Tibetan
་མཚན་མ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་སྟེ། རྟག་པ་རྟག་པའི་དུས་དང༌། ཐེར་ཟུག་ཐེར་ཟུག་གི་དུས་སུ་གང་ཟག་གཏན་མེད་པར་རྟོགས་པའོ། །མི་རྟག་པའི་མཚན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐམས་ཅད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་སྟེ། འདུས་བྱས་སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་མཐའ་མེད་པ་མི་རྟག་པ་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་དང༌། འགྱུར་བ་དང་བཅས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་མཚན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་དང༌། འགྱུར་བ་དང་བཅས་པའི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ཚིག་གཉིས་བསྡུས་པའི་མཚན་མ་གཅིག་དང་སྦྱར་རོ། །དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་ཡང་ཕུང་པོའོ། །འགྱུར་བ་དང་བཅས་པའི་རང་བཞིན་ཡང་ཕུང་པོ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཕུང་པོ་དང༌། འགྱུར་བ་དང་བཅས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཕུང་པོ་དེ་ནི་དོར་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཕུང་པོའི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ནོ། །དོར་བ་མེད་པ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྟེ། དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གཏན་འགགས་པ་དང༌། འགྱུར་བ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་མཚན་མ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་མི་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་གྱི་མཚན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་དང་འགྱུར་བ་དང་བཅས་པའི་རང་བཞིན་དེ་མི་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་དེ་རང་བཞིན་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་ བར་སྦྱར་རོ། །དེ་ལ་ཡང་ལ་ལ་འདི་སྙམ་དུ་གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་དང༌། བསམ་པ་དང༌། བག་ལ་ཉལ་དང༌། མོས་པ་དང༌། ཁམས་དང༌། རིགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་མི་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་ཅན་གང་དག་གི་དབང་གིས་བསམ་པ་དང༌། བག་ལ་ཉལ་སྣ་ཚོགས་མཁྱེན་པ་དང༌། མོས་པ་སྣ་ཚོགས་མཁྱེན་པ་དང༌། ཁམས་སྣ་ཚོགས་མཁྱེན་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་རྣམས་འཇུག་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་འཐད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་མི་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་དེ་དག་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་པའི་ཆོས་དེ་དག་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་བ་ན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ནི་མི་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་གྱི་མཚན་མ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མི་འདྲེ་བའི་མཚན་མ་འམ། དེའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་སྟེ། འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མི་འདྲ་བ་ནི་འདུས་མ་བྱས་པ་སྟེ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ། །དེའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་འདུས་བྱས་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའོ། །མཚན་ཉིད་དེ་གཉིས་རང་བཞིན་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་སྟེ་མཚན་མ་གཉིས་སོ་སོར་བགྲང་ངོ༌། །ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བར་རིག་ནས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཚན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་སྟེ། འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའོ། །གང་ཟག་བདག་མེད་པའི་མཚན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་དམིགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་སྟེ། གང་ཟག་མི་དམིགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའོ། །ཆོས་བདག་མེད་པའི་མཚན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་སྟེ། ཆོས་རྣམས་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའོ། །དེ་ལྟར་ཞུགས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱི་དབང་གི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཉེན་པོ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ཞུགས་པའོ། །དེ་ལ་མང་དུ་གནས་པ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ཀུན་དུ་རྟེན་གོམས་པར་བྱས་ལན་མང་དུ་བྱས་པའོ། །དུས་དུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་དུས་དང༌། ལྷག་མཐོང་གི་དུས་དང༌། གཉིས་ཀའི་དུས་སུའོ། །དེ་ལྟར་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ལ་ཅི་ཞིག་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། ནང་གི་སོ་སོའི་བདག་ཉིད་ལ་སོ་སོ་རང་རིག་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམ་པ་བདུན་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་རྣམ་པ་བདུན་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་ནང་གི་སོ་སོའི་བདག་ཉིད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལའོ། །སོ་སོར་རང་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་མེད་པའོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམ་པ་བདུན་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྱུང་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཤེས་བྱའི་དངོས་པོའི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་དེ་བདུན་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་རྣམ་པ་བདུན་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམ་པར་བདུན་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཤེས་པ་ཡང་རྣམ་པ་བདུན་ཞེས་བྱ་བར་ཟད་ཀྱི་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ནི་རྣམ་པ་བདུན་དུ་དབྱེ་བ་མེད་དེ། མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉི
Chinese
“相”名为超越边际之空性之证悟之相。即于恒常恒常之时，坚固坚固之时，证悟无有补特伽罗。名为“无常之相”者，乃证悟初始与一切之空性之相。即了知有为法无有前后边际，无常空性。名为“痛苦”及“具变之自性之相”者，乃证悟无舍弃之空性之相。痛苦之自性与具变之自性，此二词合为一相。其中，痛苦之自性亦为蕴，具变之自性亦为蕴。以其为痛苦之谛性故，以其为无常之体性故。痛苦之自性之蕴与具变之自性之蕴，即名为“舍弃”，乃蕴之异名。无舍弃者，乃涅槃。以其为痛苦永息，无有变异之体性故。证悟彼之相，名为痛苦与无变之地的自性之相。其中，名为“无变之自性之相”者，乃证悟自性空性之相。即痛苦与具变之自性，彼无变之自性是常恒，如是之念，即与证悟自性空性相合。其中，又有人如是思：若一切法皆自性空性，然众生之自性所成之贪欲等行，以及思、习气、意乐、界、种姓等，依何等无变之自性，而有知众生种种思、知种种习气、知种种意乐、知种种界等，以及诸佛不共之法得以生起之法，则不应理。故彼等无变之自性之法，实有胜义谛，如是思念之法，应以自性空性而作意。
English
The 'mark' is the aspect of realizing emptiness that transcends limits. That is, realizing that there is no person at all times of permanence and steadfastness. The 'mark of impermanence' is the aspect of realizing the emptiness of beginning and all. That is, realizing the emptiness of impermanence, which has no beginning or end of compounded things. The 'mark of suffering' and 'the nature of change' is the aspect of realizing the emptiness of non-abandonment. The nature of suffering and the nature of change are combined into one mark. Among them, the nature of suffering is also the skandha, and the nature of change is also the skandha. Because it is the truth of suffering, it is the nature of impermanence. The skandha of the nature of suffering and the skandha of the nature of change are called 'abandonment,' which is a synonym for skandha. Non-abandonment is nirvana. Because it is the nature of the cessation of suffering and the absence of change. The aspect of realizing it is called the mark of the nature of the ground of suffering and no change. Among them, the 'mark of the unchanging nature' is the aspect of realizing the emptiness of inherent existence. That is, the nature of suffering and change, that unchanging nature is permanent, such a thought is combined with the realization of the emptiness of inherent existence. Among them, some people think that if all dharmas are empty of inherent existence, then what unchanging nature do the actions of desire, etc., which have become the nature of sentient beings, as well as thoughts, habits, inclinations, elements, and lineages, etc., rely on to have the knowledge of various thoughts of sentient beings, the knowledge of various habits, the knowledge of various inclinations, the knowledge of various elements, etc., and the dharmas by which the unshared dharmas of the Buddhas arise, then it is not reasonable. Therefore, those dharmas of unchanging nature are truly existent in the ultimate truth, and the dharmas that are thought of in this way should be contemplated with the emptiness of inherent existence.
Chinese
如果那样，那么见到空性的相，就叫做不改变的自性之相。不混杂有为法之相，或者叫做它的自性之相，就是通达自性空性的相。不混杂有为法的，就是无为法，也就是胜义谛。它的自性就是有为法，也就是世俗谛。通达这两种自性无自性空性，这两种相就分别计数。认识到一切一切，叫做一切之相，就是通达一切空性的相。通达以有为法和无为法所包括的一切法都是空性。叫做人无我之相，就是通达不可得空性的相。通达人不可得空性。叫做法无我之相，就是通达无事物空性的相。通达诸法无事物空性。像那样进入，叫做进入对治一切他性的相的真如。在那里多住，叫做对那个真如完全串习，多次修习。时时，就是止的 समय (藏文：ཞི་གནས།，梵文天城体：समय，梵文罗马拟音：samaya，汉语字面意思：时)之时，观的 विपश्यना (藏文：ལྷག་མཐོང་།，梵文天城体：विपश्यना，梵文罗马拟音：vipaśyanā，汉语字面意思：观)之时，以及二者之时。如果那样进入的菩萨会发生什么呢？答：在内在各自的自性中，各自自证的真如，会生起分别通达七种真如的七种智慧，这样说了。其中，在内在各自的自性中，就是指心的体性。各自自证，就是指无二。分别通达七种真如，就是指生起真如等。因为认识到所知事物的如实存在之自性，就总摄为那七种。会生起七种智慧，就是说通过通达七种真如的方式，智慧也有七种，但对于智慧的体性来说，并没有分为七种，因为是见道的体性。
English
If so, then the aspect of seeing emptiness is called the characteristic of unchanging nature. The characteristic of not mixing conditioned phenomena, or the characteristic of its own nature, is the aspect of realizing the emptiness of characteristics. What does not mix with conditioned phenomena is unconditioned phenomena, which is the ultimate truth. Its own nature is conditioned phenomena, which is the conventional truth. Realizing that these two natures are without self-nature and empty, these two characteristics are counted separately. Recognizing everything as everything is called the characteristic of everything, which is the aspect of realizing the emptiness of everything. It is the realization that all phenomena, encompassed by conditioned and unconditioned phenomena, are empty. The characteristic of the selflessness of persons is the aspect of realizing the emptiness of unfindability. It is the realization that persons are unfindable and empty. The characteristic of the selflessness of phenomena is the aspect of realizing the emptiness of no-thingness. It is the realization that all phenomena are empty of no-thingness. Entering in that way is called entering the Suchness that is the antidote to all characteristics of other-dependence. Abiding there extensively is called fully familiarizing oneself with that Suchness and practicing it repeatedly. From time to time means the time of Śamatha (藏文：ཞི་གནས།，梵文天城体：समय，梵文罗马拟音：samaya，汉语字面意思：time of calming), the time of Vipaśyanā (藏文：ལྷག་མཐོང་།，梵文天城体：विपश्यना，梵文罗马拟音：vipaśyanā，汉语字面意思：time of seeing), and the time of both. What will happen to a Bodhisattva who enters in that way? The answer is: In the inner, individual self-natures, the individually self-aware Suchness, seven kinds of wisdom will arise, each separately realizing the seven kinds of Suchness, it is said. Among them, in the inner, individual self-natures refers to the essence of the mind. Individually self-aware refers to non-duality. Separately realizing the seven kinds of Suchness refers to the Suchness of the elements, and so on. Because the characteristic of the way things actually exist as knowable objects is gathered into those seven. Seven kinds of wisdom will arise means that through the way of realizing the seven kinds of Suchness, there are also seven kinds of wisdom, but as for the essence of wisdom itself, there is no division into seven, because it is the essence of the path of seeing.