Tibetan
ཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་གནས་སོ། །དེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། ནམ་མཁར་འདུ་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་བའོ་སྙམ་ནས། འདི་སྙམ་དུ་འདི་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་སྟེ། རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་དེ་ཡང་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན། མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །དེ་དེ་ལྟར་སྙོམས་པར་ཞུགས་པས་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་ཏེ། ཅི་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་ནས་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་གནས་སོ། །ཅི་ཡང་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ། ཅི་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་དང༌། རྟོག་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་དང༌། འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང༌། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ནི་ཅི་ཡང་ཞེས་བྱའོ། །ཅི་ཡང་མེད་པ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་བརྗོད་པ་དེ་དག་ལས་ཆུང་དུར་འགྱུར། ཕྲ་བར་གྱུར་པ་ནི་ཅི་ཡང་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ ཤིན་ཏུ་འབར་བ་ཤིན་ཏུ་འོད་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྒྱུ་དེ་དང་རྐྱེན་དེ་དང་གཞི་དེ་དང་དེ་ཐོབ་པ་དེའི་ཕྱིར། ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་མི་ཆགས་ཏེ་གོང་དུ་ཚོལ་ལོ། །དེ་གོང་དུ་ཚོལ་བ་ནི་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། འདི་ནི་གང་དུ་འདུ་ཤེས་རྣམས་ཀྱི་ཕྲ་བ་ལ་ཅི་ཡང་མེད་པར་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ཏེ། དེ་ནི་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་མོ། །དེ་ལ་འདུ་ཤེས་མེད་པ་ནི་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདུ་ཤེས་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་མངོན་དུ་གྱུར་ཏེ། དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་ཏེ། འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་གནས་སོ། །དེ་དེ་ལ་གནས་ནས་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། གང་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་དེ་ལ་དགའ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད་སྙམ་ནས། བློ་དེ་ལས་གོང་དུ་བསྐྱེད་དོ། །བློ་དེ་ལས་གོང་དུ་བསྐྱེད་ནས། སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང༌། འགག་པ་མེད་པའི་ཆོས་མངོན་དུ་གྱུར་ཏོ། །དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པ་དང༌། མ་འགགས་པར་མཐོང་ངོ༌། །དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་འགགས་པར་མཐོང་ནས་ཡང་མི་འཇིག་མི་རྟག་གོ །དེའི་ཕྱིར་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་
Chinese
已经圆满了无边识处，安住于彼。他心中这样想：于虚空中生起觉受，就会转为识，这样想，心中这样想：这一切都只是识而已，那无边识既非存在，也非不存在。他如此入定，对不生之法生起忍，但并非完全成就。他以各种方式完全超越了无边识处，心想一无所有，于是圆满了无所有处，安住于彼。所谓一无所有，其中的“有”，指的是贪欲、嗔恨、愚痴，以及分别念和种种分别，完全的分别，一切有为法，和并非真实的遍计所生之法，这些都称为“有”。所谓一无所有，就是比上述所说的那些更微小，变得更细微，就称为一无所有。安住于此的菩萨，对不生之法的忍 是极其炽盛，极其光明的。因为那个因，那个缘，那个基础，以及获得那个的缘故，不执着于无所有处，而向上寻求。他向上寻求，心中这样想：这（无所有处）是在觉受中对细微之处完全观察为一无所有，那既非非有想，也非非无想。其中的无想，是因为空性的缘故。并非非无想，是因为缘起法的缘故。他现证了非有想非无想处，他以各种方式完全超越了无所有处，圆满了非有想非无想处，安住于彼。他安住于彼，心中这样想：对于这非有想非无想处，有什么可喜的呢？于是，他的智慧超越了它。智慧超越了它之后，现证了不生和不灭之法。他见到一切法不生不灭。他见到一切法自性寂灭，因此既不坏灭也不恒常。因此，对不生之法的忍是完全清净的。他
English
Having perfected the sphere of infinite consciousness, he dwells in it. He thinks to himself: 'Perceiving in space will turn into consciousness.' Thinking thus, he thinks to himself: 'All this is just consciousness. That infinite consciousness is neither existent nor non-existent.' Thus he enters into concentration, and he has forbearance towards the Dharma of non-arising, but it is not fully accomplished. In every way, he completely transcends the sphere of infinite consciousness, thinking that there is nothing at all, and thus perfects the sphere of nothingness and dwells in it. In the term 'nothingness,' the 'thing' refers to desire, hatred, delusion, as well as conceptualization and various discriminations, complete discriminations, all conditioned dharmas, and those that arise from untrue pervasive conceptualizations are called 'thing.' 'Nothingness' means becoming smaller than those things just mentioned, becoming more subtle, is called 'nothingness.' The Bodhisattva who dwells in that, the forbearance towards the Dharma of non-arising is extremely blazing and extremely clear. Because of that cause, that condition, that basis, and because of obtaining that, he does not cling to the sphere of nothingness, but seeks further. He seeks further, thinking to himself: 'This (sphere of nothingness) is where the subtle aspects of perceptions are completely examined as nothing at all, that is neither the state of neither perception nor non-perception.' The non-perception in it is because of emptiness. The non-non-perception is because of dependent origination. He manifests the sphere of neither perception nor non-perception, and in every way, he completely transcends the sphere of nothingness, perfects the sphere of neither perception nor non-perception, and dwells in it. Dwelling in that, he thinks to himself: 'What is there to enjoy in this state of neither perception nor non-perception?' Thus, his wisdom transcends it. After his wisdom transcends it, he manifests the Dharma of non-arising and non-cessation. He sees all dharmas as unborn and unceasing. He sees all dharmas as naturally pacified, therefore neither decaying nor permanent. Therefore, the forbearance towards the Dharma of non-arising is completely pure. He
Tibetan
དེ་ལས་གོང་དུ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འཇུག་སྟེ། འདི་དག་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མཐར་གྱིས་གནས་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དགུའོ། །དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པས་བསྟན་པ་ལས། ལི་ཙྪ་བཱི་གཞོན་ནུ་དཀོན་མཆོག་འབྱུང་གནས་ཀྱིས། བུདྡྷ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཞུས་པ་དང༌། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང༌། དགེ་བ་བཅུ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡིན་པར་བཤད་པའི་རྗེས་ལ། རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་ལྟ་བས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བར་འདོད་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་རང་གི་སེམས་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཇི་ཙམ་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དེ་ཙམ་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པར་འོང་ངོ༌། །དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཐུས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ སོ། །ཇི་ལྟར་རང་གི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་དག་པ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། སེམས་ཡོངས་སུ་དག་གམ། ཅི་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་འདི་ལྟ་བུར་ཡོངས་སུ་མ་དག་པར་སྣང༌། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཤཱ་རིའི་བུའི་བསམ་པ་མཁྱེན་ནས་བཀའ་སྩལ་པ། ཤཱ་རིའི་བུ་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་དག་ཅི་ན་དམུས་ལོང་གིས་མ་མཐོང་བ། དམུས་ལོང་གིས་ནོངས་ཀྱི་ཉི་ཟླས་མ་ནོངས་སོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་བསོད་ནམས་མེད་ཅིང་མ་རིག་པའི་མིག་གིས་ཉེས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་རྒྱན་མང་པོ་སེམས་ཅན་གང་གིས་ཀྱང་མི་མཐོང་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་མ་ཉེས་སོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ནི་ཡོངས་སུ་དག་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་མ་མཐོང་ངོ༌། །དེ་ནས་ཚངས་པ་རལ་པ་ཅན་གྱིས་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་སྨྲས་པ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་མ་དག་གོ་ཞེས་མ་ཟེར་ཅིག །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ནི་ཡོངས་སུ་དག་པའོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་དཔེར་ན་གཞན་འཕྲུལ་དབང་བྱེད་ཀྱི་ལྷའི་གནས་བརྒྱན་པ་བཞིན་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་འདི་ཡང་ཡོན་ཏན་གྱིས་བརྒྱན་པར་བདག་ཅག་གིས་མཐོང་ངོ༌། །དེ་ནས་ཤཱ་རིའི་བུས་ཚངས་པ་རལ་པ་ཅན་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཚངས་པ་ཁོ་བོས་ནི་ས་ཆེན་པོ་འདི་མཐོན་དམན་དང༌། ཚེར་མ་དང༌། གད་པ་དང༌། རོང་དང༌། རི་རྩེ་དང༌། དམ་གྲོག་དང༌། མི་གཙང་བ་དང༌། བོད་བས་རབ་ཏུ་གང་བར་མཐོང་ངོ༌། །ཚངས་པས
Chinese
在那之上，任运成就，无间断地进入。这些是菩萨究竟安住的九种等持。在《维摩诘所说经》中，离车毗青年宝积请问佛陀佛土如何清净，以及在宣说了波罗蜜多、十善、菩提心等是佛土之后，（佛说）善男子，因此如果想要清净佛土，菩萨应当清净自己的心。为什么呢？因为菩萨的心有多清净，佛土就有多清净。之后，以佛陀的神力，具寿舍利子心中这样想：如何像自己的有情众生全部清净一样，佛土才能完全清净呢？世尊释迦牟尼在行菩萨行的时候，心是完全清净的吗？为什么佛土会显现成这样不完全清净的样子呢？之后，世尊知道舍利子的想法后，说道：舍利子，你怎么想？太阳和月亮为什么瞎子看不见呢？是瞎子的过错，不是太阳和月亮的过错。舍利子，同样，有情众生没有福德，被无明的眼睛所蒙蔽，看不到佛土的功德庄严，这不是如来的过错。舍利子，如来的佛土是完全清净的，只是你没有看见罢了。之后，梵天发髻对舍利子说：不要说佛土不清净。佛土是完全清净的。舍利子，例如他化自在天的宫殿一样庄严，我们也能看见世尊释迦牟尼佛的佛土也被功德所庄严。之后，舍利子对梵天发髻这样说道：梵天，我看见这大地高低不平，有荆棘、悬崖、沟壑、山峰、险峻的峡谷、不干净的东西，并且到处都是尸体。梵天啊！
English
Above that, spontaneously accomplished, entering without interruption. These are the nine samadhis in which Bodhisattvas ultimately abide. In the Vimalakirti Sutra, the Licchavi youth Ratnakara asked the Buddha how to purify the Buddha-field, and after explaining that the paramitas, the ten virtues, the mind of enlightenment, etc., are the Buddha-field, (the Buddha said) Son of good family, therefore, if you want to purify the Buddha-field, the Bodhisattva should purify his own mind. Why is that? Because to the extent that the Bodhisattva's mind is pure, to that extent the Buddha-field will be pure. Then, by the power of the Buddha, the venerable Shariputra thought to himself: How can the Buddha-field be completely purified, just as all of one's sentient beings are completely purified? When the Blessed One Shakyamuni was practicing the Bodhisattva conduct, was his mind completely pure? Why does the Buddha-field appear to be so impure? Then, the Blessed One, knowing Shariputra's thoughts, said: Shariputra, what do you think? Why can't the blind see the sun and the moon? It is the fault of the blind, not the fault of the sun and the moon. Shariputra, likewise, sentient beings without merit, obscured by the eye of ignorance, do not see the qualities and adornments of the Buddha-field, this is not the fault of the Tathagata. Shariputra, the Buddha-field of the Tathagata is completely pure, but you have not seen it. Then, Brahma Sikhin said to Shariputra: Do not say that the Buddha-field is impure. The Buddha-field is completely pure. Shariputra, just as the palace of the Paranirmitavasavartin gods is adorned, we also see that the Buddha-field of the Blessed One Shakyamuni Buddha is adorned with qualities. Then, Shariputra said to Brahma Sikhin: Brahma, I see this great earth as uneven, with thorns, cliffs, ravines, mountain peaks, steep gorges, unclean things, and full of corpses everywhere. Brahma!