Tibetan
ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་སྤང་བའི་འདུ་བྱེད་ཅེས་བྱའོ། །ཉེས་པ་ལྔ་གང་ཞེ་ན། ལེ་ལོ་དང༌། གདམས་ངག་བརྗེད་པ་དང༌། བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་དང༌། བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བར་བྱ་བའི་དུས་ན་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་པ་དང༌། བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་ཚེ་ན་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའོ། །དེ་དག་སྤང་བའི་ཕྱིར་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་ཅེ་ན། ལེ་ལོ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་ནི་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བཞི་རྣམ་པར་གཞག་སྟེ། འདུན་པ་དང༌། རྩོལ་བ་དང༌། དད་པ་དང༌། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའོ། །དེ་དག་ཀྱང་གནས་དང་དེ་ལ་གནས་པ་དང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། འདུན་པ་ནི་རྩོལ་བའི་གནས་ཡིན་ནོ། །རྩོལ་བ་ནི་འདུན་པ་དེ་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དད་པ་ནི་གནས་འདུན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ནི་གནས་པ་རྩོལ་བ་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །ཉེས་པ་དེའི་ལྷག་མ་བཞི་སྤང་བའི་ཕྱིར་ནི་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་ལྷག་མ་བཞི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གཞག་སྟེ། དྲན་པ་ནི་དམིགས་པ་མ་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། ཤེས་བཞིན་ནི་དྲན་པ་མ་བརྗེད་པར་གྱུར་ན་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་རྟོགས་པ་ཡིན། སེམས་པ་ནི་རྟོགས་ནས་དེ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱོགས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཡིན། བཏང་སྙོམས་ནི་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་དེ་ཉེ་བར་ཞི་བར་འགྱུར་བ་ན་རྣལ་དུ་འཇོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་འདུན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྔ་མ་གང་དག་ཡིན་པ་དང་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་འདི་དག་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ཏེ་བག་ལ་ཉལ་སྤངས་ཤིང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ནི་འདུན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་དང་ལྡན་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་དང༌། སེམས་དང༌། དཔྱོད་པའི་ཏིང་ངེ་ འཛིན་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་དང་ལྡན་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྒོམས་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ནི་འདུན་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་དང༌། སེམས་དང༌། དཔྱོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་བཞི་པོ་དེ་དག་ཉིད་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་གང་ལ་རྐང་པ་ཡོད་པ་དེས་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དང་ཕ་རོལ་གནས་པར་ནུས་པ་དེ་བཞིན་དུ་གང་ལ་ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་ཀྱི་ཆོས་དེ་དག་ཀྱང་ཡོད་ལ། དེ་དག་བསྒོམས་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་འདུན་པ་ལ་སོགས
Chinese
因此，这被称为断除的作意。五种过患是什么呢？即：懒惰、忘失教言、掉举和沉没、在应当极度寂静掉举和沉没之时不现行作意、在掉举和沉没极度寂静之时现行作意。为了断除这些，如何安立八种断除的作意呢？为了断除懒惰，安立四种断除的作意，即：欲、精进、信、以及极度轻安。这些也是所依和依于彼、因和果，即：欲是精进的所依。精进是依于彼欲。信是所依欲的因。极度轻安是所依精进的果。为了断除该过患剩余的四种，剩余的四种断除的作意按顺序安立，即：正念是不忘失所缘，如果正念不忘失，那么了知掉举和沉没。作意是了知之后现行作意与彼分离之品。舍是掉举和沉没彼寂静之时如实安住之故。如是欲等之前的等持是什么，以及这些断除的作意是什么，那些全部合为一体，断除随眠并且等持完全成就，这被称为具有欲之等持断除的作意的神足，以及精进、心、以及思择的等持具有断除的作意的神足，即：从修习断除五种过患的八种作意之因所生的是欲、精进、心、以及思择的等持，应当了知那四种等持本身就是四种神足。那么，为什么称为神足呢？例如，就像有脚的人能够行走、返回和到达彼岸一样，同样，谁具有断除五种过患的八种作意的法，并且从修习那些之因所生的是欲等。
English
Therefore, it is called the application of abandonment. What are the five faults? They are: laziness, forgetting the instructions, agitation and sinking, not applying effort when agitation and sinking should be extremely pacified, and applying effort when agitation and sinking are extremely pacified. In order to abandon these, how are the eight applications of abandonment established? In order to abandon laziness, four applications of abandonment are established, namely: aspiration, effort, faith, and extreme pliancy. These are also the basis, what abides in it, the cause, and the result, namely: aspiration is the basis of effort. Effort is what abides in that aspiration. Faith is the cause of the basis of aspiration. Extreme pliancy is the result of the abiding effort. In order to abandon the remaining four of those faults, the remaining four applications of abandonment are established in order, namely: mindfulness is not forgetting the object, and if mindfulness does not forget, then agitation and sinking are realized. Attention is, having realized, applying effort to the side of separation from them. Equanimity is because of abiding in reality when that agitation and sinking become nearly pacified. Thus, what are the previous samadhis such as aspiration, and what are these applications of abandonment, all of those are combined into one, abandoning predispositions and completely accomplishing samadhi, this is called the foot of miraculous power that possesses the application of abandonment of the samadhi of aspiration, and the foot of miraculous power that possesses the application of abandonment of the samadhi of effort, mind, and investigation, namely: what arises from the cause of cultivating the eight applications of abandonment of the five faults is the samadhi of aspiration, effort, mind, and investigation, and it should be known that those four samadhis themselves are the four feet of miraculous power. So, why is it called the foot of miraculous power? For example, just as one who has feet is able to go, return, and reach the other shore, similarly, whoever possesses the qualities of the eight applications of abandonment of the five faults, and what arises from the cause of cultivating those is aspiration and so on.
Tibetan
་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བཞི་པོ་དེ་དག་ཀྱང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་ཡོད་ཅིང་དེ་དེ་ལྟར་སེམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་བྱང་བ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་དང༌། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བ་དང༌། དྲང་པོར་གྱུར་པ་དང༌། ལས་སུ་རུང་བར་གནས་པ་དང༌། མི་གཡོ་བ་ཐོབ་པར་གྱུར་ན་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཐོབ་པར་བྱ་བ་དང༌། ལྡོག་པ་དང༌། ཕ་རོལ་གནོན་པར་ནུས་ཏེ། དེ་འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་དེ་དག་གི་རྫུ་འཕྲུལ་དམ་པ་དང་འབྱོར་བ་དམ་པ་ཡིན་པས་ན། དེ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་གཞིར་གྱུར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བཞི་པོ་དེ་དག་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི་པོ་དེ་དག་ནི་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བར་བྱེད་པའི་ལམ་ཡིན་པས་ན་སེམས་གནས་པའི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཙམ་གྱིས་ན་ཉོན་མོངས་པའི་དངོས་པོ་བག་ལ་ཉལ་ཡང་དག་པར་བཅོམ་པ་དང༌། དེའི་གཉེན་པོ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཐོབ་པ་དང༌། ཐར་པའི་ཆད་དང་མཐུན་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་བསྐྱེད་ཟིན་པ་དང༌། ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་ལ་སྦྱོར་བའི་ལམ་རྩོམ་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་དངོས་པོ་བཅུ་བཞིས་ནི་སེམས་གནས་པའི་དངོས་པོ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བར་བྱེད་པའི་ལམ་བསྟན་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་གནས་སྐབས་རྒྱ་ཆེར་སྟོན་ཏོ། །དེ་དག་གི་བསྡུས་པའི་དོན་ནི་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། ས་དང༌། དམིགས་པ་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། དེའི་ཡན་ལག་གོ །དེ་ལས་ནི་བསམ་གཏན་བཞིའོ། །དམིགས་པ་ནི་དམིགས་པ་བཞིའོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ནི་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ཤེས་པའོ། །དེའི་ཡན་ལག་ནི་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ཤེས་པ་དེའི་ཡན་ལག་བརྒྱད་དེ། སྦྱོར་བའི་ཡན་ལག་དང༌། རྣམ་པའི་ཡན་ལག་དང༌། །དེ་ལ་རེ་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་དང༌། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཡན་ལག་དང༌། གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་དང༌། གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་དང༌། གཉེན་པོའི་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་དང༌། གཉེན་པོའི་བསྒོམ་པ་ལས་མི་ཉམས་པའི་ཐབས་ཀྱི་ཡན་ལག་སྟེ་དངོས་པོ་གཅིག་དང༌། བཞི་དང༌། རེ་རེ་དང༌། གོ་རིམས་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་ས་གང་ནས་སེམས་གནས་པའི་ས་བའི་དངོས་པོ་དེ་ཡོད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཚེ་འདི་ལ་བདེ་བར་གནས་པའི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ས་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པོ་དག་སྟེ། དེ་དག་ནི་སེམས་གནས་པའི་དངོས་པོ་དེ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །དེ་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་འདོད་པའི་ཁམས
Chinese
而且那四种禅定也完全具备，像那样心完全清净，完全调伏，没有烦恼，远离近分的烦恼，正直，堪能安住，获得不动摇，就能获得超世间的法，能退还，能压伏他者。因此，像这样超世间法的殊胜神变和殊胜功德，为了获得它，作为基础的四种禅定，就叫做神足。像这样，四种神足是完全调伏的道，所以叫做心安住之物，仅仅如此，就能彻底摧毁烦恼的随眠，获得对治的圆满禅定，生起与解脱分相应的善根，了知开始修习与决择分相应的善根之道。在那之后，以十种事物来广泛显示心安住之物，以四种神足来显示完全调伏禅定的道，这两者的状态。那些的总结意义有四种，即地、所缘、自性、和它的支分。其中，地是四禅。所缘是四种所缘。自性是了知四圣谛。它的支分是了知四圣谛的八支，即加行支、相支、于彼希望支、不相顺品支、对治支、对治支、对治处支、和从对治修习中不退失方便的支分，即一事物、四事物、一一事物、按照次第。其中，暂时从何处有心安住之地的实物呢？因此宣说了名为此生安乐住之物，地就是四种禅定，那些就是心安住之物存在之处，应当如此结合。那仅仅是象征，欲界
English
And those four samadhis are also fully possessed, and in that way, the mind is completely pure, completely subdued, without afflictions, free from near afflictions, upright, able to abide, and having attained immovability, then one can attain the supramundane dharmas, and be able to revert and subdue others. Therefore, like this, the excellent magical powers and excellent qualities of those supramundane dharmas, in order to attain them, the four samadhis that are the basis are called the feet of magical power. Like that, the four feet of magical power are the path of complete taming, so they are called the object of mind-abiding, and just like that, one can completely destroy the latent afflictions, attain the complete antidote samadhi, generate the roots of virtue that are in accordance with liberation, and know that one begins to practice the path of associating with the roots of virtue that are in accordance with the decisive part. After that, the state of those two, which shows the object of mind-abiding with ten objects, and shows the path of completely taming samadhi with four feet of magical power, is widely shown. The summarized meaning of those is fourfold, namely, ground, object, nature, and its branch. Among them, the ground is the four dhyanas. The object is the four objects. The nature is knowing the four noble truths. Its branch is the eight branches of knowing the four noble truths, namely, the branch of application, the branch of aspect, the branch of hoping for that, the branch of unfavorable aspects, the branch of antidote, the branch of antidote, the branch of the place of antidote, and the branch of the means of not degenerating from the practice of antidote, namely, one object, four objects, each object, in order. Among them, for the time being, from where is the object of the place of mind-abiding? Therefore, it is said that it is called the object of dwelling happily in this life, the ground is the four dhyanas, those are the place where the object of mind-abiding exists, and it should be combined like that. That is only a symbol, the desire realm