Tibetan
་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚུལ་བླ་དགས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཤའི་སྐུའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྣམ་པར་ཤེས་པ་བརྟགས་པ་ལས་བརྟེན་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་རྟག་པའི་དོན་ཏོ། །ཆོས་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དགེ་འདུན་རྟག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡི་གེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཟོའི་ཡི་གེ་དང་ཚིག་སྣ་ཚོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་སོ། །བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་དོན་ཏོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའི་མཆོག་ཏུ་ཆ་ཕྲ་སྟེ་བདུད་རྩིའི་མཆོག་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །དུག་གི་མཆོག་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ཆོས་ཀྱང་ཡིན་དགེ་འདུན་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་གཞི་གསུམ་པ་ཡིན་ནོ། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལས་ ནི་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྟ་བ་བསལ་བའི་ཕྱིར་གཞི་གསུམ་པ་གཞག་གོ །བག་ཡོད་པ་ནི་འཆི་བ་མེད་པའི་གནས་སོ། །བག་མེད་པ་ནི་འཆི་བའི་གནས་སོ། །འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ནི་བག་མེད་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ་ཤི་བ་དང་འདྲའོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ནི་རྒ་བ་དང་འཆི་བ་མེད་དོ། །བག་ཡོད་པ་རྣམས་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མཆོག་ཏུ་བདེ་བ་འཐོབ་པའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་དང་དགོངས་པའི་ཚིག་ནི་ཤེས་པར་དཀའ་སྟེ། དཔེར་ན་རྒྱལ་པོ་ལ་ལས་བློན་པོ་ལ་སིནྡྷ་པ་འོན་ཅིག་ཅེས་བྱས་ན། ཟས་ཟ་བའི་དུས་སུ་ནི་ལན་ཚྭ་ཁྱེར་ཏེ་འོང༌། །ཟོས་ཟིན་པའི་ཚེ་ནི་སྐོམ་ནོད། །སྐྱེད་མོས་ཚལ་དུ་འགྲོ་བའི་ཚེ་ནི་རྟ། གཡུལ་ངོར་འགྲོ་བའི་ཚེ་ནི་རལ་གྲི་ཁྱེར་ཏེ་འོང་སྟེ། རྒྱལ་པོའི་དགོངས་པའི་ཚིག་རྣམས་ཤེས་པར་བྱེད་དེ། དེ་བཞིན་དུ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་འདི་ལ་ཡང། མི་རྟག་པ་རྣམ་པ་བཞི་ཡོད་པར་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བློན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཚེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་ནས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྟོན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་མི་རྟག་པའི་འདུ་ཤེས་བསྒོམ་མོ། །ཆོས་ནུབ་པ་དང་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སྟོན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ནམ་ངའི་ལུས་ནད་མཐའ་ཡས་པས་གཟིར་ཏོ། །དགེ་འདུན་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྟོན་པ་དེའི་ཚེ་བདག་མེད་པ་བསྒོམ་མོ། །ནམ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐར་པ་མཚན་མ་མེད་པ་དང་ཅི་ཡང་མེད་པའོ་ཞེས་སྟོན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་སྟོང་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ཅི་ཡང་མེད་པ་དང༌། མི
Chinese
是如来之殊胜之相，法身是 प्रमाण（藏文，梵文天城体，pramāṇa，梵文罗马拟音，pramana，量）。 所谓“如来肉身”者，乃依于识之分别而立，识非 प्रमाण（藏文，梵文天城体，pramāṇa，梵文罗马拟音，pramana，量）。 所谓“义”者，如来说“常”之义，乃法常之义。 所谓“法常”者，乃僧伽常之义。 所谓“文字”者，乃自造之文字及种种词句，非佛所说者。 所谓“我”者，乃如来藏之义。 佛之教法，极广大之最胜，亦是极微细之分，亦是甘露之最胜。 亦是毒之最胜。 佛即是法，亦是僧伽，如来即是三宝之体。 从声闻乘来说，为了让孩子们消除世俗的观点，才安立了三宝的体性。 谨慎是有不死之处。 不谨慎是有死亡之处。 世俗之人与不谨慎相应，犹如死人。 超越世间者，没有衰老和死亡。 谨慎之人，获得涅槃，是极乐。 如来之身和意之语难以理解。 例如，国王对大臣说“辛达帕，来！”，吃饭的时候，就拿盐来。 吃完饭的时候，就拿水来。 去花园的时候，就拿马。 去战场的时候，就拿剑来。 了解国王的意之语。 同样，对于这个大乘，大乘的大臣们应该了解有四种无常。 什么时候如来出现在世间，示现完全涅槃的时候，就修无常的观念。 佛法衰落和寂灭的时候，就修苦。 什么时候我的身体被无尽的疾病所折磨，僧伽要毁灭的时候，就修无我。 什么时候如来的解脱是无相和一无所有的时候，就修空性。 因为没有任何痛苦，
English
It is the excellent aspect of the Tathagata, the Dharmakaya is प्रमाण (Tibetan, Devanagari, pramāṇa, Romanized Sanskrit, pramana, measure). The so-called "Tathagata's physical body" is established based on the distinction of consciousness, and consciousness is not प्रमाण (Tibetan, Devanagari, pramāṇa, Romanized Sanskrit, pramana, measure). The so-called "meaning" is the meaning of the Tathagata saying "constant," which is the meaning of the Dharma being constant. The so-called "Dharma being constant" is the meaning of the Sangha being constant. The so-called "letters" are self-made letters and various words and sentences that are not spoken by the Buddha. The so-called "self" is the meaning of the Tathagatagarbha. The Buddha's teachings are extremely vast and supreme, and they are also extremely subtle divisions, and they are also the supreme of nectar. It is also the supreme of poison. The Buddha is the Dharma, and also the Sangha, and the Tathagata is the embodiment of the Three Jewels. From the perspective of the Hearer Vehicle, the nature of the Three Jewels is established in order to eliminate the worldly views of children. Caution is the place of immortality. Carelessness is the place of death. Worldly people are associated with carelessness, like dead people. Those who transcend the world have no old age and death. Cautious people obtain Nirvana, which is supreme bliss. The body and intentional words of the Tathagata are difficult to understand. For example, if the king says to the minister, "Sindhapa, come!", when eating, he brings salt. When he finishes eating, he brings water. When going to the garden, he brings a horse. When going to the battlefield, he brings a sword. He understands the king's intentional words. Similarly, for this Mahayana, the ministers of Mahayana should understand that there are four kinds of impermanence. When the Tathagata appears in the world and shows complete Nirvana, he cultivates the concept of impermanence. When the Dharma declines and becomes peaceful, he cultivates suffering. When my body is tormented by endless diseases, and the Sangha is about to be destroyed, he cultivates non-self. When the Tathagata's liberation is without characteristics and nothing at all, he cultivates emptiness. Because there is no suffering,