Tibetan
དེ་མི་རིགས་ཏེ། རང་བཞིན་དང་འབྲས་བུ་དང་མི་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་ཁོ་ན་ལ་ཚུལ་གསུམ་པ་ཉིད་འཐད་ཀྱི། གཞན་རྣམས་ལ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ན། དེ་ཅི་ལས་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་འདི་ཡིན། གཞན་ནི་རྟགས་ཚུལ་གཉིས་པའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཆེད་དུ་སྨྲས་པ། ཤེས་པ་མ་ཟིན་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཤིག་ཆོས་ལ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་གང་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་ཤེས་སུ་གཞུག་པར་བྱ་བ་འདི་ནི་གཏན་ཚིགས་ཏེ། སྒྲུབ་པ་དང་ དགག་པ་དང་ལྡན་པའོ་ཞེས་སོ། །ཤེས་མ་ཟིན་པའི་ཆོས་ནི་ཤེས་འདོད་ཅན་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའོ། །ཆོས་ཅན་གྱི་སྐྲ་ནི་ལ་སོགས་པའིའོ། །གང་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི་བྱས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ལའོ། །ཤེས་ཟིན་པ་ཉིད་ནི་ནུས་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བའོ། །ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཞེས་པ་རང་ཏུ་འཇལ་བ་པོས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་རང་ཉིད་དྲན་པའོ། །གཞན་གྱིས་དྲན་པ་ཡང་ན་སྟེ་གཞན་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལའོ། །ཡོད་པ་ཁོ་ན་དང་མེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་པ་འདི་དག་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་དག་སྟེ། དེ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་དང་ལྡན་པ་སྟེ་གཏན་ཚིགས་སོ། །འདི་ནི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཉིད་དང༌། ཡོད་བ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཉིད་ཅེས་པ་འདི་ཚུལ་གཉིས་ཉིད་དུ་བརྗོད་དོ། །འདི་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་གང་ན་ཡོད་པ་དེ་ཁོ་ན་སྟེ་མེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་སྨྲས་པས་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་བརྗོད་པར་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་དེ་དེ་ན་ཡོད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཞིང་གལ་ཏེ་དེ་མེད་ན་གཏན་ཚིགས་མི་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་ཀྱང་གསུམ་པ་ཁོ་ན་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པའོ་ཞེས་པས་གཏན་ཚིགས་ཚུལ་གཉིས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་མཚན་ཉིད་དྲུག་པའོ་ཞེས་གཞན་རྣམས་ཏེ། གསུམ་པོ་འདི་རྣམས་དང་གནོད་པ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དང༌། བརྗོད་པར་འདོད་པའི་གྲངས་གཅིག་པ་ཅན་ཉིད་དང༌། ཤེས་ཟིན་པ་ཉིད་ཅེའོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་གནོད་པ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ནི་ཚུལ་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། གནོད་པ་དང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་དག་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ན། ཅི་ལྟར་དེའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཆོས་ཅན་ལ་འགྱུར་ཞིང༌། འདི་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་མེད་པར་ཡང་འགྱུར། དེས་ན་གནོད་པ་དང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་དག་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གནོད་པ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཚུལ་ག
Chinese
那是种姓，自性、果和非显现的差别等，只有第三种方式才合理，对其他的则不然。这也不是包含在那些之中的，那这会从什么而过分呢？这是为了说明其他的，即标相是第二种方式而说的。未被认识的法之有法的一个法，唯独存在于法中，在哪里应该被认识和被置入认识，这就是因，是具有成立和遮破的。未被认识的法是想要认识的，即无常性等。有法的毛发等。在哪里应该被认识，是在所作性等法上。已被认识的，是能够获得的。唯独存在，是指自己衡量者对瓶子等忆念自己。或者被他人忆念，即为他义比量。唯独存在和非不存在，这些是成立和遮破，它存在于哪里，那就是具有成立和遮破，即是因。这是有法的法性，和存在是所立的法性，这被说成是第二种方式。如果所要成立的法存在于哪里，唯独在那里，说了非不存在，那就会仅仅表达具有随行和相违，因为那样它就唯独存在于那里，如果它不存在，那因就必然不会改变。因此，仅仅第三种方式是通过其他方式表达的，所以因不是第二种方式。因是具有六个特征的，其他的，即这三个和无害的对境性，以及想要表达的数目唯一性，和已被认识性。其中，暂且说无害的对境不是其他的方式，因为损害和无则不生是相违的。无则不生是因唯独存在于所要成立的法存在的地方，那具有该特征的因怎么会变成有法，并且这也会变成没有所要成立的法。因此，损害和无则不生不会同时产生。因此，无害的对境性是方式的
English
That is the lineage, only the third way is reasonable for the distinctions of self-nature, result, and non-manifestation, but not for the others. This is also not included in those, then from what would this become excessive? This is said to show that the other, the sign, is the second way. A dharma of a subject of dharma that is not understood, existing only in dharma, where it should be known and placed into knowledge, this is the reason, which has establishment and refutation. The dharma that is not understood is what is desired to be known, such as impermanence. The hair of the subject of dharma, etc. Where it should be known is on the dharma of being made, etc. What is already known is what can be obtained. Existing only means that the one who measures himself remembers himself for the vase, etc. Or remembered by others, that is, for inference for the sake of others. Existing only and not non-existing, these are establishment and refutation, where it exists, that is what has establishment and refutation, that is, the reason. This is the nature of the dharma of the subject of dharma, and existence is the nature of what is to be established, this is said to be the second way. If the dharma to be established exists only where it is, saying not non-existing, then it will only express having concomitance and contradiction, because in that way it will only exist there, and if it does not exist, then the reason will necessarily not change. Therefore, only the third way is expressed in other ways, so the reason is not the second way. The reason has six characteristics, the others, that is, these three and the harmless object, and the uniqueness of the number to be expressed, and the knownness. Among them, for the time being, the harmless object is not another way, because harm and non-arising without it are contradictory. Non-arising without it is that the reason exists only where the dharma to be established exists, then how can the reason with that characteristic become a subject of dharma, and this will also become without the dharma to be established. Therefore, harm and non-arising without it do not arise simultaneously. Therefore, the harmless object is the way of
Tibetan
ཞན་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་གཅད་པར་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་གྲངས་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱང་མཚན་ཉིད་གཞན་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་བ་ཅན་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་བཟློག་པའི་དོན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་གཏན་ཚིགས་དག་གིས་གཅིག་ལ་འགལ་བ་དག་ཉེ་བར་བསྡུས་པ་ན། འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་བ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་དང་མི་དམིགས་བ་རྣམས་ལ་ནི་འགལ་ཟླ་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་ལྟར་ན་གཅིག་པོ་རང་གི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ཞིང༌། དེ་ཉིད་ལ་ཡང་གཞན་དེ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་འགལ་བ་སྲིད་བར་འགྱུར། གཞན་ཡང་གཏན་ཚིགས་དེ་གལ་ཏེ་རང་བཞིན་ཁོ་ནས་ཆོས་དེ་ཡོད་པ་ཅན་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དོན་གཞན་ཉེ་བར་ལྷུང་ན་ཡང་ཅི་ལྟར་རྣམ་པ་གཞན་དུ་འགྱུར། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྣམ་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་དང་འགལ་བ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་རང་བཞིན་གྱིས་ཆོས་དེ་ཡོད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་གྱུར་ན་གཞན་གྱི་དུས་ན་ཡང་འགའ་ཞིག་གི་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་ཁོ་ན་རང་གི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཅན་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ལ་ནི་དེའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་འགལ་ཟླའི་གཏན་ཚིགས་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པས་བརྗོད་པ་འདོད་པའི་གྲངས་གཅིག་པ་ཅན་ནི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་བ་མི་བརྗོད་པར་ཐལ་ལོ་ཞེན། དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པའི་རྟགས་ལ་མི་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དེ། འདིའི་ཡུལ་ཡང་ཕ་རོལ་དུ་ཤེས་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ཤེས་པ་རྟགས་ཀྱི་ཆོས་མ་ཡིན་ན་ཅི་ལྟར་རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན། རྟགས་ངོ་བོ་ཅི་ལྟ་བུ་ལས་དོན་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེས་སེམས་ཅན། རྟོགས་པ་པོའི་མི་བསླུ་བ་ཉིད་ནི་ཚུལ་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་ལ། གང་མཐོང་བ་ལས་འདི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དག་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་དེའི་འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་བར་ཡིད་ཆེས་པ་ལས་རབ་ཏུ་འཇུག་གོ །དེ་ལ་གང་རྟགས་འདིའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ་མཚན་ཉིད་དེ། གཞན་གྱི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་སྐྱེ་བ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཙམ་ལས་དེའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བ
Chinese
并非过失。因为没有需要辨别之处，所以想要表达的数量唯一性本身，也不是作为其他的特征来表达的。这应是为了避免陷入自相矛盾且不混淆的理由本身而说的。 当具有自身特征的理由，将一个事物上的矛盾之处汇集起来时，就会变成自相矛盾且不混淆的状态。如前所述，对于具有特征的结果、自性和不可见性，是不可能有矛盾的理由存在的。因为唯一的事物只存在于自身所要证明的事物上，所以它是不混淆的。而且，它本身也只存在于能损害其他事物的事物上，所以它也可能与那事物相矛盾。此外，如果理由仅仅因为自性而具有该法，那么即使其他意义接近，又怎么会变成其他形态呢？事物的自性变成其他形态，以及两种矛盾的自性也是不可能存在的。如果自性不具有该法，那么即使在其他时候，它也不会成为任何事物的证明。因此，对于如前所述的，自性本身不出现就不能证明的理由，是不可能有与其特征相矛盾的理由存在的。因此，想要表达的数量唯一性不是特征。如果说会陷入不表达自相矛盾且不混淆的过失，那么由于事物力量所引发的征相本身就是不被认可的，所以没有过失。因为此处的对境也会被他人所了解。如果知识不是征相的法，又怎么会是征相的特征呢？有情问道：从什么样的征相本质中可以领悟意义呢？应该将领悟者的不欺骗性作为方法来表达。从所见之中，区分出哪些是能证明的和不能证明的，然后从相信它能证明其想要表达的意义而进入。其中，作为此征相的自性本质才是特征，而不是其他的本质。如果仅仅是与领悟的产生相接近就是其特征，那就太过分了。
English
It is not a fault. Because there is no need to distinguish, the very singularity of the number one that one wants to express is not to be expressed as another characteristic. This should be said for the purpose of avoiding falling into a self-contradictory and non-confusing reason itself. When reasons that possess their own characteristics gather together contradictions on one thing, they become self-contradictory and non-confusing. As mentioned before, for characteristics such as result, nature, and non-perception, there cannot be contradictory reasons. Because the only thing exists only on what it proves itself, so it is not confusing. Moreover, it itself also exists only on what can harm other things, so it may also contradict that thing. Furthermore, if the reason possesses that dharma only because of its own nature, then even if other meanings are close, how can it become another form? The nature of things becoming another form, and the nature of two contradictions, are also impossible. If the nature does not possess that dharma, then even at other times, it will not become proof of anything. Therefore, for the reason that, as mentioned before, cannot be proven if its own nature does not appear, there cannot be a contradictory reason to its characteristic. Therefore, the singularity of the number one that one wants to express is not a characteristic. If it is said that one will fall into the fault of not expressing self-contradiction and non-confusion, then since the sign itself caused by the power of things is not recognized, there is no fault. Because the object here will also be understood by others. If knowledge is not the dharma of the sign, how can it be the characteristic of the sign? Sentient beings ask: From what kind of sign essence can one understand the meaning? The non-deceptive nature of the understander should be expressed as a method. From what is seen, distinguish what can prove and what cannot prove, and then enter from believing that it can prove the meaning one wants to express. Among them, the essential nature of this sign itself is the characteristic, not other essences. If merely being close to the arising of understanding is its characteristic, then it is too much.