Tibetan
་མི་འགལ་ཞེ་ན་འགལ་བ་མེད་དེ། དེ་ལྟར་བསྟན་པ་ནི་དམིགས་པ་ཐོབ་པ་དང༌། དམིགས་པ་གོམས་པར་བྱེད་པའི་དབང་དུ་མཛད་པ་ཡིན་གྱི། རྣལ་འབྱོར་པ་ལས་དང་པོ་པས་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བ་དང༌། དམིགས་པ་ཐོབ་པ་དང༌། དམིགས་པ་གོམས་པར་བྱེད་པ་དང༌། འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་རིགས་ནི་དང་པོ་ཁོ་ནར་ རྣལ་འབྱོར་པ་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བའི་ཚེ་ན་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་སེམས་ཀྱི་དམིགས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་མཐོང་བའམ། ཐོས་པའམ། ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་གཅིག་གཟུང་བའི་དུས་ན་ཚོལ་བ་དང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དམིགས་པ་ཡང་མི་ཐོབ། ལྷག་མཐོང་གི་ལམ་ཡང་མི་སྐྱེའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་དམ་པའི་ཆོས་ཐོས་པ་དང༌། གཟུང་བའམ། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་གདམས་ངག་དང་རྗེས་སུ་བསྟེན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་ཉིད་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་ས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ། དེའི་རྣམ་པ་རང་གི་བློ་ལ་སྣང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་དུས་ན་ནི་དང་པོར་མཉམ་པར་གཞག་པའི་ས་པའི་སེམས་ཀྱིས་མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱ་དགོས་པས་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བ་དེའི་ཚེ་ན་ནི་ཞི་གནས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་འོག་ཏུ་དེ་ལྟར་མོས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ན་མཉམ་པར་གཞག་པའི་ས་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེའི་མཐུས་ཤེས་བྱའི་དངོས་པོ་ད་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པ་རང་གི་བློ་ལ་སྣང་བར་གྱུར་པའི་དུས་ན་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དམིགས་པ་ཐོབ་པ་དང༌། སྦྱོར་བའི་ལམ་གྱི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ལྷག་མཐོང་གི་ལམ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་འོག་ཏུ་དམིགས་པ་ཐོབ་པ་དེ་ཉིད་ལ་ཞི་གནས་ཀྱི་རྣམ་པས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་དུས་ན་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དམིགས་པ་གོམས་པར་བྱེད་པ་དང༌། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐོབ་པའི་ལམ་གྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་མཚན་མའི་གཡེང་བ་ཞི་བའི་ཞི་གནས་ཀྱི་ལམ་ནང་གི་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ཙམ་དུ་མཚན་མའི་གཡེང་བ་ཞི་བའི་ཞི་གནས་ཀྱི་ལམ་ནང་གི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དེ་ཡངས་པ་དང་འཕེལ་བ་དང༌། རྒྱས་པར་གྱུར་པ་དེ་ཙམ་དུ་དེའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་མཐར་ཐུག་པའི་ལམ་གྱི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་གནས་ངན་ལེན་གྱི་ཞི་བའི་ཞི་གནས་ཀྱི་ལམ་དུས་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་སྐྱེ་བ་ཡང་ཡངས་པ་དང༌། འཕེལ་བ་དང༌། རྒྱས་པར་འགྱུར་ལ། ཇི་ཙམ་དུ་ཆོས་དེ་གཉིས་ཡངས་པ་དང་འཕེལ་བ་དང༌། རྒྱས་པར་གྱུར་པ་དེ་ཙམ་དུ་སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པའི་ལམ་གྱི་ཡི
Chinese
如果不矛盾，那就不矛盾。这样教导是为了获得所缘和修习所缘，对于初学者瑜伽士来说，完全寻求所缘，获得所缘，修习所缘，获得果的次第，仅仅在最初，瑜伽士在寻求所缘的时候，见到、听到、或者完全观察任何未入定的心之所缘，在抓住一个的时候，寻求和有分别的影像所缘也无法获得，胜观之道也不会生起。在那之后，依靠听闻圣法，或者受持，或者依止善知识的教言，从而现前于彼入定的寂止作意，为了使彼之相显现于自心，在作意欲乐的时候，首先必须以入定的寂止心来作意欲乐，因此在寻求所缘的时候，寂止是先行的。在那之后，如是作意欲乐时，以入定的寂止作意的力量，当所知事物显现出与此相似的相于自心时，就获得了有分别的影像所缘，并且生起了以加行道作意所区分的胜观之道。在那之后，在以寂止之相一心入定于彼所缘的时候，就是修习无分别的影像所缘，并且生起了以获得作意之道的区分，相的散乱寂灭的寂止道之内的专注一境性，多少相的散乱寂灭的寂止道之内的心专注一境性变得宽广、增长、广大，那么多的随后，以究竟道作意所区分的舍受寂灭的寂止道，时间和心极度调柔的生起也变得宽广、增长、广大，多少这两种法变得宽广、增长、广大，那么多的加行究竟道之
English
If there is no contradiction, then there is no contradiction. Teaching in this way is to gain an object of focus and to practice that object of focus. For a beginning yogi, the order of completely seeking an object of focus, gaining an object of focus, practicing an object of focus, and gaining the result, is only at the very beginning. When a yogi is seeking an object of focus, seeing, hearing, or completely examining any object of focus of a mind that is not in meditative equipoise, when grasping one, neither the seeking nor the image object of focus with conceptualization can be obtained, and the path of insight will not arise. After that, relying on hearing the holy Dharma, or holding it, or relying on the instructions of a virtuous friend, thereby manifesting the mental activity of the abiding in meditative equipoise on that very thing, in order to make that aspect appear in one's own mind, when mentally engaging in aspiration, one must first mentally engage in aspiration with the mind of the abiding in meditative equipoise, therefore, when seeking an object of focus, calm abiding is what precedes. After that, when mentally engaging in aspiration in that way, by the power of the mental activity of the abiding in meditative equipoise, when an aspect of knowable things that is similar to this appears in one's own mind, then one obtains the image object of focus with conceptualization, and the path of insight that is distinguished by the mental activity of the path of joining arises. After that, when single-pointedly entering meditative equipoise on that very object of focus with the aspect of calm abiding, then one is practicing the image object of focus without conceptualization, and the single-pointedness within the path of calm abiding that pacifies the distraction of signs, which is distinguished by the path of obtaining mental activity, arises. To the extent that the single-pointedness of mind within the path of calm abiding that pacifies the distraction of signs becomes vast, increases, and expands, to that extent, subsequently, the path of calm abiding that pacifies suffering, which is distinguished by the mental activity of the ultimate path, the arising of time and mind that are extremely tamed also becomes vast, increases, and expands. To the extent that these two dharmas become vast, increase, and expand, to that extent, the ultimate path of joining