Tibetan
པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་དེའི་དེ་ལ་ཚད་མ་སྟེ། དཔེར་ན་ནད་པ་ནད་མེད་པ་ཉིད་དོན་དུ་གཉེར་བ་ལ། ནད་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཐབས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འཆད་པའི་སྨན་པ་ལ་དེ་བཞིན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ཟད་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཟད་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འཆད་དོ། །རང་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཚད་མར་གྱུར་པ་ཞེས་པ་འདི་ཁོ་ན་བསྟོད་པའི་ཚིག་སྟེ། འདིས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཚད་མ་ཉིད་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་གསལ་པར་བྱས་ཤིང༌། གང་གི་ཕྱིར་དེ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཚད་མར་འགྱུར་རོ། །ཡོན་ཏན་དེ་ནི་རྒྱུ་མེད་པར་མི་འགྲུབ་པོ་ཞེས་སྟོན་པར་བྱེད་པས་རྒྱུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གསུངས་སོ། །བདེ་གཤེགས་ཀྱི་སྒྲས་ནི་ཡེ་ཤེས་དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤངས་པའི་ཁྱད་པར་འབྲས་བུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་བསྡུས་པ་གསུངས་སོ། །དེ་མེད་ན་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པར་འགྲོ་བ་བཞིན་དུ་ངག་ལས་གོ་བར་བྱ་བའི་དོན་རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ལུས་ཀྱིས་བྱ་བ་བྱེད། རྨངས་མོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་མི་ལེགས་པ་གཞན་ཡང་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་སྨྲ་བར་བྱེད། རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་གནས་སྐབས་ན། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བ་མཐའ་དག་ནུས་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བའམ། ཡང་ན་གསལ་བའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། འདིའི་རྟོགས་པའི་ལམ་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱེད་པ་གསལ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཞིང༌། དེ་ཡོད་ན་ནི་སྐྱོན་འདི་རྣམས་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཆེད་དུ་སྤངས་པའི་ཁྱད་པར་གསུངས་སོ། །སྐྱོབ་པ་ཞེས་པ་འདིས་ནི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཀྱི་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟར་མཐོང་བའི་ལམ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་བསྟན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དེ་མི་འགྱུར་ན་དེ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ལ། གལ་ཏེ་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་དེའི་འབྲས་བུར་འགྱུར་ན། དེ་ལྟར་དེ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་རྟོགས་པའི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པའམ། དེ་ལ་མི་བསླུ་བ་ཡིན་གྱི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་དེའི་ཕྱིར་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་བསྟན་ཏོ། །བརྩེ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གནས་སྐབས་ན། གང་རང་གི་ངང་གིས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དེ་བདེ་བར་ གཤེགས་པའི་གནས་སྐབས་ནམ་བརྗོད་ཀྱང་གྲུབ་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་པས་མ་བརྗོད་དོ། །དེ་མེད་ན་ཕན་པ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་མི་ནུས་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་དེ་ཡང་དེའི་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་དོར་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པར་གྱུར་པར་རིག་པ
Chinese
能作之者，即是彼之量。譬如病人欲求无病，如是，如医师如实宣说无病之方便。薄伽梵亦如是，欲求痛苦止息，如实宣说止息痛苦之方便。自性也。如是，唯有成为量者，才是赞叹之词。此乃阐明薄伽梵之智慧自性，即是无与伦比之功德。何以故？因与其相应故，彼即成量。彼功德无因而不能成就，如是显示，故说圆满之因。善逝之语，则谓彼智慧舍弃相违品之差别，总摄圆满之果。若无彼，则如趋入供养等，以身作事，亦显明非以语言可理解之义理。如说“盲女”等，于某些时候亦说不善之语。以非恒常入定之故，于未授记之时，一切利益有情之事皆成无能，或因未舍弃光明之相违品及习气之故，此之证悟道不能极明，不能成光明。若有彼，则不会产生这些过失，为显示故，说舍弃之差别。救护者，此乃显示彼智慧之作用差别，如何示近见道。若彼不变异，则彼不成其为量。若如是之相成为彼之果，如是，因与其相应故，薄伽梵能明未证之义，或于彼不欺诳，否则便非如是，是故显示作用之差别。于慈爱之菩萨位，何者自然生起，于善逝位何时宣说亦唯是成就，如是故不宣说。若无彼，则不能示近利益，如是，亦应知彼是与其利他之义一同行持。
English
That which acts is the measure of that. For example, a sick person desires to be without illness, just as a doctor accurately explains the means to be without illness. The Bhagavan is also like that, desiring the cessation of suffering, accurately explaining the means to cease suffering. It is the nature. Thus, only becoming a measure is a word of praise. This clarifies the nature of the Bhagavan's wisdom, which is an unparalleled quality. Why? Because it is in accordance with it, it becomes a measure. That quality cannot be achieved without a cause, thus showing that the complete cause is spoken of. The word "Sugata" speaks of the distinction of abandoning the opposing aspects of that wisdom, encompassing the complete result. If that is not the case, then just as going to offerings and so on, the body performs actions, also clarifying the meaning that cannot be understood by language. Like saying "blind girl" and so on, sometimes also speaking unkind words. Because of not always being in meditative equipoise, at the time of not prophesying, all actions of benefiting sentient beings become impossible, or because of not abandoning the opposing aspects of clarity and the habitual tendencies, this path of realization cannot be very clear, and cannot become light. If that is the case, then these faults will not arise, and for the sake of showing that, the distinction of abandoning is spoken of. The protector, this shows the difference in the function of that wisdom, how to show the path of seeing closely. If it does not change, then it will not become a measure. If such an aspect becomes its result, then, because it is in accordance with it, the Bhagavan can clarify the meaning that has not been realized, or is not deceiving in that, otherwise it is not like that, therefore the difference in function is shown. In the state of a loving Bodhisattva, whatever arises naturally, whenever it is spoken of in the state of the Sugata, it is only accomplishment, thus it is not spoken of. If that is not the case, then the near benefit cannot be shown, thus, it should also be known that it acts together with its meaning of benefiting others.
Tibetan
ར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཡ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཚད་མ་ཉིད་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤངས་པའི་ཁྱད་པར་བཅས་པ་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པ། རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་བཅས་པ་གསལ་བར་བྱས་སོ་ཞེས་པ་འདི་ནི་རེ་ཞིག་རིམ་པ་བཞིན་བཤད་པ་སྟེ། གང་དུ་བརྩེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོན་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྲིད་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པའོ། །ད་ནི་རིམ་པ་བཟློག་པས་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ཡང་ན་སྐྱོབ་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་བདེན་པ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་རྒྱུ་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བསྟན་ཏོ་ཞེས་དེ་ནི་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་དེ་རྣམས་ཀྱི་དེ་ལ་ཚད་མའོ། །གང་ཞིག་གང་སྡུག་བསྔལ་རབ་ཏུ་ཞི་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་གང་ལ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་ད་དང༌། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་དེ་དང༌། དེའི་སྡུག་བསྔལ་རབ་ཏུ་ཞི་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་དེ་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་ཐབས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་འཆད་པ་དེ་དེའི་དེ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ནད་པ་ནད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་རབ་ཏུ་ཞི་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ལ་ནད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་འཆད་པའི་སྨན་པ་ནི་དེའི་དེ་ལ་བཞིན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་དོན་དུ་གཉེར་བའི་སྐྱེས་བུ་ལ་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་ནོ། །བདེན་པ་དེ་རྣམས་ཀྱང་ཤས་ཀྱིས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔའི་མཚན་ཉིད་དོ། །དེའི་ཀུན་འབྱུང་བ་ནི་སྲེད་པ་སྟེ། དེ་ལས་སྡུག་བསྔལ་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་འབྱུང་བའོ། །འགོག་པ་ནི་ལམ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་སྔ་མ་འགགས་པར་གྱུར་ན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཕྱི་མ་མི་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། །ལམ་ནི་བདག་མེད་པ་མཐོང་བ་གོམས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་དེ་ལས་འགོག་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ། །འདི་ཐམས་ཅད་ སྔར་ཁོ་ནར་བསྡུས་པས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་བདེན་པ་བཞི་མཐོང་བ་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ནི། འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་ལས་གྲོལ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྐྱོབ་པའོ། །འདི་ཙམ་ཉིད་ཀྱང་གཞན་ལ་ཕན་པར་འདོད་པས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ་སྤང་བྱ་དང༌། བླང་བྱའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཐབས་དང་བཅས་པ་སྟོན་པའོ། །ད་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མཛད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་འདི་ལས་ལགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་གསུམ་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྗེས་སུ་དཔག་སྟེ། འདར་གཤེགས་པ་རྟོགས་པའི་དོན་ཅན་ལ་བརྟེན་པ་ལས་སོ། །སྔར་ནི་གཤེགས་པ་ཐོབ་པའི་དོན་ཅན་ལ་བརྟེན་ནས་སྤངས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་འབྲས་བུར་བརྗོད་ལ། ད་ལྟ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་སྟེ་ལེགས་པར་རྟོགས་པ་ནས་མ་ལུས་པར་རྟོགས་པ་ཞེས་པའི་བར་དུའོ། །དེ་ལྟར་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉིད་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ལེགས་པ་ཉིད་ནི་ཡེ་ཤེས་དེའི་ཡུལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལ། དེ་ཡང་དེས་བསྟན་པའི་ལམ་ཚད་མས་མི་བསླུ་བ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་གོ །སླར་མི་ལྡོག་པ་ཉིད་ནི་བརྟེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡང་དེས་ངེས་པའི་ལམ་ལ་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་མེད་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཡང་ན་རྣམ་པར་གཡོ་བ་མེད་པའི་སྟེ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་གསུང་གཞོམ་དུ་མེད་པ་སྟེ། གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་ལ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་སྟོན་པ་ལ་གསུང་ངག་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་པ་ཡང་འདིར་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་རྟོགས་པ་རྣམས་ལ་ཡང༌། ཡེ་ཤེས་སྒྲུབ་པ་ལ་མི་མཁས་པ་ཡིན་ལ། དེ་མེད་པ་ལས་མ་ལུས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྗེས་སུ་དཔག་སྟེ། ཐབས་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདེན་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་མཁས་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཙམ་སྟེ། དེ་ཡང་དེའི་རྗེས་སུ་བསླབ་པ་ལས་སོ།། དེའི་བྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་བསྟན་པ་ཉིད་དང་མ་ལུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱི་རོལ་པ་དང་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པ་རྣམས་ལས་ལྷག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་ཕྱི་ རོལ་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ལས་ལྷག་སྟེ། དེ་ལྟར་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མས་མི་བསླུ་བའི་སྤང་བྱ་དང་བླང་བྱའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །བརྟན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ནི་སློབ་པ་རྣམས་ལས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཀུན་དུ་དཔྱོད་པའི་དུས་ན་སླར་ཡང་ལྡོག་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ལུས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ནི་མི་སློབ་པ་རྣམས་ལས་ཏེ། དེ་རྣམས་ལ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ལུས་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ལས་གཞན་དོན་དུ་ལམ་གོམས་བ་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་རྟོགས་ནས་ཀྱང་རང་སངས་རྒྱས་བཞིན་དུ་བྱ་བ
Chinese
如此。如是，薄伽梵之智识的体性，即是具有因的量，具有舍弃不相符之方的特点，具有作用的特点，具有成为因的特点，已经阐明了。此乃暂且按照次第而说，即于何处，由慈爱等推断导师等存在。现在将按照颠倒的次第而说。或者，救护者是如实显示不颠倒之真谛者，即薄伽梵已为众生显示了平息痛苦之近因，因此，其对于那些寻求此义者而言是量。无论何者，对于寻求痛苦彻底平息者而言，阐述痛苦的自性，以及痛苦之因，以及其痛苦的彻底平息，以及如何平息痛苦之方法，此对于彼而言是量。例如，对于寻求平息疾病痛苦的病人，阐述疾病痛苦的自性等如何产生之医生，对于彼而言即是如此。薄伽梵亦是如此，对于寻求平息轮回痛苦之士夫，如实阐述轮回痛苦之自性等。自性。彼等真谛亦已部分显示。如何？痛苦是近取五蕴的体性。其集起是贪爱，从彼如何合理地产生痛苦。灭谛是处于道之自性中的，当先前的痛苦之因灭尽时，不生起后来的痛苦之因的具有特点的境况之差别。道是串习见无我，如何由此获得灭谛。此一切
English
Thus. Thus, the nature of the Bhagavan's wisdom, which is the valid means with cause, with the characteristic of abandoning the inconsistent side, with the characteristic of action, with the characteristic of becoming the cause, has been clarified. This is a temporary explanation in order, that is, where, from love and so on, the teacher and so on are inferred to exist. Now it will be explained in reverse order. Or, the savior is the one who closely shows the truth that is not inverted, that is, the Bhagavan has shown sentient beings the near cause of pacifying suffering, therefore, it is valid for those who seek this meaning. Whoever, for the one who seeks the complete pacification of suffering, explains the nature of suffering, and the cause of suffering, and the complete pacification of that suffering, and how to pacify that suffering, this is valid for that. For example, for a patient seeking to pacify the suffering of disease, the doctor who explains how the nature of the suffering of the disease and so on arise is like that for him. The Bhagavan is also like this, for the person who seeks to pacify the suffering of samsara, he truly explains the nature of the suffering of samsara and so on. Nature. Those truths have also been partially revealed. How? Suffering is the nature of the five aggregates of close attainment. Its origin is craving, and how suffering arises reasonably from it. Cessation is in the nature of the path, when the previous cause of suffering is exhausted, the difference in the state of affairs with the characteristic that the subsequent cause of suffering does not arise. The path is to become accustomed to seeing selflessness, how to obtain cessation from it. All of this
Chinese
因此，凭借优越的三种特点，即真实性等，可以推断出佛陀的智慧，这是基于对已逝者的理解。过去，依赖于获得逝者的意义，宣称圆满的断证是果，而现在则是圆满的智慧，从完全理解到无余理解。因此，应当认识到安乐逝者本身。其中，真实性是因为该智慧的对境是事物本身的实相。而且，这也可以从他所指示的道路不会被可靠的量所欺骗来推断。不退转性是因为依赖性，这也可以从他所确定的道路不会被其他可靠的量所损害来了解。或者，不变异性，即前后所说的话语不会被推翻，因为所有的经文都以相同的语言展示四圣谛。遗漏也存在于那些理解四圣谛的人中，因为他们不擅长成就智慧，由于缺乏智慧，可以推断出无余的智慧，因为他以各种方法来展示真理。声闻的智者只是少许，那也是因为跟随他的教导。因此，凭借真实性、教导性和无余性的差别所带来的卓越智慧，世尊超越了外道、有学和无学之人。凭借真实性的差别所带来的卓越智慧，超越了外道的离欲者，因为他们的知识不是以可靠的量所不欺骗的应舍弃和应获取的对象为对境。凭借稳固性的差别所带来的卓越智慧，超越了有学之人，因为他们没有舍弃对非真实存在的蕴聚的观点，当他们进行全面审查时，仍然有可能退转。凭借无余性的差别所带来的卓越智慧，超越了无学之人，因为他们可能存在如前所述的遗漏。从这种智慧中，应当理解为利他而熟悉道路，因为在理解之后，也应当像自生佛一样行事。
English
Therefore, by inferring the wisdom distinguished by three characteristics such as being true, it is based on the understanding of the departed. In the past, relying on the meaning of obtaining the departed, it was declared that the complete abandonment is the result, but now it is the complete wisdom, from complete understanding to complete understanding without remainder. Therefore, the Blissful One himself should be recognized. Among them, being true is because the object of that wisdom is the very reality of things themselves. Moreover, this can also be inferred from the fact that the path shown by him is not deceived by reliable measure. Non-reversal is because of reliance, and this can also be known from the fact that the path determined by him is not harmed by other reliable measures. Or, immutability, that is, the words spoken before and after are not overturned, because all the scriptures show the four noble truths in the same language. Omission also exists in those who understand the four noble truths, because they are not skilled in accomplishing wisdom, and due to the lack of wisdom, complete wisdom can be inferred, because he shows the truth in various ways. The wise men of the Hearers are only a little, and that is also because of following his teachings. Therefore, with the excellent wisdom distinguished by the difference of being true, teaching, and without remainder, the Blessed One surpasses the outsiders, learners, and non-learners. With the excellent wisdom distinguished by the difference of being true, he surpasses the outsiders who are free from desire, because their knowledge is not the object of what should be abandoned and what should be obtained that is not deceived by reliable measure. With the excellent wisdom distinguished by the difference of being stable, he surpasses the learners, because they have not abandoned the view of the aggregates of non-real existence, and when they conduct a comprehensive review, there is still the possibility of reversal. With the excellent wisdom distinguished by the difference of being without remainder, he surpasses the non-learners, because they may have the omissions as mentioned before. From this kind of wisdom, it should be understood to be familiar with the path for the benefit of others, because after understanding, one should also act like a Pratyekabuddha.