Tibetan
ར་བྱེད། སེལ་བར་བྱེད་བྱང་བར་བྱེད་ཅིང་སེམས་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱེད་པས་ན་དེའི་ཕྱིར་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ཅན་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །བདེ་བ་ལུས་ཀྱིས་མྱོང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དེའི་ཚེ་ན་གཟུགས་ཀྱི་ལུས་དང་ཡིད་ཀྱི་ལུས་ཚོར་བའི་བདེ་བ་དང་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་བདེ་བ་སོ་སོར་མྱོང་བར་བྱེད་པས་ན་དེའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལུས་ཀྱིས་མྱོང་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གང་དེ་དྲན་པ་དང་ལྡན་པ་བདེ་བ་ལ་གནས་པ་བཏང་སྙོམས་པའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་འོག་མ་དག་ལ་ནི་བདེ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་མེད་ལ། བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་གོང་མ་དག་ལ་ནི་བཏང་སྙོམས་ཡོད་ཀྱང་བདེ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་མེད་དེ། དེ་ལྟར་འོག་མ་དག་ལ་བདེ་བ་དང་བཏང་སྙོམས་པ་དང་གོང་མ་དག་ལ་བདེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་འདི་ནི་དེ་དག་གི་གནས་ཡིན་པས་ན་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་ལ་དམིགས་ཏེ་གནས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པ་དེ་ནི་དབང་དུ་མཛད་ནས་གང་དེས་དྲན་པ་དང་ལྡན་པ་བདེ་བ་ལ་གནས་པ་བཏང་སྙོམས་པའོ་ཞེས་བརྗོད་དེ། འཕགས་པ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཉན་ཐོས་རྣམས་སོ། །དགའ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་བཏང་སྙོམས་ལ་གནས་ཏེ་དེས་དེའི་ཚེ་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་དང་ཀུན་དུ་བརྟེན་ཞིང་གོམས་པར་བྱས། ལན་མང་དུ་བྱས་པའི་རྒྱུས་དགའ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཚོར་བ་སེམས་དགའ་བར་བྱེད་པ་དེ་སྤོང་བར་བྱེད་ཅིང་དགའ་བའི་གཉེན་པོ་དགའ་བ་མེད་པ་ཞི་བ་དང་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་ཚོར་བ་སེམས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་ན་དེའི་ཕྱིར་དགའ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པའི་སྐབས་ནས་དེ་བདེ་བ་ཡང་སྤངས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའི་གཉེན་པོ་རིགས་འདྲ་བའི་ཕྱིར་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་མ་བསྟན་ པར་དེའི་གཉེན་པོས་བྱས་པ་བདེ་བ་སྤངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བསྟན་ཏེ། དེའི་གཉེན་པོ་ཡང་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་བརྟེན་ཞིང་གོམས་པར་བྱས་ལན་མང་དུ་བྱས་པས་བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་ལས་བསྐྱེད་ཅིང་བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་ས་བའི་བདེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྤོང་བར་བྱེད་པས་ན་དེའི་ཕྱིར་དེ་བདེ་བ་ཡང་སྤངས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །སྔ་ནས་སྡུག་བསྔལ་ཡང་སྤངས་ཤིང་ཡིད་བདེ་བ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་ཡང་ནུབ་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེའི་ཚེ་ན་བསམ་གཏན་པ་དེས་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡང་དག་པར་
Chinese
断除，遣除、清净，并且令心平等，因此说为具有正念和正知。感受乐受，是指在那时，色身的乐受和意身的乐受，以及极度调柔的乐受，分别去感受，因此说为感受乐受。圣者们说，此人具念安住于乐，是舍，是指，第三禅以下的禅定没有那样的乐受，第三禅以上的禅定虽然有舍，也没有那样的乐受。这样，因为下方的禅定有乐受和舍，上方的禅定没有乐受，所以第三禅是它们的处所，因此圣者们也以它为所缘而安住，就以安住于此的人为对象，说此人具念安住于乐，是舍。圣者们是指佛和佛的声闻弟子们。无喜，是指这样安住于舍，他在那时，正念和正知，完全依止并且串习，多次修习的缘故，舍弃与喜悦相应的感受，令心喜悦，并且喜悦的对治，无喜，寂静和极寂静的感受，心生起，因此说为无喜。修习安住于第三禅，应当如前面一样理解。从第四禅的章节开始，因为那乐受也是对治相似的，所以没有显示舍弃的对治，而是显示了以它的对治所做的，舍弃乐受是怎样的。它的对治又是什么呢？就像这样，舍和正念以及正知。依止它并且串习，多次修习，生起第三禅的业，并且舍弃第三禅的地的乐受，因此说为舍弃那乐受。以前也舍弃了痛苦，并且意乐和意不乐也灭尽，是指，那时禅定者从乐和苦中完全
English
Eliminating, clearing, and purifying, and also making the mind equanimous, therefore it is said to be with mindfulness and awareness. Experiencing pleasure with the body means that at that time, the pleasure of the physical body and the pleasure of the mental body, as well as the pleasure of extreme suppleness, are experienced separately, therefore it is said to experience pleasure with the body. The noble ones say that this person is mindful, dwells in pleasure, and is equanimous, which means that the dhyanas below the third dhyana do not have such pleasure, and the dhyanas above the third dhyana, although they have equanimity, do not have such pleasure. Thus, because the lower dhyanas have pleasure and equanimity, and the upper dhyanas do not have pleasure, the third dhyana is their place, so the noble ones also abide by it as the object of focus, and take the person who abides in it as the object, saying that this person is mindful, dwells in pleasure, and is equanimous. The noble ones refer to the Buddha and the Buddha's Shravaka disciples. Without joy means that abiding in equanimity in this way, at that time, mindfulness and awareness, completely relying on and becoming familiar with, due to repeated practice, abandoning the feeling corresponding to joy, making the mind joyful, and the antidote to joy, without joy, the feeling of peace and extreme peace, the mind arises, therefore it is said to be without joy. Practicing and abiding in the third dhyana should be understood as before. From the chapter on the fourth dhyana, because that pleasure is also a similar antidote, the antidote to abandonment is not shown, but it is shown what is done by its antidote, how the abandonment of pleasure is. What is its antidote? It's like this, equanimity and mindfulness and awareness. Relying on it and becoming familiar with it, practicing it many times, generating the karma of the third dhyana, and abandoning the pleasure of the ground of the third dhyana, therefore it is said to abandon that pleasure. Having previously abandoned suffering, and also the pleasant and unpleasant mental states have ceased, means that at that time, the meditator completely from pleasure and suffering
Tibetan
འདས་པ་རྗེས་སུ་ཐོབ་པ་དེས་སྔོན་སྤངས་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། ད་ལྟར་སྤོང་བར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པས་ན། དེའི་ཕྱིར་སྔ་ནས་སྡུག་བསྔལ་ཡང་སྤངས་ཤིང་ཡིད་བདེ་བ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་ཡང་ནུབ་པས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ཚེ་ན་ནི་བདེ་བ་སྤངས་སོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ཚེ་ན་ནི་སྡུག་བསྔལ་སྤངས་སོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ཚེ་ན་ནི་ཡིད་བདེ་བ་ནུབ་པོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ཚེ་ན་ནི་ཡིད་མི་བདེ་བ་ནུབ་པོ། །བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེས་རེ་ཞིག་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་སྤང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ལྷག་མའི་ཚོར་བ་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན། སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ཉི་ཚེ་ཡོད་པས་ན་དེའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། །བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེས་དེའི་ཚེ་ན་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཡན་ཆད་ཀྱི་ས་འོག་མའི་སྐྱོན་འདི་ལྟ་སྟེ། རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་དགའ་བ་དང་དབུགས་རྔུབ་པ་དང་དབུགས་དབྱུང་བ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པར་གྱུར་ཅིང༌། དེ་དག་སྤངས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་གང་ཡོད་པ་དེ་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་ཡོངས་སུ་བྱང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་དེའི་སེམས་དེ་མི་གཡོ་བར་གནས་ཤིང་གཡོ་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ན་དེའི་ཕྱིར་བཏང་སྙོམས་ དང་དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པ་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པོ་དེ་དག་ནི་རྣམ་པ་བཞིས་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བ་དང། རྣམ་པར་གཞག་པ་དང༌། རྣམ་པར་དག་པས་སོ། །དེ་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པས་ཇི་ལྟར་རིག་པར་བྱ་ཞེ་ན། ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་རྩ་བ་བཞི་པོ་སྲེད་པ་དང༌། ལྟ་བ་དང༌། ང་རྒྱལ་དང༌། མ་རིག་པ་སྟེ། སྲེད་པས་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་སོ། །ལྟ་བས་ནི་ལྟ་བའི་ཤས་ཆེ་བའི་བསམ་གཏན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་སོ། །ང་རྒྱལ་གྱིས་ནི་ང་རྒྱལ་གྱི་ཤས་ཆེ་བའི་བསམ་གཏན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་སོ། །མ་རིག་པས་ནི་ཐེ་ཚོམ་གྱི་ཤས་ཆེ་བའི་བསམ་གཏན་ཉིད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་ཏེ། དེ་ལྟར་སེམས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དག་ལ་གཟུགས་ན་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་བྱུང་བ་ན་
Chinese
由于已经获得的过去，将先前舍弃的和现在正在舍弃的那些汇集在一起，因此，如是说，先前也舍弃了痛苦，喜和不喜也已止息。其中，入于第四禅定时，舍弃了乐。入于第二禅定时，舍弃了苦。入于第三禅定时，喜止息。入于第一禅定时，不喜止息。所谓非乐亦非苦，是因为他暂时舍弃了乐和苦，因此对他来说，剩余的感受非乐亦非苦，只是暂时存在，所以说非乐亦非苦。所谓舍和念清净，是因为他在那时舍弃了第一禅以上下部的过患，例如：一切寻、伺、喜、入息和出息都已舍弃。舍弃了那些之后，他所具有的舍和念变得完全清净和完全纯净。因此，入于第四禅定的那个人，他的心安住不动摇，远离一切动摇，所以说舍和念完全清净。所谓修习并安住于第四禅定，应当如前了解。那四种禅定应当以四种方式来了解：染污、清净、安立和清净。其中，如何以染污来了解呢？四种未说明的根本是贪、见、慢和无明。贪是染污的染污。见是以见为主的禅定者所染污。慢是以慢为主的禅定者所染污。无明是以怀疑为主的禅定所染污。如此，当心被染污时，就会产生在色界中行走的染污和近染污。
English
Because the past that has been attained gathers together what was previously abandoned and what is now being abandoned, therefore, it is said that suffering has also been abandoned previously, and joy and displeasure have also ceased. Among them, when entering the fourth dhyana, pleasure is abandoned. When entering the second dhyana, suffering is abandoned. When entering the third dhyana, joy ceases. When entering the first dhyana, displeasure ceases. The so-called neither pleasure nor pain is because he temporarily abandons pleasure and pain, so for him, the remaining feeling is neither pleasure nor pain, it only exists temporarily, so it is said neither pleasure nor pain. The so-called equanimity and pure mindfulness is because at that time he abandoned the faults of the lower levels above the first dhyana, such as: all investigation, analysis, joy, inhalation and exhalation have been abandoned. After abandoning those, the equanimity and mindfulness he possesses become completely pure and completely purified. Therefore, the person who enters the fourth dhyana, his mind abides unmoving and is free from all movement, so it is said that equanimity and mindfulness are completely pure. The so-called practicing and abiding in the fourth dhyana should be understood as before. Those four dhyanas should be understood in four ways: defilement, purification, establishment, and purity. Among them, how to understand with defilement? The four unstated roots are desire, view, pride, and ignorance. Desire is the defilement of defilement. View is defiled by the meditator who is mainly view. Pride is defiled by the meditator who is mainly pride. Ignorance is defiled by the meditation that is mainly doubt. Thus, when the mind is defiled, defilements and near defilements that walk in the realm of form arise.