Tibetan
ད་པར་དགའ་བ་དང་ལྡན་པ། བསམ་གཏན་གཉིས་པ་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་གནས་སོ། །དེ་ལ་ནང་ཡོངས་སུ་དང་བ་ནི་དེའི་བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཉེ་བར་ཞི་བ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ནང་ཡོངས་སུ་དང་བ་ཞེས་བྱའོ། །རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་ཞི་ནས། རྒྱ་མཚོའི་ཆུ་ལྟར་རོ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བར་འཐོབ་པོའོ། །འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོར་ཆུ་འབབ་པ་རྣམས་ལན་ཚྭར་རོ་གཅིག་པར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་བསམ་གཏན་དང་པའི་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཞི་ནས་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ཏེ། དེ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལས་སངས་རྒྱས་དང༌། ཆོས་དང༌། དགེ་འདུན་ལ་དགའ་བ་སྐྱེས་ཏེ། དེ་དཀོན་མཆོག་ལ་དགའ་བས་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལས་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པའི་འདུན་པ་ཤིན་ཏུ་འབར་བ་དང༌། ཤིན་ཏུ་འོད་གསལ་བ་དང༌། ཤིན་ཏུ་འོད་བ་འཐོབ་པོ། །དེ་འདུས་པ་དེས་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་མི་ཆགས་ཏེ། བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ཀུན་དུ་ཚོལ་ལོ། །དེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ་དགའ་བ་ནི་བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་སྒྲིབ་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས། དེ་དགའ་བ་དེ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བཏང་སྙོམས་དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གང་དག་དགའ་བ་མེད་པ་བདེ་བ་ལ་གནས་པ་ཞེས་བརྗོད་པ། བསམ་གཏན་གསུམ་པ་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་གནས་སོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་ཐོབ་པ་དེ་གང་དེ་དགའ་བ་མེད་པའི་གཏན་དུ་བདེ་བ་མ་ཡིན་གྱི་ཟད་པ་དང་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ཏེ། དེ་མི་རྟག་ཅིང་མི་བརྟན་ལ་ཐེར་ཟུག་མ་ཡིན་ཞིང་དེ་ཡིད་བརྟན་དུ་མི་རུང་ངོ་སྙམ་པའི་སེམས་དེ་ལྟ་བུ་འཐོབ་པོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པར་རབ་ཏུ་འཐོབ་པའི་འདུན་པ་དྲག་པོ་ཆེན་ པོ་འཐོབ་པོ། །འདུན་པ་དྲག་པོ་དེས་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་མངོན་པར་ཆགས་པ་མི་སྐྱེའོ། །དེ་བདེ་བ་ཡང་སྤངས་ཏེ་སྔ་ནས་སྡུག་བསྔལ་ཡང་སྤངས་ཤིང༌། ཡིད་བདེ་བ་དང༌། ཡིད་མི་བདེ་བ་ཡང་ནུབ་པས། བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན། །སྡུག་བསྔལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ། བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་བསམ་གཏན་བཞི་པ་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་གནས་སོ། །དེ་བསམ་གཏན་བཞི་བ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པས་གཉེན་པོའི་སེམས་སོ། །ཡིད་དུ་འོང་བའི་སེམས་སོ། །ལས་སུ་རུང་བའི་སེམས་སོ། །འོད་གསལ་བའི་སེམས་སོ། །དྲན་པའི་སེམས་སོ། །བདེ་བ་དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མངོན་པར་སྨོན་ཏེ། དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པས་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་སྣང་བ་སྐྱེའོ། །དེ་སྣང་བ་སྐྱེས་པ་དེས་བསམ་གཏན་བཞི་པ་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡང་མ་ཡིན། བདེ་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་མང་བ་དེ་ལ་དགའ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གང་བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་བདེ་བ་ལས་ཡང་ཆགས་པར་མི་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་མི་ཆགས་པས་དེ་ནམ་མཁའ་ཉིད་དུ་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་ཏེ་ཐོགས་པའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ནུབ་པར་གྱུར་ཅིང༌། སྣ་ཚོགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པས། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སོ་སྙམ་ནས། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་གནས་སོ། །དེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། མདོར་ན་འདི་ལ་གཟུགས་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། འབྱུང་བ་དང༌། འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་བའོ། །འབྱུང་བའི་གཟུགས་ནི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞིའོ། །འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པ་ནི་ཁ་དོག་དྲི་རོ་རེག་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་གཟུགས་རྣམ་པ་བརྒྱད་དོ། །གཟུགས་དེ་དག་གིས་འདུ་ཤེས་རྣམས་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་ནས། ཐོགས་པའི་འདུ་ཤེས་མི་འབྱུང་སྟེ་ནུབ་པར་འགྱུར་རོ། །གང་ན་གཟུགས་སུ་འདུ་ཤེས་པ་དེ་ན་ཐོགས་པའི་འདུ་ཤེས་པ་སྟེ། དེ་བས་ན་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་ནས་ཐོགས་པའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ནུབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཐོགས་པའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ནུབ་ན། སྣ་ཚོགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པས་ནམ་ མཁའ་མཐའ་ཡས་སོ་སྙམ་དུ་འཇུག་གོ །དེ་ནས་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སོ་སྙམ་ནས། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་གནས་སོ། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། ནམ་མཁའ་ནི་མཐའ་མེད་པས་སོ། །གང་ལ་མཐའ་མེད་པ་དེའི་ཐོག་མ་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར་དབུས་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་དང༌། དབུས་མེད་དོ་སྙམ་མོ། །དེ་ལྟར་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད། ཆོས་རྣམས་ལ་ནི་ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་འཇུག་སྟེ། དེ་ནི་དེའི་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པའི་བརྩོན་པའོ། །དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་པས་ཡང་དག་པར་འདས་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་མཐའ་ཡས་སོ་སྙམ་ནས། རྣམ་ཤེས་མ
Chinese
如今欢喜具足，已圆满了第二禅而安住。其中内心完全澄净，是因为他的第二禅不相符的方面的法，那些都已近于寂灭且具足，因此称为内心完全澄净。所谓“成为一续”，是指第一禅的寻和伺，那些全都寂灭后，如海的潮水般获得成为一味。比如如同众水流入大海，都变成咸味一样，菩萨进入第二禅定，第一禅的寻和伺全都寂灭而成为一味，那就是三摩地。从那三摩地中生起对佛、法、僧的欢喜，他因对三宝的欢喜而使善法圆满。由此，获得对不生之法的忍耐的意愿，极其炽燃，极其明亮，极其光耀。他因那聚集而对第二禅不执着，而普遍寻求第三禅。他心想：欢喜是第三禅的障碍，这样想着，他从那欢喜中，舍离贪着，具足舍念清净，圣者们所说的那些没有欢喜而安住于快乐，已圆满了第三禅而安住。从三摩地所生的欢喜中获得离贪，那并非是无欢喜的恒常安乐，而是具有衰败和坏灭之法，它是无常、不稳固、非恒久，且不可信任的，他获得这样的心。如此知晓后，他获得对不生之法的忍耐的极强烈的意愿。因那强烈的意愿，对快乐和痛苦的执着不会生起。他舍弃了快乐，之前也舍弃了痛苦，并且意乐和不悦也已止息，既非快乐也非痛苦，具足舍和念清净，已圆满了第四禅而安住。他进入第四禅定，是亲友之心，是适意之心，是业...
English
Now, being full of joy, he dwells, having perfected the second dhyana. Among them, the complete clarity within is because those aspects of the Dharma that are incompatible with his second dhyana are nearly pacified and complete. Therefore, it is called complete clarity within. The so-called "becoming one continuum" means that all the searchings and investigations of the first dhyana are completely pacified, and like the tide of the ocean, they are obtained as becoming one taste. For example, just as all the waters flowing into the great ocean become one taste of salt, when a Bodhisattva enters the second dhyana, all the searchings and investigations of the first dhyana are pacified and become one taste, that is samadhi. From that samadhi, joy arises towards the Buddha, Dharma, and Sangha, and through his joy towards the Three Jewels, virtuous Dharmas are perfected. From this, the desire to obtain forbearance of the Dharma of non-arising is extremely blazing, extremely bright, and extremely radiant. Because of that gathering, he is not attached to the second dhyana, but universally seeks the third dhyana. He thinks to himself: joy is an obstacle to the third dhyana. Thinking this way, from that joy, he abandons attachment, possesses equanimity and pure mindfulness, those who are said by the noble ones to dwell in happiness without joy, he dwells, having perfected the third dhyana. Having obtained freedom from attachment to the joy born from samadhi, that is not the constant bliss of no joy, but is of the nature of decay and destruction. It is impermanent, unstable, not lasting, and not trustworthy. He obtains such a mind. Knowing this way, he obtains an extremely strong desire for the forbearance of the Dharma of non-arising. Because of that strong desire, attachment to pleasure and pain does not arise. He abandons pleasure, and previously abandoned pain, and both pleasant and unpleasant feelings have ceased. It is neither pleasure nor pain, possessing equanimity and pure mindfulness, he dwells, having perfected the fourth dhyana. He enters the fourth dhyana, it is the mind of a friend, it is a pleasant mind, it is karma...
Chinese
堪能的心啊！光明的心啊！忆念的心啊！愿一切有情都希求那个安乐，由于它明显地趋向于利益和安乐一切有情，所以生起对不生之法的忍耐之相。那个相生起之后，就不再喜悦第四禅定中既非痛苦也非安乐的广大境界。不再执着于舍和忆念完全清净的安乐。由于不执着于它，它就会显现为空性。它完全超越了一切色想，灭尽了有对想，不作意种种想，心想“虚空无边”，从而圆满了虚空无边处，安住其中。它这样想：总之，此处的色有两种，即本源和从本源所生。本源的色是四大。从本源所生的是颜色、气味、味道、触觉，这样色有八种。通过这些色，完全超越了诸想，有对想不生起，就会灭尽。哪里有色想，哪里就有有对想，因此，完全超越了诸色想，有对想就会灭尽。有对想灭尽时，不作意种种想，就会进入“虚空无边”的境界。然后，心想“虚空无边”，从而圆满了虚空无边处，安住其中。菩萨安住于虚空无边处，入于等持，这样想：虚空是无边的。对于无边的东西，怎么会有开端，怎么会有中间呢？因此，一切法都是没有开端、没有结尾、没有中间的。像这样入于等持的菩萨，对有情生起大悲心，对诸法生起与虚空等同的智慧，这就是他对不生之法的忍耐的精进。他以各种方式完全超越了虚空无边处，心想“识无边”，
English
The capable mind! The luminous mind! The mindful mind! May all sentient beings aspire to that bliss, and because it manifestly inclines towards benefiting and bringing happiness to all sentient beings, the appearance of tolerance towards the unborn Dharma arises. When that appearance arises, one no longer rejoices in the vast state of the fourth dhyana, which is neither painful nor pleasant. One no longer clings to the bliss of equanimity and perfect purity of mindfulness. Because one does not cling to it, it will appear as emptiness. It completely transcends all perceptions of form, and when perceptions of resistance are extinguished, and one does not attend to various perceptions, thinking "space is infinite," one perfects the sphere of infinite space and dwells in it. It thinks thus: In short, there are two kinds of form here: the source and that which arises from the source. The form of the source is the four great elements. That which arises from the source is color, smell, taste, and touch, thus there are eight kinds of form. Through these forms, one completely transcends all perceptions, and perceptions of resistance do not arise, they will be extinguished. Wherever there is perception of form, there is perception of resistance, therefore, completely transcending all perceptions of form, perceptions of resistance will be extinguished. When perceptions of resistance are extinguished, one does not attend to various perceptions, and enters the state of thinking "space is infinite." Then, thinking "space is infinite," one perfects the sphere of infinite space and dwells in it. The Bodhisattva, dwelling in the sphere of infinite space, enters into samadhi, thinking thus: Space is infinite. For that which is infinite, how could there be a beginning, how could there be a middle? Therefore, all dharmas are without beginning, without end, and without middle. The Bodhisattva who has entered into samadhi in this way generates great compassion for sentient beings, and for dharmas, the knowledge of equality with space arises, and this is his diligence in tolerance of the unborn Dharma. He completely transcends the sphere of infinite space in all ways, thinking "consciousness is infinite,"