Tibetan
ཡང་མ་སྐྱེས་མ་འགགས་སྣང་བ་ཡང་མ་ཡིན་མི་སྣང་བ་ཡང་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུའི་གཟུགས་བརྙན་ལ་དམིགས་ནས། བསོད་ནམས་བྱེད་ཅིང་ཡོངས་སུ་བསྔེའོ་། །བརྒྱ་བྱིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་མི་གཡོ་མི་སེམས་མི་རྟེག་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་མི་སྐྱེ་མི་རྟོག་མོད་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་དང་འདྲ་བར་འཇིག་རྟེན་ནི་སྣང་སྟེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་མཐོང་བའི་རིམས་ཐ་དད་བས་ཆེ་བའི་རིམ་པ་ཐ་དད་པར་སྟོན་ཏོ། །ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་དང་དད་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པས་ཆོས་ཐོས་བར་འགྱུར་ཞིང་བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཐེག་པ་གསུམ་དུ་ཡང་ཤེས་རབ་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །ལས་དང་པོ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང༌། གཞན་ཡང་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བས་འདུལ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྔོན་གྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པས། གཟུགས་བརྙན་ལྟར་མི་སྣང་བར་གྱུར་པ་དང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ ཞེས་དེ་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་སའི་མཐོན་དམན་རིམ་པར་འཆར་བ་བཞིན་དུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནས་ཐ་ན་ལོག་པར་ཞུགས་པ་ཡན་ཆད་ལ་རིམ་གྱིས་འཆར་རོ། །མདོར་ན་མི་དགེ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུའོ། །དགེ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་བྱང་བའི་རྒྱུའོ། །དཀའ་སྩལ་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་རྩ་བ་མེད་ཅིང་རྟེན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་བརྙེས་སོ། །འཇམ་དཔལ་གྱིས་གསོལ་བ། རྩ་བ་དང་རྟེན་གང་ལགས། རྩ་བ་ནི་འཇིག་ཚོགས་སོ། །རྟེན་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ཀུན་བརྟགས་སོ། །གང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དོན་དེ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་དོན་ཏོ། །གང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་དོན་དེ་ཆོས་ཀྱི་དོན་ཏོ། །གང་ཆོས་ཀྱི་དོན་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དོན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་གིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་མཐོང་བ་དེས་ཆོས་མཐོང་ངོ༌། །གང་གིས་ཆོས་མཐོང་བ་དེས་སངས་རྒྱས་མཐོང་སྟེ། ཇི་ལྟར་བཙལ་ན་ཅི་ཡང་མི་མཐོང་བ་དེ་ལྟར་མཐོང་ངོ༌། །འཇམ་དཔལ་ཅི་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། སེམས་དང་དམིགས་པའོ། །དེ་ནས་སེམས་དང་དམིགས་པ་མི་མཐོང་བ་དེ་ན་ཡང་དག་པ་མཐོང་བའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་དེ་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཉམ་པར་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་སོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགེ་ཆོས་ཟག་མེད་ཀྱིས། །གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལ་ནི། །དེ་བཞིན་གཤེགས་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་མེད། །འ
Chinese
又，非生非灭，非显非隐，然而，缘于如来之身的影像，行善并回向。如帝释天的影像，不摇不动，不思不虑，如来亦然，非生非思，然如影像般，世界显现，因众生所见之差别，而示现大小之差别。以圆满成熟与生起信心之力，得以听闻佛法，并如其所思，于三乘中，亦能智慧解脱。初业菩萨，以及其他幼稚凡夫，以涅槃调伏者，因其往昔之成熟，如影像般不显现，并思惟如来已入涅槃。如日轮依地之高低次第显现，如来之智慧日轮，亦从菩萨乃至堕落者，次第显现。总之，所有忆念不善者，皆是烦恼之因。所有忆念善者，皆是清净之因。难问者：如来已证得无根无基之菩提。文殊菩萨请问：何为根与基？根是蕴。基是非真实之遍计所执。那不可言说之义，即是缘起之义。那缘起之义，即是法之义。那法之义，即是佛之义。因此，谁见缘起，谁就见法。谁见法，谁就见佛，如寻觅而一无所见般地见。文殊，何为“一无所有”？即是心与所缘。之后，不见心与所缘之时，即是见真实。如是，如来以平等性，平等现证圆满正觉。如来以无漏之善法，犹如影像，于此，无如来，亦无如是性。
English
Moreover, it is neither born nor ceases, neither apparent nor hidden, yet, focusing on the image of the Tathagata's body, one performs meritorious deeds and dedicates them completely. Like the image of Indra, unmoving, unthinking, ungrasping, the Tathagata is also unborn and unthinking, yet like an image, the world appears, showing the differences in the order of greatness due to the differences in the perceptions of sentient beings. By cultivating the power of complete maturation and faith, one becomes able to hear the Dharma, and according to one's thoughts, one can also attain wisdom and liberation in the three vehicles. For newly initiated Bodhisattvas and other ordinary beings who are disciplined by Nirvana, due to their past maturation, they become invisible like an image, and they think that the Tathagata has passed into Nirvana. Just as the sun's disc appears in order according to the height and depth of the earth, so too does the Tathagata's disc of wisdom gradually appear from Bodhisattvas down to even those who have fallen into wrong views. In short, all thoughts of negativity are the cause of affliction. All thoughts of virtue are the cause of purification. The questioner: The Tathagata has attained rootless and baseless enlightenment. Manjushri asked: What are the root and the basis? The root is the aggregates. The basis is the unrealistically imputed. That which is inexpressible is the meaning of dependent origination. That which is the meaning of dependent origination is the meaning of Dharma. That which is the meaning of Dharma is the meaning of Buddha. Therefore, whoever sees dependent origination sees the Dharma. Whoever sees the Dharma sees the Buddha, seeing as if one sees nothing when searching. Manjushri, what is meant by "nothing"? It is like this: mind and object. Then, when mind and object are not seen, that is when reality is seen. Thus, the Tathagata has perfectly awakened to those dharmas equally through equality. The Tathagata, with uncontaminated virtuous dharmas, is like an image; in this, there is no Tathagata, nor is there suchness.
Tibetan
ཇིག་རྟེན་དག་ན་གཟུགས་བརྙན་སྣང་བར་ཟད། །ཆོས་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཐར་གྱིས་གནས་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དགུ་ལ། འདོད་པ་དག་ལས་དབེན་པ་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་ལས་དབེན་པ། རྟོག་པ་དང་བཅས་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཅན་བསམ་གཏན་དང་པོ་རྫོགས་པར་བྱས་ ཏེ་གནས་སོ། །དེ་ལ་འདོད་པ་རྣམས་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཏེ། གང་སྲེད་པ་དེ་དག་ལས་དབེན་པའོ། །སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ནི་ཆགས་པ་དང༌། ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་སྟེ། གཞི་དེ་ལས་མི་དགེ་བ་བཅུ་འབྱུང་ངོ༌། །འདི་ནི་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ལ་དབེན་པ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའོ། །རྟོག་པ་དང་ལྷན་ཅིག་པ་ནི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་སྟེ། རྟོག་པ་དེ་དག་གང་ཞེ་ན། གང་དག་བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་མཐུན་པའི་རྟོག་པ་སྟེ། དེ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་རྟོག་ཅིང་དེ་དག་ཀྱང་དུལ་བས་ན། དེ་དག་ནི་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཤེས་པ་དང་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དང༌། དཔྱོད་པ་དང་རབ་ཏུ་རྟོག་པ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བྱེད་པ་ནི་རྟོག་པའོ། །དཔྱོད་པ་གང་ཞེ་ན། བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་མཐུན་པའི་རྟོག་པ་དེ་དག་ཉིད་ལ་དཔྱོད་པ་དང༌། རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་དང༌། ཉེ་བར་དཔྱོད་པ་དང༌། ཀུན་དུ་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བྱེད་པ་དང༌། སེམས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་དཔྱོད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་དག་དང་ལྷན་ཅིག་པ་ནི་རྟོག་པ་དང་བཅས། དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ་བསམ་གཏན་དང་པོའོ། །དགའ་བ་དང་བདེ་བ་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པས་དེའི་ཕྱིར་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྫོགས་པར་བྱས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྡོམ་པ་དང༌། སྡོམ་པར་བྱེད་པ་དང༌། སྦེད་པ་དང༌། སྦེད་པར་བྱེད་པ་དང༌། རོ་མྱང་བ་དང་མངོན་པར་དགའ་བ་སྟེ། བསམ་གཏན་དེ་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའི་འདུན་པ་དང༌། འདོད་པ་འཐོབ་སྟེ། འདུན་པ་དང་འདོད་པ་དེས་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙིང་པོ་འདུ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་རྩོམ་ཏེ། དེ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་རྟོག་པ་དང༌། དཔྱོད་པ་དེ་དག་ཞི་བར་བྱེད། དེ་དག་ལས་སེམས་རབ་ཏུ་ཞི་བར་བྱེད་ཅིང༌། བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ཡོངས་སུ་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་ཚོལ་ཏེ། དེ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་བྲལ་ནས། ནང་ཡོངས་སུ་དང་སྟེ། སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པས། རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་ པ་མེ
Chinese
世间一切唯是影像显现。从真正归纳的法中可知，菩萨最终安住的九次第定中，远离诸欲，远离罪恶不善之法，具有寻且具有伺，具有由远离所生的喜乐之初禅，圆满而住。 其中，诸欲是初禅的相违品，即远离那些贪欲。罪恶不善之法即是贪、嗔、痴，从这个根本产生十不善业。这被称为罪恶不善之法，远离这些即是初禅。与寻同在即是具有寻，那些寻是什么呢？即是与初禅相应的寻，如仪轨般寻思，并且那些也是调伏的，那些即是寻，知晓和领会，伺察和彻底寻思，以及入定即是寻。伺察是什么呢？即是对与初禅相应的那些寻本身进行伺察，以及分别伺察，就近伺察，完全享用，入定，以及心随之而行即是伺察，与那些同在即是具有寻，具有伺即是初禅。喜乐由远离所生，因此称为由远离所生的喜乐。圆满而住，其中，圆满是指守护，以及守护的行为，隐藏，以及隐藏的行为，品尝和显现欢喜，安住于该禅定的菩萨，对于不生之法获得堪忍，生起想要领会的意愿和欲望，但意愿和欲望不会认为初禅是精华。他开始修持二禅，他使初禅的寻和伺寂静。从那些中使心彻底寂静，寻求圆满成就二禅之因，他远离寻和伺，内心完全澄净，心流成为一体，寻和伺灭。
English
All that appears in the world is merely an image. From the Dharma that has been truly compiled, it is known that among the nine successive absorptions in which Bodhisattvas ultimately abide, one dwells having perfected the first dhyana, which is separated from desires, separated from sinful and unwholesome dharmas, accompanied by vitarka and vicara, and possessing joy and bliss born of separation. Among these, desires are the opposing factors of the first dhyana, that is, separated from those cravings. Sinful and unwholesome dharmas are attachment, hatred, and ignorance, from which the ten unwholesome actions arise. This is called sinful and unwholesome dharmas, and being separated from these is the first dhyana. Being together with vitarka is being accompanied by vitarka. What are those vitarkas? They are the vitarkas that are in accordance with the first dhyana. One thinks according to the ritual, and since those are also tamed, those are called vitarka: knowing and comprehending, examining and thoroughly thinking, and entering into samadhi are vitarka. What is vicara? It is examining those same vitarkas that are in accordance with the first dhyana, as well as discriminating examination, proximate examination, completely enjoying, entering into samadhi, and the mind following after, which is called vicara. Being together with those is being accompanied by vitarka, being accompanied by vicara is the first dhyana. Joy and bliss are born of separation, therefore it is called joy and bliss born of separation. Abiding having perfected, among these, having perfected means guarding, as well as the act of guarding, concealing, as well as the act of concealing, tasting and manifesting joy. The Bodhisattva abiding in that dhyana obtains the desire and aspiration to comprehend forbearance towards the unborn Dharma, but the aspiration and desire do not perceive the essence in the first dhyana. He begins to practice the second dhyana, he pacifies those vitarka and vicara of the first dhyana. From those, he makes the mind thoroughly pacified, seeking the cause for completely accomplishing the second dhyana. He is separated from vitarka and vicara, the inner being is completely clear, the stream of mind becomes one, vitarka and vicara cease.