Tibetan
ན་སུམ་གྱི་མཉན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བ་རྒྱུ་མི་དམིགས་པའོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སྐྱོན་གཞན་གསུངས་སོ། །ཡོན་ཏན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་སྤྱིའི་ཆོས་རྣམས་ནི་གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ན། ཇི་ལྟར་མིག་གིས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་རྣ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ངོ་ཞེས་པས་དབང་པོ་གཞན་གྱི་ཡུལ་ལ་ཡང་དབང་པོ་གཞན་འཇུག་གོ །དེའི་ཕྱིར་དབང་པོ་དུ་མ་བརྟག་པ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འབྲས་བུ་གཞན་པ་འཐོབ་མ་ཡིན། །རྟོགས་པ་ནི་ཤེས་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཡིན་ན་འབྲས་བུ་གཞན་པ་མེད་དོ། །ཉམས་པ་ཉེ་བར་བླང་བྱ་ལ་ལྟོས་པའི་བློ་རྣམས་འབྲས་བུའོ་ཞེས་བརྟགས་པར་རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཆུ་ལ་སོགས་པ་དྲན་པས་བར་དུ་ཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བར་དུ་ཆོད་པ་དང་བར་དུ་ཆོད་པ་མ་ཡིན་པ་དག་ལས་ཀྱང་བར་དུ་མ་ཆོད་པ་ཁོ་ན་འབྲས་བུར་གཟུང་བར་བྱའོ། །ཡུལ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་འབྲས་བུར་དེ་རྣམས་མི་རིགས་ཏེ། གང་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ལ། དེ་རྣམས་ནི་འདེགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་བའི་ཡུལ་ཅན་རྣམས་སོ། །བློ་ཡི་ཡང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་ བ་སྟེ། བློ་སྐྱེ་བ་མདོར་མངོན་སུམ་དུ་བཤད་ལ། དེ་ཡང་བློ་ལས་གཞན་ནམ་གཞན་མ་ཡིན་པ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར། དེ་ལ་གལ་ཏེ་གཞན་དུ་འདོད་ན། དེ་ཁོ་ན་ཚད་མར་འགྱུར་རོ། །སྐྱེ་བ་ཡང་ཀ་ཎ་བྷུ་ཛཱ་ནི་བདག་ལ་རང་གི་རྒྱུ་ལ་བློའི་འདུ་བ་སྟེ། ཡང་ན་ཡོད་པ་ཉིད་དང་ཡོན་ཏན་ཉིད་དང་བློ་ཉིད་འདུ་བ་སྟེ་ཤེས་པ་འབྲས་བུ་ལའོ། །དཔྱོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེའི་ལུགས་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་ཏོ། །དེ་ཡང་གང་གི་ཕྱིར་བཤད་འགྲེལ་བྱེད་པའི་ལུགས་ཀྱིས་འདུ་བ་མངོན་སུམ་དུ་ཐོབ་ཅིང༌། དེ་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ནི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དོན་མེད་ན་ཡང་དེ་ཡོད་པས་སོ། །གང་དོན་ལ་འཁྲུལ་པ་དེ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ཏེ། ལོག་པའི་ཤེས་པ་བཞིན། འདུ་བ་ཡང་དེ་ལྟ་བུའོ། །འགལ་བས་ཁྱབ་པའོ། །ཅི་སྟེ་འགྲེལ་པ་བྱེད་པའི་འདོད་པས་གང་ལས་བློ་སྐྱེ་བ་དེ་མངོན་སུམ་ཡིན་པ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདུ་བ་ནི་འགའ་ཞིག་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པས་ཡུལ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གཉི་ག་ལྟར་ན་ཡང་ནི་གལ་ཏེ་མདོ་བྱེད་པ་པོའི་འདོད་པས་ཡིན་ན་དང༌། གལ་ཏེ་འགྲེལ་པ་བྱེད་པ་པོའི་འདོད་པས་ཡིན་ན
Chinese
说没有听觉的原因，是因为没有发现原因。凡所有等，说了其他的过失。因为功德等共同的法在色和声等一切中都有，所以，就像眼睛能抓住一样，耳朵等也能抓住，因此其他根的境，其他根也能进入。因此，考察诸多根变得没有意义。不能获得其他的果。证悟是知识的果，如果它是量，就没有其他的果。认为衰退是依赖于应取之物的智慧是果，也是不合理的，因为水等被记忆所隔断。在被隔断和不被隔断的事物中，也只有不被隔断的才能被认为是果。因为境是不同的，所以那些不应被认为是果，因为现量是以色等自身相的境为境，而那些是以举起等行为的境为境。智慧的也等，简要地说明了智慧的产生是现量，那也变成与智慧是他体还是非他体。如果认为是异体，那它本身就成为量。产生也是，迦那布扎（梵文，Kaṇabhujā），是说在自我的因上，智慧的集合，或者说存在本身和功德本身和智慧本身集合，知识就是果。思择者们也仅仅依赖于那个规律。那也是因为用解说论述的方式获得集合是现量，那不应是现量，因为对境迷惑。那样的话，因为是常恒，即使没有意义，但因为它存在。凡是对境迷惑的，那不是现量，就像颠倒的知识一样。集合也是那样。被矛盾遍及。如果按照解释者的意愿，从哪里产生智慧，那就是现量，即使那样，因为是常恒，集合也不会从任何事物中产生，这是没有境的自性。因此，无论从哪方面来说，如果是造论者的意愿，或者，如果是解释者的意愿
English
Saying there is no reason for hearing is because no reason is found. All forms, etc., speak of other faults. Because common dharmas such as merit are present in all things such as form and sound, just as the eye can grasp, so can the ear, etc., therefore other senses can also enter the realm of other senses. Therefore, examining many senses becomes meaningless. No other fruit can be obtained. Realization is the fruit of knowledge, and if it is a valid means of cognition, there is no other fruit. It is also unreasonable to consider that the wisdom that depends on what should be taken is the fruit, because water, etc., is interrupted by memory. Among things that are interrupted and not interrupted, only those that are not interrupted should be considered as fruit. Because the objects are different, those should not be considered as fruit, because direct perception has as its object the self-characteristics of form, etc., while those have as their object actions such as lifting. The 'also' of wisdom, etc., briefly explains that the arising of wisdom is direct perception, and that also becomes either other than wisdom or non-other. If it is considered other, then it itself becomes a valid means of cognition. Production is also, Kaṇabhujā (Sanskrit), which means the collection of wisdom on the cause of the self, or the collection of existence itself, merit itself, and wisdom itself, and knowledge is the fruit. Those who contemplate also rely only on that rule. That is also because obtaining the collection by means of explanation and discourse is direct perception, and that should not be direct perception, because it is confused about the object. In that case, because it is constant, even if it is meaningless, it exists. Whatever is confused about the object is not direct perception, just like inverted knowledge. The collection is also like that. Pervaded by contradiction. If, according to the interpreter's intention, where wisdom arises from is direct perception, even so, because it is constant, the collection will not arise from anything, which is the nature of having no object. Therefore, in either case, if it is according to the intention of the author of the treatise, or if it is according to the intention of the interpreter.
Tibetan
འོ། །ཡང་ན་གལ་ཏེ་རང་གི་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་འདུ་བ་བློ་སྐྱེ་བར་འདོད་ན་དང༌། གལ་ཏེ་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་འབྲས་བུ་ཤེས་པ་ལ་འདུ་བ་ཡིན་ན་སྟེ། གཉིས་ཀ་ལྟར་ན་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གཞན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ན། བློ་ཁོ་ན་སྐྱེ་བའོ་ཞེས་པས་སྐྱེ་བ་སྨོས་པ་ལུགས་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་དོན་མེད་པའོ། །འོ་ན་སྐྱེ་བ་སྨོས་པའི་དགོས་པ་སྐྱེ་བཞིན་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བློ་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུའོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་མི་རིགས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ནི་སྐད་ཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱི་མའི་དུས་སུ་གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། བློ་སྐྱེ་བཞིན་པ་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་གྱི་ཉེ་བར་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེའི་ཚེ་ཡང་བློ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་མེད་པའོ་ཞེས་པས་སྐྱེ་བ་སྨོས་པས་ཅི་ཞིག །ཅི་སྟེ་སྐྱེ་བ་ལས་དུས་ཕྱིས་བློ་ཡོད་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་སྔར་ཡང༌། དེ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཡང་ཚད་མ་ཉིད་བཟློག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པས་སྐྱེ་བ་སྨོས་པས་ཅི་ཞིག །བློས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་སྐྱེ་ བ་ནི་དབང་པོའི་ངོར་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང་སྔར་བཤད་པའི་རྒྱུའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ཉིད་མེད་དོ། །མུ་སྟེགས་པ་ཐམས་ཅད་བདག་རབ་ཏུ་འཇལ་བར་བྱེད་པ་པོར་འདོད་དེ། དེའི་ཕྱིར་བཟློག་པའི་ཆེད་དུ་གསུངས་པ། བློ་སྐྱེ་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཅི་འདི་ཁོ་ནར་རྣམ་པར་དཔྱོད་པར་བྱེད་ཅེ་ན། རྣམ་པར་དཔྱད་པ་རྩོམ་པས་ན་རྩོད་པ་འདི་ག་ལ་འཇུག །གཞན་ཡང་འདིར་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངག་ལ་སྐྱེས་བུའི་ཞེས་པའི་ཚིག་གི་ཕྱིར་བདག་གི་དབང་དུ་བྱས་པའོ་ཞེས་པས་འདི་ཁོ་ནར་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་རིགས་སོ། །སྔར་གྱི་གནས་སྐབས་ལས་རྣམ་པར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་པ། རབ་ཏུ་འཇལ་བ་པོ་མ་ཡིན་པའི་གནས་སྐབས་ཉེ་བར་བཅོམ་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ན་མི་རྟག་པར་ཞེས་པ། གང་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཅན་དེ་མི་རྟག་པར་ཡིན་ཏེ། བུམ་པ་བཞིན། བདག་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུའོ། །རང་བཞིན་གྱི་ཐལ་བའོ། །ཅི་སྟེ་མི་འགྱུར་ན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་གང་གང་གི་ཚེ་རབ་ཏུ་འཇལ་བར་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པའི་གནས་སྐབས་ལས་ཁྱད་པར་མེད་པ་དེ་དེའི་ཚེ་རབ་ཏུ་འཇལ་བ་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྔར་གྱི་སྐྱེས་བུ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན། དེ་ཡང་བློ་སྐྱེད་པ་ན་ཡང་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་འགལ་བར་ཁྱབ་པའི་ཐལ་འགྱུར་གསུངས་སོ། །འདི་ཁོ་ནས་ཚང་མ་བརྟག་པ་བཟློག་བའི་
Chinese
哦。或者，如果想要生起这样的念头：从自己的因中产生果，以及如果存在等都包含在对果的认知中，那么，无论哪种情况，都不是现量。如果说“如果”等等，那么，如果不是其他，仅仅是生起智慧，那么说“生起”对于两种观点来说都是没有意义的。那么，说“生起”的必要性，难道不是为了要知道仅仅是正在生起状态的智慧才是量吗？如果这样问，那么已经说过这是不合理的。因为如此，仅仅是刹那性，所以在后面的时间里没有存在，所以说仅仅是正在生起的智慧才是量，而不是近取。在那个时候，因为没有智慧，所以没有量，那么说“生起”有什么用呢？如果从生起之后有智慧，那么即使那样，因为没有差别，所以在那之前也是。如果是那样，那么在那时也应该遮止量，那么说“生起”有什么用呢？由智慧区分的生起，因为不进入感官的境界面前，并且因为之前所说的原因，所以没有现量。所有的外道都认为“我”是能作意者，因此，为了遮止而说“生起智慧”等等。难道仅仅是对这个进行辨析吗？因为撰写辨析，所以争论怎么会介入呢？另外，在这里，因为定义的语句中有“士夫”这个词，所以被认为是“我”的范畴，因此应该仅仅对这个进行辨析。从之前的状态转变，意思是说，摧毁了不是能作意的状态。如果那样，就是无常，凡是转变的事物都是无常的，比如瓶子。我也是如此，这是自性的过失。如果不变，等等，无论何时，与不是能作意的状态没有差别，那么在那时也不是能作意者，比如之前的士夫。当生起智慧时，也如之前所说的那样，这是说了遍相违的太过。仅仅用这个就能遮止所有的考察。
English
Oh. Or, if one wants to generate the thought that the result arises from its own cause, and if existence and so on are included in the knowledge of the result, then in either case, it is not directly perceived. If one says "if" and so on, then if it is not other, but merely the arising of wisdom, then mentioning "arising" is meaningless for both views. Then, what is the necessity of mentioning "arising"? Isn't it to know that only the wisdom in the state of arising is valid? If one asks this, then it has already been said that this is unreasonable. Because of this, it is merely momentary, so there is no existence in the later time. Therefore, it is said that only the wisdom that is arising is valid, not the proximate cause. At that time, because there is no wisdom, there is no validity. Then what is the use of mentioning "arising"? If there is wisdom after arising, then even so, because there is no difference, it is also before that. If that is the case, then at that time also, validity should be prevented. Then what is the use of mentioning "arising"? The arising distinguished by wisdom does not enter the realm of the senses, and because of the reasons mentioned earlier, there is no direct perception. All non-Buddhists consider "self" to be the agent. Therefore, to prevent this, they say "arising of wisdom" and so on. Is it only this that is being analyzed? Since analysis is being written, how can debate intervene? Furthermore, here, because the definition includes the word "person," it is considered to be in the category of "self." Therefore, only this should be analyzed. Transforming from the previous state means destroying the state of not being an agent. If that is the case, then it is impermanent. Whatever changes is impermanent, like a pot. I am also like that. This is a fault of nature. If it does not change, etc., whenever there is no difference from the state of not being an agent, then at that time it is also not an agent, like the previous person. When wisdom arises, it is also as previously stated. This is a statement of pervasive contradiction. With this alone, all investigation can be prevented.