས་པ་རྒྱ་ཆེར་སྤང་བའི་ཕྱིར་བདག་གི་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པས་མངོན་པར་ཟིན་པ་དང་ཆུ་བཞིན་དུ་བཅུས་པ་དང༌། ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་པར་ཟིན་པ་དེས་སྤོང་བ་ཅི་ལ་དགའ་བ་དང༌། བསྒོམ་པ་ལ་དགའ་བ་ལ་རྒྱ་ཆེར་གནས་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་དེ་ནི་དེའི་དཔྱོད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་དེ་ལྟར་སྤོང་བ་ལ་དགའ་བ་དང་བསྒོམ་པ་ལ་དགའ་ལ་རྒྱ་ཆེར་གནས་ཤིང་ཞི་གནས་དང༌། ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པ་ལ་རབ་ཏུ་བརྩོན་པར་བྱེད་པ་ན་ཡང་དང་ཡང་དུ་དཔྱོད་པར་བྱེད་ཅིང་དེའི་གཉེན་པོ་སྒོམ་པར་བྱེད་དེ། དུས་དུས་སུ་སྤངས་པ་དང་མ་སྤངས་པ་གཉིས་ལ་དཔྱོད་པར་བྱེད་པ་ན། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ ཐམས་ཅད་ལས་རེ་ཞིག་ཙམ་གྱིས་ཚུལ་གྱིས་སེམས་འབྲལ་བར་བྱེད་ཅིང༌། ས་བོན་གཏན་བཅོམ་པ་མ་ཡིན་ལ་དེའི་ཚེ་ན་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྦྱོར་བའི་ལམ་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཉེན་པོར་གྱུར་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་སྐྱེས་པ་དེ་ནི་དེའི་སྦྱོང་བ་མཐར་ཐུག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་མཇུག་ཐོགས་ཁོ་ནར་རྒྱུ་དེ་དང་རྐྱེན་དེས་བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་ཅིང༌། བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞི་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྐྱེས་པ་དེ་ནི་དེའི་སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པའི་འབྲས་བུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་རབ་ཏུ་དབེན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་དགའ་བ་སྡུད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྐྱེས་པར་གྱུར་བའི་ཚེ་ན་ནི་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བས་ལུས་ཡོངས་སུ་ཚིམ་པར་བྱེད་དོ། །སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྐྱེས་པར་འགྱུར་བའི་ཚེ་ན་ནི་ལན་འགའ་ནི་བདེ་བའི་དངོས་པོ་ཆུང་ངུའི་ཚུལ་གྱིས་ཁྱབ་པར་བྱེད་དོ། །ལན་འགའ་ལན་འགའ་ནི་བདེ་བའི་དངོས་པོ་ཤིན་ཏུ་མང་པོ་དང་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་གྱིས་ཁྱབ་པར་བྱེད་དོ། །སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པའི་འབྲས་བུའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྐྱེས་པར་གྱུར་བའི་ཚེ་ན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ་ལུས་ཐམས་ཅད་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བས་ཁྱབ་པ་དང་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། དེའི་ཚེ་ན་ནི་འདོད་པ་དག་ལས་དབེན་པ་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལས་དབེན་པ། རྟོག་པ་དང་བཅས་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཅན་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཡན་ལག་ལྔས་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་པ་དང༌། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་གཉེན་པོའི་ལམ་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་ལ་གནས་པ་དང་འདོད་པ་རྣམས་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བདུན་གྱིས་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དེ་བཞིན་དུ་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་དང་གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་ལ་ཡང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བདུན་གྱིས་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་ཅི་རིགས་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རིག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱེད་ཐོབ་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱེད་ཅིང༌། སྤང་བར་བྱ་བ་སྤང་བ་དང༌། ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སེམས་གཏོད་པར་ཡང་བྱེད་དོ། །མོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་དང་ཐོབ་པར་བྱ་བ་སྤང་ཞིང་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་རྩོམ། པར་བྱེད་དོ། །རབ་ཏུ་དབེན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཆེན་པོ་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །དགའ་བ་སྡུད་པར་བྱེད་པས་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་འབྲིང་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །དཔྱོད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི་ཐོབ་པ་ལ་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་མེད་པས་སེམས་འཇོག་པར་བྱེད་དོ། །སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་ཆུང་ངུ་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པའི་འབྲས་བུའི་ཡིད་ལ་བྱད་པས་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་དེ་དག་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད་དོ
Chinese
那是指收集其喜悦的作意。像这样，在断除的喜悦和禅修的喜悦上正确地精进时，无论是因还是处所，对于它，当与想要障碍将心识与善法结合的烦恼缠缚不再生起时，他会这样想：难道我没有体验到对诸欲的欲望吗？或者因为没有而没有体验到吗？他这样想，因为想要完全地辨别，所以缘取任何能令极度信服的相，为了完全断除其所有的习气，当他作意那个相时，就会生起趋向于依止、降伏和已降伏的心，并且不住于舍，不处于厌恶、嗔恚和退转以及不和合之中，他会这样想：我的心是这样的，没有从诸欲中真正地离贪和解脱。然后，为了广泛地断除那个习气的剩余部分，我的心被显现的造作所抓住，像水一样被挤压，并且被法性所抓住，他应当安住在断除什么而喜悦和禅修什么而喜悦之中，这被称为其辨别的作意。像这样，当安住在断除的喜悦和禅修的喜悦中，并且精进于修习止观时，他会反复地辨别，并且修习其对治法，在每个时刻辨别已断除和未断除的两者时，暂时以某种方式使心从所有在欲中行事的烦恼中分离，但不是彻底摧毁种子，在那时，生起了与初禅结合之道的究竟，成为所有烦恼的对治的作意，这被称为其净化的究竟作意。紧随其后，仅凭那个因和那个缘，就入于初禅的正行，并且生起了与禅定正行相应的作意，这被称为其结合的究竟果作意。
English
That is called the attention that gathers its joy. Like this, when one correctly strives on the joy of abandonment and the joy of meditation, whether it is the cause or the place, for it, when the afflictions that are associated with the desire to hinder the joining of the mind with virtue do not arise, he thinks like this: Am I not experiencing desire for desires? Or am I not experiencing it because it is not there? He thinks like this, because he wants to fully discern, so he takes to mind any sign that can cause extreme conviction, and in order to completely abandon all of its latent tendencies, when he attends to that sign, a mind that inclines towards reliance, submission, and having submitted arises, and does not abide in equanimity, and does not abide in aversion, hatred, and turning back, and disharmony, he thinks like this: My mind is like this, it is not truly free from attachment and liberated from desires. Then, in order to extensively abandon the remaining part of that latent tendency, my mind is seized by manifest fabrication, squeezed like water, and seized by the nature of reality, he should dwell extensively in what is joyful in abandoning and what is joyful in meditating, this is called its discerning attention. Like this, when abiding extensively in the joy of abandonment and the joy of meditation, and striving to cultivate calm abiding and insight, he repeatedly discerns, and cultivates its antidote, discerning at each moment both what has been abandoned and what has not been abandoned, he temporarily separates the mind in some way from all the afflictions that act in desire, but does not completely destroy the seed, and at that time, the ultimate of the path that joins with the first dhyana arises, the attention that becomes the antidote to all afflictions, this is called the ultimate attention of its purification. Immediately following that, solely by that cause and that condition, one enters into the actual practice of the first dhyana, and the attention that corresponds to the actual practice of dhyana arises, this is called the attention of the ultimate fruit of its union.
Chinese
当生起极度寂静的作意和摄集喜乐的作意时，由寂静所生的喜乐会充满全身。当生起究竟结合的作意时，有时会以微小安乐的形态遍布全身。有时会以极其众多和极其广大的安乐的形态遍布全身。当生起究竟结合之果的作意时，例如，整个身体充满由寂静所生的喜乐，并且没有任何尚未充满之处。那时，就称为从诸欲中寂静，从罪恶不善之法中寂静，有寻有伺，具有从寂静所生的喜乐，以初禅的五支成就而住。安住于对治欲界行境的道的修习之果，并且获得从诸欲中离欲。如同以七种作意入于初禅，同样，也应知以七种作意入于二禅、三禅、四禅和无色定。其中，以了知各自体性的作意，也完全了知应断之法，也完全了知应得之法，并且为了断除应断之法和获得应得之法而系心。从胜解所生的作意，是为了断除应断之法和获得应得之法而精勤修习。极度寂静的作意能断除大烦恼。摄集喜乐的作意能断除中等烦恼。观察的作意能使心安住，因为对所得之法没有增上慢。究竟结合的作意能断除微小烦恼。究竟结合之果的作意能体验修习那些作意的果报。
English
When the mental activity of extreme solitude and the mental activity of gathering joy arise, the joy and happiness born of solitude will fill the whole body. When the mental activity of ultimate union arises, sometimes it pervades in the form of a small object of happiness. Sometimes it pervades in the form of a very large and very extensive object of happiness. When the mental activity of the fruit of ultimate union arises, it is like this: the whole body is filled with joy and happiness born of solitude, and there is nothing that is not filled. At that time, it is called being separated from desires, separated from sinful and unwholesome dharmas, with investigation and analysis, having joy and happiness born of solitude, abiding having accomplished the five branches of the first dhyana. Abiding in the fruit of cultivating the antidote path that acts in the realm of desire, and obtaining freedom from attachment to all desires. Just as one enters the first dhyana with seven mental activities, so also one should understand that one enters the second, third, and fourth dhyanas and the formless realms with seven mental activities as appropriate. Among them, the mental activity of knowing each characteristic also fully knows what should be abandoned and also fully knows what should be attained, and also directs the mind to abandon what should be abandoned and to attain what should be attained. The mental activity arising from aspiration is to diligently practice in order to abandon what should be abandoned and to attain what should be attained. The mental activity of extreme solitude abandons great afflictions. The mental activity of gathering joy abandons intermediate forms of afflictions. The mental activity of analysis makes the mind abide because there is no pride in what has been attained. The mental activity of ultimate union abandons small forms of afflictions. The mental activity of the fruit of ultimate union experiences the result of cultivating those mental activities.