Tibetan
རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་སེམས་ཅན་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དེ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་འབྲས་བུའི་རྟགས་ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ལས་གནས་པ་མངོན་སུམ་དུ་དམིགས་པ་དེ་ལས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ལ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ཆུད་མི་ཟ་བར་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་དམིགས་པ་དེ་ཆུད་མི་ཟ་པར་རྗེས་སུ་དཔག་སྟེ་ཞེས་བཤད་པ་དེའི་ཆོས་མཐུན་པའི་དཔེ་སྟོན་ཏོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་སྦྱར་ཞེ་ན། གང་ལ་ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ལ་གནས་པ་མངོན་སུམ་དུ་དམིགས་པ་དེ་ལ་ནི་ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ཆུད་མི་ཟ་བ་སྟེ། དཔེར་ན་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ལ་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ལ་གྲགས་པའི་རང་དབང་མེད་པ་དམིགས་པ་ཉེ་བར་སྦྱར་བ་དང༌། ཕྱི་རོལ་དག་ལ་ཡང་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ལ་གྲགས་པའི་འབྱོར་བ་དང་རྒུད་པ་དམིགས་པ་ཉེ་བར་སྦྱར་བ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། རང་དབང་མེད་པ་དམིགས་པ་ཉེ་བར་སྦྱར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་མེད་པར་སྤྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ དཔེ་ཡིན་ཏེ། གང་དག་ལ་དེའི་རང་དབང་མེད་པ་དེ་དག་ནི་དེའི་ཚེ་བདག་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པར་འགྱུར་རོ། །ཕྱི་རོལ་དག་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེས་བུའི་བྱེད་པ་ལ་རག་ལས་པས་ལོ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་འབྱོར་བ་དང་རྒུད་པ་ལས་ཆུད་མི་ཟ་བར་སྒྲུབ་སྟེ། གང་ལ་རང་དབང་མེད་པ་དང་འབྱོར་བ་དང་རྒུད་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་ནི་བདག་མེད་ཅིང་ལས་ཡོད་ལ། གང་ལ་ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ལ་གནས་པ་མངོན་སུམ་དུ་དམིགས་པ་དེ་ལ་ནི་ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ཆུད་མི་ཟ་པ་དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་སེམས་ཅན་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་འབྲས་བུའི་རྟགས་ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ལ་གནས་པ་མངོན་སུམ་དུ་དམིགས་པ་དེ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ཆུད་མི་ཟ་བ་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་དམིགས་པ་དེ་ཆུད་མི་ཟ་བར་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཆོས་མཐུན་པའི་དཔེ་འགྲུབ་བོ། །དེ་ལྟ་བུ་དང་མཐུན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལ་ཚུལ་གསུམ་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། རྟགས་ཀྱི་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཆོས་མཐུན་པའི་དཔེའི་མཚན་ཉིད་སྔར་བསྟན་པ་དེ་ལྟ་བུ་དང་མཐུན་པ་གཞན་དག་ཀྱང་ཅི་རིགས་པར་སྦྱར་བ་སྟེ། དེ་ཡང་མི་དམིགས་པ་ལས་དངོས་པོ་མེད་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང༌། རང་བཞིན་ལས་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང༌། འབྲས་བུ་ལས་རྒྱུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་
Chinese
当以比量所量之法，有情之乐与苦，于彼应成之品法，由果之相，安住善与不善，现量所缘，由此应成之法，于善与不善不虚耗，非现量所缘者，不虚耗而比量，如是所说，彼之法同喻示之。彼又如何配合耶？何者业安住善与不善，现量所缘，于彼乃业善与不善不虚耗也。譬如内与外之诸行，于世间一切所称之无自在，所缘近配合，及于外等亦世间一切所称之兴盛与衰损，所缘近配合，如是应配合。无自在所缘近配合者，乃是成立无我之 譬喻也。何者等彼之无自在，彼等乃彼时，以自性之主空也。于外等亦者，乃依士夫之作用故，于稻等之兴盛与衰损，成立不虚耗也。何者有无自在与兴盛与衰损，于彼乃无我且有业也。何者业安住善与不善，现量所缘，于彼乃业善与不善不虚耗也。是故，当以比量所量之法，有情之乐与苦，彼成立之品法，由果之相，安住善与不善，现量所缘，于彼应成之法，业善与不善不虚耗，非现量所缘者，不虚耗而比量之法同喻成也。如是之同类何者，乃是比量所量之三相也。相之自与为他义，比量之法同喻之体性，如前所示，如是之同类其他等亦随其所应配合也。彼又由非所缘，比量无事物，及由自性，比量无常等，及由果，比量因，于一切处亦
English
When the object to be inferred is sentient beings' happiness and suffering, and the property of the subject to be proven is that they abide in virtue and non-virtue due to the sign of the result, which is perceived directly, then the property to be proven, virtue and non-virtue, is not wasted. That which is not perceived directly is inferred without being wasted. The example of similar dharma is shown as it is said. How is it applied? Whatever action abides in virtue and non-virtue, which is perceived directly, that action is not wasted in virtue and non-virtue. For example, the lack of independence, which is known to all the world, is applied closely to internal and external phenomena. And also, prosperity and decline, which are known to all the world, are applied closely to external things. It should be applied like this. Applying the lack of independence closely is an example of establishing selflessness. Those who lack independence at that time are empty of the owner's own nature. Also, in external things, because it depends on the actions of individuals, it establishes that prosperity and decline of crops, etc., are not wasted. Whoever has lack of independence and prosperity and decline is selfless and has karma. Whoever's actions abide in virtue and non-virtue, which is perceived directly, that action is not wasted in virtue and non-virtue. Therefore, the object to be inferred, sentient beings' happiness and suffering, the property of the subject to be proven, abiding in virtue and non-virtue due to the sign of the result, which is perceived directly, the property to be proven, the actions of virtue and non-virtue are not wasted, that which is not perceived directly, the example of similar dharma is established by inferring without wasting. Whatever is similar to that is the third aspect of what is to be inferred. The nature of the example of similar dharma for inference for oneself and for the sake of others, as shown before, other similar things should also be applied as appropriate. Also, from non-perception, inferring the non-existence of things, and from nature, inferring impermanence, etc., and from the result, inferring the cause, in all places also.
Tibetan
ཆོས་མཐུན་པའི་དཔེས་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་མི་དམིགས་པ་ལས་དངོས་པོ་མེད་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་བུམ་པ་མེད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་འགའ་ཞིག་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་མི་དམིགས་པའི་རྟགས་བུམ་པ་མེད་པ་མངོན་སུམ་དུ་དམིགས་པ་དེ་ལས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་དམིགས་པ་དེ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་མཐུན་པའི་དཔེ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གང་ན་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པའི་བུམ་པ་མི་དམིགས་པ་དེ་བུམ་པ་མེད་དེ་དཔེར་ན་བར་སྣང་སྟོང་བ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །རང་བཞིན་ལས་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་ པར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་སྒྲ་དེ་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་མངོན་སུམ་དུ་དམིགས་པ་དེ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་མི་རྟག་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་མ་དམིགས་པ་དེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་ཆོས་མཐུན་པའི་དཔེ་ནི་གང་ལ་བྱས་པ་ཡོད་པ་དེ་ནི་མི་རྟག་པ་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །འབྲས་བུ་ལ་རྒྱུ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཆོས་ཅན་ས་ཕྱོགས་གང་ན་དུ་བ་འཐུལ་བའི་ས་ཕྱོགས་དེ་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་འབྲས་བུའི་རྟགས་དུ་བ་འཐུལ་བ་མངོན་སུམ་དུ་དམིགས་པ་དེ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་མེ་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་དམིགས་པ་དེ་ཡོད་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཆོས་མཐུན་པའི་དཔེ་ནི་གང་ན་དུ་བ་འཐུལ་བ་དེ་ན་མེ་ཡོད་དེ། དཔེ་ན་ཚང་བང་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བྱ་བ་དག་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་གྱི་ཚུལ་བསྟན་པ་དེ་དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་ཆོས་མཐུན་པའི་དཔེ་དེ་འདྲ་བར་སྦྱར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རང་གི་རིག་པའི་དཔེ་ཉེ་བར་སྦྱར་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། ཚིག་གི་དོན་ནི་གོང་དུ་བཤད་པ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ཡོངས་སུ་སྲེག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མ་གཉི་ག་ཡོངས་སུ་དཔག་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་དེ་མངོན་སུམ་དུ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དང༌། དེ་ལ་གནས་པ་མངོན་སུམ་དུ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དང༌། རང་གི་རིགས་ཀྱི་དཔེ་ཉེ་བར་སྦྱར་བའི་མ
Chinese
以相似的例子，为了自己和他人而进行推论。对于此，从不可见的事物推论出不存在的事物，对于要推论的事物，即不存在瓶子的某处，作为要成立的方面之法，不可见的标志，即没有瓶子，显而易见地可见，由此要成立的法，即事物的不存在，显而易见地不可见，由此推论出事物的不存在，所谓的相似的例子是，在某处，作为可见的对境的瓶子不可见，那就是没有瓶子，例如虚空一般。从自性推论出无常等等，对于要推论的事物，即声音，作为要成立的方面之法，自性的标志，即因为是所作，显而易见地可见，由此要成立的法，即无常本身，显而易见地不可见，由此推论出无常本身，相似的例子是，凡是所作的，就是无常，例如瓶子一般。从结果推论出原因，对于要推论的事物，即某处，在冒烟的地方，作为要成立的方面之法，结果的标志，即冒烟，显而易见地可见，由此要成立的法，即火，显而易见地不可见，由此推论出存在本身，相似的例子是，凡是冒烟的地方，就有火，例如厨房一般。如此，对于要推论的事物，以存在本身的方面显示，与此相符的方面，以存在本身的方面，将如此相似的例子结合起来，那就是要认识到这是自己智慧的例子，是接近结合的特征。如此结合，词语的意义如上所述结合。在此之后，为了以完全焚烧的特征，显示现量和比量两种量完全衡量，如此，那是现量可见的特征，以及安住于此，是现量可见的特征，以及自己种类的例子，是接近结合的
English
Through similar examples, inference is made for the sake of oneself and others. Regarding this, from the invisible, one infers the non-existence of things. For the object to be inferred, in some specific place where there is no pot, as the dharma of the side to be established, the invisible sign, i.e., the absence of a pot, is manifestly visible. From this, the dharma to be established, i.e., the non-existence of things, is manifestly invisible. From this, one infers the non-existence of things. The so-called similar example is: in a certain place, the pot, which is the object of visibility, is invisible, that is, there is no pot, like empty space. From nature, one infers impermanence, etc. For the object to be inferred, i.e., sound, as the dharma of the side to be established, the sign of nature, i.e., because it is produced, is manifestly visible. From this, the dharma to be established, i.e., impermanence itself, is manifestly invisible. From this, one infers impermanence itself. The similar example is: whatever is produced is impermanent, like a pot. From the result, one infers the cause. For the object to be inferred, i.e., a certain place, in a place where smoke rises, as the dharma of the side to be established, the sign of the result, i.e., rising smoke, is manifestly visible. From this, the dharma to be established, i.e., fire, is manifestly invisible. From this, one infers existence itself. The similar example is: wherever smoke rises, there is fire, like a kitchen. Thus, for the object to be inferred, the aspect of existence itself is shown. In the aspect that corresponds to this, through the aspect of existence itself, such similar examples are combined. That is, one should recognize that this is the characteristic of one's own wisdom, the close combination of examples. Thus combined, the meaning of the words is combined as explained above. After this, in order to show that both direct perception and inference are fully measured by the characteristic of complete burning, thus, that is the characteristic of being directly visible, and abiding in that, is the characteristic of being directly visible, and the example of one's own kind, is the close combination of