Tibetan
་བ། མཚན་མར་འཛིན་པས་ན་འདུ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་སོ་སོ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་བརྟག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་པས་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ། ཨ་ནུ་པ་ལམྦྷ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཞེས་བྱ་བ་མི་དམིགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་གྱི་ཆོས་དུས་གསུམ་དུ་གཏོགས་པའི་རྣམ་པ་དམིགས་སུ་མེད་པ་ལ་ཡང་དངོས་པོ་གུད་ན་མེད་པས་ན་མི་དམིགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ། ཨ་བྷཱ་བ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་མེད་པ་ལས་ཡང་དངོས་པོར་གཟུང་དུ་རུང་བའི་རང་བཞིན་མེད་པས་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ། སྭ་བྷཱ་བ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཞེས་བྱ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འདུ་འཕྲོད་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་རང་དབང་དུ་མི་སྐྱེ་སྟེ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་ཏེ་འབྱུང་བ་ཡིན་པས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ། ཨ་བྷཱ་བ་སྭ་བྷཱ་བ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཞེས་བྱ་བ། དངོས་པོ་མེད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་མཐོང་བ་དང་ཤེས་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱ། མཐོང་བ་དང་ཤེས་པ་འདི་གཉིས་ཀ་ཡང་མཐོང་བས་ཀྱང་མ་བྱས་ཤེས་པས་ཀྱང་མ་བྱས་ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ལ་སོགས་པའི་མིང་ལ། ཤ་མ་སྠ་ཞེས་བྱ་བ་ཤ་མེ་བསྟི་ཏི་ཤ་མ་སྠ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཤ་མ་ནི་ཞི་བ་དང༌། སྠ་ནི་གནས་པ་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་གྱིས་སེམས་གཡེང་བཞི་བར་བྱས་ནས་བསམ་གཏན་གང་སྒོམ་པ་དེ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་ཁུགས་པའི་མིང་ཡིན་པས་ན་ཞིག་ནས་ཞེས་བྱ། བི་པ་ཤྱ་ན་ཞེས་བྱ་བ་བི་ནི་བི་ཤེ་ཥ་སྟེ། ཁྱད་པར་རམ་ལྷག་པ། པ་ཤྱ་ན་ནི་མཐོང་བ་འམ་ལྟ་བ་ལ་བྱ། སྤྱིར་ན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ལྷག་པར་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཏེ་ལྷག་མཐོང་ཞེས་བྱ། ཡོ་ག་ཞེས་བྱ་བ་ཡུ་ཛིར་ཡོ་ག་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་མིང་སྟེ་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བྱ། ཡོ་ནི་ཤ་མ་ན་སྐཱ་ར་ཞེས་བྱ་བ་ཡོ་ནི་ཨུ་པཱ་ཡཱ་སྟེ་ཐབས་སམ་རྒྱུད་ལ་བྱ། ཤ་ནི་ཤ་ན་ས་ཏི་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཐབས་དང་ཚུལ་དེ་ཉིད་ལ་སྤྱོད་ཅིང་སྟོན་པ་ལ་བྱ་སྟེ། སྤྱིར་ན་མི་སྡུག་པ་སྒོམ་པས་འདོད་ཆགས་གཞིལ་བ་དང༌། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་སྒོམ་པས་གཏི་མུག་སྤངས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཐབས་ཚུལ་བཞིན་དུ་སྒོམ་པའི་མིང་ཡིན་པ
Chinese
因此，由于执着于相，所以称为“受”等等，各自的法的自性也只是考察而已，没有完全成立，因此称为自性空性。阿奴帕兰姆疏涅达（藏文：ཨ་ནུ་པ་ལམྦྷ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ།，梵文天城体：अनुपलम्भशून्यता，梵文罗马拟音：anupalambha śūnyatā，汉语字面意思：不可得空性）称为不可得空性，即过去、未来和现在的法，属于三时的相，因为没有可执着的，而且事物并非独立存在，因此称为不可得空性。阿巴瓦疏涅达（藏文：ཨ་བྷཱ་བ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ།，梵文天城体：अभावशून्यता，梵文罗马拟音：abhāva śūnyatā，汉语字面意思：无性空性）称为无事物空性，因为从无事物中也没有可以执取的自性，因此称为无事物空性。斯瓦巴瓦疏涅达（藏文：སྭ་བྷཱ་བ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ།，梵文天城体：स्वभावशून्यता，梵文罗马拟音：svabhāva śūnyatā，汉语字面意思：自性空性）称为自性空性，因为由聚合而产生的诸法不是自主产生的，而是依缘而生，因为没有自性，所以称为自性空性。阿巴瓦斯瓦巴瓦疏涅达（藏文：ཨ་བྷཱ་བ་སྭ་བྷཱ་བ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ།，梵文天城体：अभावस्वभावशून्यता，梵文罗马拟音：abhāva svabhāva śūnyatā，汉语字面意思：无自性空性），称为无事物自性空性，因为证悟无事物的见和识称为无事物的自性。这见和识两者，也不是由见所作，也不是由识所作，因为自性是空性的，因此称为无事物的自性空性。 对于止观等的名称，夏玛萨塔（藏文：ཤ་མ་སྠ་，梵文天城体：शमस्थ，梵文罗马拟音：śamastha，汉语字面意思：寂止）称为夏美谛提夏玛萨塔，夏玛是寂静，萨塔是安住，由于色等境使心散乱，从而使禅定得以修习，因此心专注于一境，所以称为寂止。毗钵舍那（藏文：བི་པ་ཤྱ་ན་，梵文天城体：विपश्यना，梵文罗马拟音：vipaśyanā，汉语字面意思：观）称为毗是毗谢沙，即差别或殊胜，帕夏那是见或观察。一般来说，是指以智慧殊胜地证悟事物自性的自性，称为胜观。瑜伽（藏文：ཡོ་ག་，梵文天城体：योग，梵文罗马拟音：yoga，汉语字面意思：瑜伽）称为宇吉尔瑜伽，是止观双运的禅定之名，称为瑜伽。约尼夏玛纳斯嘎拉（藏文：ཡོ་ནི་ཤ་མ་ན་སྐཱ་ར་，梵文天城体：योनिशमनस्कार，梵文罗马拟音：yoniśamanaskāra，汉语字面意思：如理作意）称为约尼乌帕亚，即方法或相续。夏是夏纳萨提，是指运用并展示该方法和方式。一般来说，是指通过修习不净观来摧毁贪欲，以及通过修习缘起而断除愚痴等等，是指如理修习方法的名称。
English
Therefore, because of clinging to characteristics, it is called "feeling," etc. The characteristics of each dharma are merely examined, and they are not fully established. Therefore, it is called the emptiness of self-nature. Anupalambha shunyata (Tibetan: ཨ་ནུ་པ་ལམྦྷ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ།, Sanskrit Devanagari: अनुपलम्भशून्यता, Sanskrit Romanization: anupalambha śūnyatā, Literal Chinese Meaning: Unobtainable Emptiness) is called unobtainable emptiness, which means that the aspects of the past, future, and present dharmas, belonging to the three times, are not something to be clung to, and things do not exist independently. Therefore, it is called unobtainable emptiness. Abhava shunyata (Tibetan: ཨ་བྷཱ་བ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ།, Sanskrit Devanagari: अभावशून्यता, Sanskrit Romanization: abhāva śūnyatā, Literal Chinese Meaning: Non-existence Emptiness) is called the emptiness of non-existence, because there is no self-nature that can be grasped from non-existence. Therefore, it is called the emptiness of non-existence. Svabhava shunyata (Tibetan: སྭ་བྷཱ་བ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ།, Sanskrit Devanagari: स्वभावशून्यता, Sanskrit Romanization: svabhāva śūnyatā, Literal Chinese Meaning: Self-nature Emptiness) is called the emptiness of self-nature, because the dharmas arising from aggregation are not produced autonomously, but arise dependently. Because there is no self-nature, it is called the emptiness of self-nature. Abhava svabhava shunyata (Tibetan: ཨ་བྷཱ་བ་སྭ་བྷཱ་བ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ།, Sanskrit Devanagari: अभावस्वभावशून्यता, Sanskrit Romanization: abhāva svabhāva śūnyatā, Literal Chinese Meaning: Non-existence Self-nature Emptiness) is called the emptiness of the self-nature of non-existence, because the seeing and knowing that realize non-existence are called the self-nature of non-existence. Both this seeing and knowing are not done by seeing, nor are they done by knowing, because their self-nature is empty. Therefore, it is called the emptiness of the self-nature of non-existence. Regarding the names of Shamatha and Vipashyana, Shamastha (Tibetan: ཤ་མ་སྠ་, Sanskrit Devanagari: शमस्थ, Sanskrit Romanization: śamastha, Literal Chinese Meaning: Tranquility Abiding) is called Shamediti Shamastha. Shama is tranquility, and Stha is abiding. Because the objects such as form distract the mind, meditation is practiced, and the mind is focused on one point. Therefore, it is called tranquility abiding. Vipashyana (Tibetan: བི་པ་ཤྱ་ན་, Sanskrit Devanagari: विपश्यना, Sanskrit Romanization: vipaśyanā, Literal Chinese Meaning: Insight) is called Vi, which is Vishesha, meaning difference or excellence, and Pashyana is seeing or observing. Generally, it refers to the nature of realizing the self-nature of things excellently with wisdom, and it is called Vipashyana. Yoga (Tibetan: ཡོ་ག་, Sanskrit Devanagari: योग, Sanskrit Romanization: yoga, Literal Chinese Meaning: Yoga) is called Yujir Yoga, which is the name of the meditation that combines Shamatha and Vipashyana, and it is called Yoga. Yonishammanaskara (Tibetan: ཡོ་ནི་ཤ་མ་ན་སྐཱ་ར་, Sanskrit Devanagari: योनिशमनस्कार, Sanskrit Romanization: yoniśamanaskāra, Literal Chinese Meaning: Proper Attention) is called Yoni Upaya, which means method or continuum. Sha is Shanasati, which refers to using and showing that method and way. Generally, it refers to destroying desire by meditating on ugliness, and abandoning ignorance by meditating on dependent origination, etc. It is the name of practicing the method properly.
Tibetan
ས་ན་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ། འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་དུ་ཕྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་མིང་ལ། ཙ་ཏུ་རཱ་རྻ་སཏྱ་ཞེས་བྱ་བ་ཙ་ཏུར་ནི་བཞི། ཨཱརྻ་ནི་འཕགས་པ། སཏྱ་ནི་བདེན་པ་སྟེ་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་དང་འགོག་པ་དང་ལམ་བཞི་ཇི་ལྟར་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདེན་པར་གཟིགས་པ་དེ་བཞིན་དུ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་བཅས་པས་བདེན་པར་མི་མཐོང་བས་ན་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ཞེས་བྱ། དུཿཁ་སཏྱ་ཞེས་པ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་སྟེ། ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་འདུ་བྱེད་ལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་རྣམས་ནི་འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར། ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་རྣམས་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཆོས་གཞན་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཕུང་པོ་ལྔ་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་དང་ལྡན་པས་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ། ས་མུ་ད་ཡ་ཞེས་བྱ་བ་ས་མུ་ད་ཡ་ཏྱ་སྨཱད་ཀརྨྨ་ཀླེ་ཤ་ལཀྵ་ཎཱད་ཅེས་འབྱུང་བས་ན་ལས་དང་ཉོན་མོངས་ པའི་མཚན་ཉིད་དེ་དག་ལས་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་ལ་བྱ་སྟེ། དེ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་ནི་སྲིད་པ་གསུམ་དུ་སླར་སྐྱེ་ཞིང་འབྱུང་བར་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ལ་བྱ། ལས་ནི་མི་དགེ་བ་དང་དགེ་བ་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ལ་བྱ་སྟེ། ཀུན་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ནི་རོ་དྷ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རོ་དྷྱནྟེ་ཨསྨིན་སརྦ་ཀླེ་ཤ་ཨི་ཏི་ཞེས་འབྱུང་བས་འགོག་པ་ཐོབ་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་འགག་པའི་ཕྱིར་འགོག་པ་ཞེས་བྱ། མཱརྒྒ་ཞེས་བྱ་བ་མཱརྒྒ་ཡནྟི་ཨ་ནེ་ན་ནི་རོ་དྷ་མི་ཏི་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། ལམ་དེས་འགོག་པ་ཚོལ་བ་འམ་མཚོན་པ་འམ་དམིགས་པ་འམ་འཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ལ་བྱ་སྟེ་ལམ་ཞེས་བྱ། ཨ་ནི་ཏྱ་ཞེས་བྱ་བ་པྲ་ཏྱེ་ཡནྡྷི་ན་ཏྭཱ་ད་ཨ་ནི་ཏྱ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། རྐྱེན་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་སྟེ། རྐྱེན་ཚོགས་ན་ནི་འབྱུང་ལ་རྐྱེན་དང་བྲལ་ན་ནི་འགག་སྟེ་རང་དབང་མེད་པས་ན་མི་རྟག་པ་ཞེས་བྱ། དུཿཁ་ཞེས་བྱ་བ་དོན་དུ་ན་པི་ཌཱརྠ་ཀ་ཏྭཱད་ཅེས་འབྱུང་སྟེ། གནོད་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཤཱུ་ནྱ་ཞེས་བྱ་བ། ཨཱཏྨི་ཡ་དྲྀཥྚི་བི་པཀྵ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། བདག་གིར་ལྟ་བའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ཏེ། བདག་གི་མེད་ཅིང་སྟོང་པས་ན་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ། ཨ་ནཱཏྨ་ཞེས་བྱ་བ་ཨཱཏྨ་ཞེས་བྱ་བ་ཨཱཏྨ་དྲྀཥྚི་བི་བཀྵེ་ཨ་ནཱཏྨ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ཏེ། མུ་སྟེགས་ཅན་གྱིས་བརྟགས་པའི་བདག་དང་སེམས་ཅན་ལ་སོགས་པ་མེད་
Chinese
此乃名为如理作意。例如将四圣谛分为十六种相。名为“察度阿雅萨త్య(藏文，चतुरार्यसत्य，caturāryasatya，四圣谛)”，其中“察度(藏文，चतुर，catura，四)”是四，“阿雅(藏文，आर्य，ārya，圣)”是圣，“萨త్య(藏文，सत्य，satya，谛)”是谛，即痛苦、集、灭、道四者，正如圣者们所见为真实一般。然而，凡夫俗子由于颠倒错乱，无法如实见证，因此称为四圣谛。“杜卡萨త్య(藏文，दुःखसत्य，duḥkhasatya，苦谛)”即苦谛，有漏之有为法中，悦意者因变异之苦而受苦，不悦意者因痛苦而受苦，除此之外的其他法，也因有为之苦而受苦。五蕴与三种痛苦相连，故称为苦谛。“萨木达雅(藏文，समुदय，samudaya，集谛)”一词，源于“萨木达雅त्यास्मात्कर्मक्लेशलक्षणात्(藏文，समुदयत्यास्मात्कर्मक्लेशलक्षणात्，samudayatya smāt karmakleśalakṣaṇāt，从业和烦恼的特征)”，指的是从业和烦恼的特征中产生痛苦。其中，烦恼指的是渴望在三有中再次投生和产生的贪欲等。业指的是不善业和有漏的善业，故称为集谛。“尼若达(藏文，निरोध，nirodha，灭谛)”一词，源于“尼若ध्यन्तेअस्मिन्सर्वक्लेशाइति(藏文，निरोध्यन्तेअस्मिन्सर्वक्लेशाइति，nirodhyante 'smin sarvakleśa iti，在此所有烦恼止息)”，指的是证得灭谛，一切烦恼止息，故称为灭谛。“玛尔嘎(藏文，मार्ग，mārga，道谛)”一词，源于“玛尔嘎यान्येनानिरोधमिति(藏文，मार्गयान्त्यनेननिरोधमिति，mārgayānty anena nirodhaṃ iti，由此寻求灭谛)”，指的是通过此道寻求、表示、指向或获得灭谛，故称为道谛。“阿尼త్య(藏文，अनित्य，anitya，无常)”一词，源于“帕拉त्येयान्धीनत्वादाअनित्य(藏文，प्रत्येयान्धीनत्वादाअनित्य，pratyeyāndhīnatvādā anitya，依赖于因缘故无常)”，指的是依赖于因缘，因此是无常的。因缘聚合则生，因缘离散则灭，没有自主性，故称为无常。“杜卡(藏文，दुःख，duḥkha，苦)”一词，源于“度纳比达尔塔卡特瓦达(藏文，दुःखेन पीडार्थकतवात्，duḥkhena pīḍārthakatvāt，因痛苦而具有损害之义)”，指的是因损害而痛苦。“虚空(藏文，शून्य，śūnya，空)”一词，源于“阿特米亚德里什提比帕克沙(藏文，आत्मियदृष्टि विपक्ष，ātmīyadṛṣṭi vipakṣa，对治我所执)”，指的是对治我所执，因为没有我所，是空性的，故称为空。“阿纳特玛(藏文，अनात्म，anātma，无我)”一词，源于“阿特玛德里什提比瓦克谢阿纳特玛(藏文，अनात्मदृष्टि विवक्षे अनात्म，anātmādṛṣṭi vivakṣe anātma，为了破除我执而说无我)”，指的是对治我执，因为外道所臆测的我和众生等都不存在。
English
This is called proper attention. For example, dividing the four noble truths into sixteen aspects. It is called "Caturāryasatya (藏文，चतुरार्यसत्य，caturāryasatya，Four Noble Truths)", where "Catura (藏文，चतुर，catura，Four)" means four, "Ārya (藏文，आर्य，ārya，Noble)" means noble, and "Satya (藏文，सत्य，satya，Truth)" means truth, which are the four: suffering, origin, cessation, and path, just as the noble ones see them as true. However, ordinary beings, due to their perverted views, do not see them as they are, hence they are called the Four Noble Truths. "Duḥkhasatya (藏文，दुःखसत्य，duḥkhasatya，Truth of Suffering)" is the truth of suffering. Among conditioned phenomena with outflows, those that are pleasing become suffering due to the suffering of change. Those that are displeasing become suffering due to suffering. Other phenomena besides these become suffering due to the suffering of conditioned phenomena. The five aggregates are associated with the three sufferings, hence it is called the truth of suffering. The term "Samudaya (藏文，समुदय，samudaya，Truth of Origin)" comes from "Samudayatya smāt karmakleśalakṣaṇāt (藏文，समुदयत्यास्मात्कर्मक्लेशलक्षणात्，samudayatya smāt karmakleśalakṣaṇāt，from the characteristics of karma and afflictions)", which refers to the arising of suffering from the characteristics of karma and afflictions. Among these, afflictions refer to attachment and so on, which desire to be reborn and arise again in the three realms. Karma refers to non-virtuous and virtuous actions with outflows, hence it is called the truth of origin. The term "Nirodha (藏文，निरोध，nirodha，Truth of Cessation)" comes from "Nirodhyante 'smin sarvakleśa iti (藏文，निरोध्यन्तेअस्मिन्सर्वक्लेशाइति，nirodhyante 'smin sarvakleśa iti，in this, all afflictions cease)", which refers to the attainment of cessation, because all afflictions cease, hence it is called the truth of cessation. The term "Mārga (藏文，मार्ग，mārga，Truth of the Path)" comes from "Mārgayānty anena nirodhaṃ iti (藏文，मार्गयान्त्यनेननिरोधमिति，mārgayānty anena nirodhaṃ iti，through this, one seeks cessation)", which refers to seeking, indicating, pointing to, or attaining cessation through this path, hence it is called the truth of the path. The term "Anitya (藏文，अनित्य，anitya，Impermanence)" comes from "Pratyeyāndhīnatvādā anitya (藏文，प्रत्येयान्धीनत्वादाअनित्य，pratyeyāndhīnatvādā anitya，because it depends on conditions, it is impermanent)", which refers to being impermanent because it depends on conditions. When conditions gather, it arises; when conditions separate, it ceases; it has no autonomy, hence it is called impermanent. The term "Duḥkha (藏文，दुःख，duḥkha，Suffering)" comes from "Duḥkhena pīḍārthakatvāt (藏文，दुःखेन पीडार्थकतवात्，duḥkhena pīḍārthakatvāt，because it has the meaning of harm through suffering)", which refers to suffering because of harm. The term "Śūnya (藏文，शून्य，śūnya，Emptiness)" comes from "Ātmīyadṛṣṭi vipakṣa (藏文，आत्मियदृष्टि विपक्ष，ātmīyadṛṣṭi vipakṣa，antidote to the view of self)", which refers to being the antidote to the view of self, because there is no self, it is emptiness, hence it is called emptiness. The term "Anātma (藏文，अनात्म，anātma，No-self)" comes from "Anātmādṛṣṭi vivakṣe anātma (藏文，अनात्मदृष्टि विवक्षे अनात्म，anātmādṛṣṭi vivakṣe anātma，no-self is spoken to eliminate the view of self)", which refers to being the antidote to the view of self, because the self and sentient beings, etc., as conceived by non-Buddhists, do not exist.