Tibetan
ན་ཏེ། ལུས་ངལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། སེམས་ཡོངས་སུ་གདུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ལུས་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །དེ་ནི་ཞི་གནས་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་མའི་གཡེང་བ་ཞི་བའི་ཞི་གནས་ཀྱི་ལམ་གྱི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ལྷག་མཐོང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་གཟུགས་བརྙན་ལ་དམིགས་པའི་གནས་སྐབས་ན་ ཇི་ཙམ་དུ་གོམས་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་དག་པའི་སྟོབས་ཀྱི་དབང་བྱས་ཏེ། ཡངས་པ་དང་འཕེལ་བ་དང༌། རྒྱས་པར་གྱུར་པ་དེ་ཙམ་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐོབ་པའི་ལམ་གྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་མཚན་མའི་གཡེང་བ་ཞི་བའི་ཞི་གནས་ཀྱི་ལམ་ནང་གི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡངས་པ་དང༌། འཕེལ་བ་དང་རྒྱས་པར་གྱུར་ལ། ཇི་ཙམ་དུ་ནང་གི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དེ་ཡངས་པ་དང༌། འཕེལ་བ་དང༌། རྒྱས་པར་གྱུར་པ་དེ་ཙམ་དུ་དེའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པའི་ལམ་གྱི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་གནས་ངན་ལེན་གྱི་གཡེང་བ་ཞི་བའི་ཞི་གནས་ཀྱི་ལམ་ལུས་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་སྐྱེ་བ་ཡང་ཡངས་པ་དང༌། འཕེལ་བ་དང༌། རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ཙམ་དུ་ལུས་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དེ་ཡངས་པ་དང༌། འཕེལ་བ་དང༌། རྒྱས་པར་གྱུར་པ་དེ་ཙམ་དུ་ནང་གི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་དེ་སྐབས་འདིར་ཡང་ཡངས་པ་དང༌། འཕེལ་བ་དང༌། རྒྱས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ཆོས་གཉིས་པོ་ནང་གི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དང༌། ལུས་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དེ་གཉིས་ནི་གཅིག་ལ་གཅིག་བརྟེན་པ་དང༌། གཅིག་ལ་གཅིག་རག་ལས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞི་གནས་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཇུག་བསྡུ་བའི་ཚིག་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཁོ་ནས་ཞི་གནས་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་འབྱེད་དོ། །ཞི་གནས་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་དོན་ནི་མཚན་མའི་གཡེང་བ་དང༌། གནས་ངན་ལེན་གྱི་གཡེང་བ་ཞི་བའི་གནས་ཏེ། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཡོངས་སུ་ཚོལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱོར་བའི་རྒྱུ་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བའི་མ་ཡིན་གྱི་སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པའི་ལམ་གྱི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བ་སྟེ། དེ་ཙམ་གྱིས་ན་ཞི་གནས་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ཞི་གནས་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བ་བསྟན་ནས། ད་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཇི་ལྟར་ལྷག་མཐོང་ལ་མཁས་པ་བསྟན་པའི་དབང་དུ་མཛད་
Chinese
因此，由于身体没有疲劳，以及内心没有完全的痛苦，所以也称为身心极度调柔。这被称为寂止，意思是说，通过寂止道的作意，平息了相的散乱，在观修与分别念相关的影像时， 随着习惯的程度，以及完全清净的力量所控制，变得宽广、增长和广大，那么通过获得作意的道路所区分的，平息了相的散乱的寂止道中的一心性，也变得宽广、增长和广大。当内在的一心性变得宽广、增长和广大时，那么紧随其后，通过究竟道的作意所区分的，平息了恶趣散乱的寂止道，身心极度调柔的产生，也会变得宽广、增长和广大。身心极度调柔变得宽广、增长和广大时，那么此时内在的一心性也会变得宽广、增长和广大。因此，这两种法，内在的一心性和身心极度调柔，应该理解为是相互依赖、相互依存的。因此，菩萨寻求寂止，这是总结性的词语。因此，通过“因此”这个词，可以确定菩萨仅仅通过法作意来寻求寂止，而不是通过其他方式。寂止这个词的含义是平息了相的散乱和恶趣的散乱之处，是一心性的同义词。寻求的意思不是寻求连接的因，而是通过究竟道的作意所区分的寻求，仅仅如此就能获得寂止的意思。如此宣说了寻求寂止之后，现在将要说明菩萨如何擅长胜观。
English
Therefore, because there is no fatigue of body, and because there is no complete suffering of mind, it is also called extreme pliancy of body and mind. This is called tranquility, which means that through the attention of the path of tranquility, the distraction of signs is pacified. When contemplating images related to conceptual thought, as the degree of habituation increases, and as controlled by the power of complete purification, becoming vast, increasing, and expanding, then through the path of obtaining attention, which distinguishes the path of tranquility that pacifies the distraction of signs, the one-pointedness of mind also becomes vast, increasing, and expanding. When the inner one-pointedness of mind becomes vast, increasing, and expanding, then following immediately after, through the attention of the ultimate path, which distinguishes the path of tranquility that pacifies the distraction of bad rebirths, the arising of extreme pliancy of body and mind also becomes vast, increasing, and expanding. When the extreme pliancy of body and mind becomes vast, increasing, and expanding, then at this time the inner one-pointedness of mind also becomes vast, increasing, and expanding. Therefore, these two dharmas, the inner one-pointedness of mind and the extreme pliancy of body and mind, should be understood as being mutually dependent and mutually reliant. Therefore, the bodhisattva seeks tranquility, which is a concluding statement. Therefore, through the word "therefore," it can be determined that the bodhisattva seeks tranquility only through attention to the dharma, and not through other means. The meaning of the word tranquility is the place where the distraction of signs and the distraction of bad rebirths are pacified, which is a synonym for one-pointedness of mind. Seeking does not mean seeking the cause of connection, but rather seeking distinguished by the attention of the ultimate path, and only in this way can one attain tranquility. Having thus explained the seeking of tranquility, now it will be explained how the bodhisattva is skilled in insight.