Tibetan
ད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་འདི་བསྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ། འདི་ཡོད་དོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་ཉེ་བར་བཀོད་ཀྱི། འཇུག་པ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་དྲན་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ན། དེ་ཅི་ལྟར་དེ་དྲན་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་ཅེས་པའོ། །འཇུག་པ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་འདི་གྲངས་ཅན་པའི་དྲན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྔོན་མ་ཅན་ཞེས་པ་ནི་དྲན་པར་མངོན་པར་འདོད་ལ། འཇུག་པ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་འདི་ནི་སྔར་མེད་པ་ཁོ་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅི་ལྟར་ཕ་རོལ་གྱི་བསམ་པས་དྲན་པ་ནི་དེའི་འཇུག་པ་ཡང་དག་པར་རིག་བའོ་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། ཕ་རོལ་པོ་ལ་རྟོག་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ནི་འཇུག་པ་ཉེ་བར་དམིགས་པ་རེ་ཞིག་ངེས་པར་ཁས་བླང་བར་བྱ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་དེ་ཉེ་བར་མ་དམིགས་ན། དོན་ཉེ་བར་དམིགས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་འགྲོ་བ་ལོང་བ་དང་ལྐུགས་པར་འགྱུར་རོ། །འཇུག་པ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་འདི་ཡང་ལན་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་སྨྲ་བའོ་ཞེས་དོགས་པར་བྱས་ནས་དེ་སྐད་དུ་བཤད་དོ། །དབང་པོའི་འཇུག་པ་ལ་ནི་བར་མཆོད་པའི་ཞེས་བ་སྟེ། དབང་པོའི་འཇུག་པ་སྨོས་པས་ཡིད་ཀྱི་འཇུག་པ་ཡང་གཟུང་བར་བྱའོ། །དྲན་མིན་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་ཕྱིར། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས། གང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལ་དྲན་པའི་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྒྱུད་གཞན་གྱི་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བའི་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་བཞིན། དབང་པོའི་འཇུག་པ་རྣམས་ཀྱང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྒྱུད་དང་འགལ་བ་གསུངས་སོ། །ཅིག་ཅར་གཉིས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གལ་ཏེ་དྲན་པ་ཉིད་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་འདོད་ན། དེ་ལྟ་ན་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་དབང་པོ་དང་ཡིད་ཀྱི་ ཞེན་པ་དག་གིས་ཕན་ཚུན་ཡང་དག་པར་རིག་པར་བྱེད་པ་ན། འཇུག་པ་དེ་རྣམས་ལ་དྲན་པའི་རྟོག་པ་བར་མ་ཆད་པར་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཞེས་པ་ཡུལ་དབང་པོའི་ཞེན་བ་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ཅན་འཛིན་པར་བྱེད་བ་པོ་ཡིད་ཀྱི་ཞེན་པའིའོ། །ཡིད་ཀྱི་ཞེན་པ་ཡང་ཡུལ་ཅན་འཛིན་པར་བྱེད་པ་པོ་དབང་པོའི་ཞེན་པའི་ཡུལ་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། ཕན་ཚུན་ཡང་དག་པར་རིག་པར་བྱེད་ན་ནི། དེ་དག་ལྟོས་པས་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དང་ཡུལ་ཉིད་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་མཚན་དང་རྒྱུ་མཚན་ལས་
Chinese
为了证实“不是现在”的意义，引用了“此有”等经文。但这不是为了证实正确的进入是忆念。那么，应该如何说这本身就是忆念的认识呢？正确的进入并不是数论派的忆念，因为“具有先前经验”被认为是忆念的显现。而这正确的进入仅仅是体验先前没有的。那么，应该如何说他人心中的忆念就是它的正确进入呢？因为他人没有其他的分别念。因此，必须暂时承认进入的近取，否则，如果不近取，事物也不会变成近取，就会变成盲人和哑巴。正确的进入也不包括在现量等之中。因此，因为没有其他的证悟，所以怀疑这是在说不正确的回答，并如此说道。对于根的进入，有“中间供养”之说，提到根的进入，也应包括意的进入。“非忆未曾经历故”等，对于未曾经历的，不会变成忆念的证悟，例如对于其他相续未曾经历的欲望等。根的进入也未曾经历，所以说与相续相违。如果为了极力证实忆念本身，而认为因不成，那么，如果同时产生的根和意的执著互相正确地认识，那么，对于那些进入，忆念的证悟会无间断地正确产生。即使那样，也应取境根的执著，即执持境者意的执著。意的执著也应取境者，即根的执著的境，如果互相正确地认识，那么，那些依赖于境者和境本身也会变成境。那些互相成为原因和从原因中
English
In order to prove the meaning of "not now," scriptures such as "this exists" are cited. But this is not to prove that correct entry is recollection. Then, how should it be said that this itself is the recognition of recollection? Correct entry is not the recollection of the Samkhya school, because "having prior experience" is considered to be the manifestation of recollection. And this correct entry is merely experiencing what was not previously experienced. Then, how should it be said that the recollection in the mind of another is its correct entry? Because others do not have other discriminations. Therefore, the immediate object of entry must be temporarily acknowledged, otherwise, if it is not immediate, things will not become immediate objects, and will become blind and mute. Correct entry is also not included among perception, etc. Therefore, because there is no other realization, it is suspected that this is saying an incorrect answer, and it is said in this way. For the entry of the senses, there is the saying of "intermediate offering," and mentioning the entry of the senses should also include the entry of mind. "Not recollection, because not experienced," etc., for what has not been experienced, it will not become the realization of recollection, such as for desires, etc., that have not been experienced by other continuums. The entry of the senses has also not been experienced, so it is said to contradict the continuum. If, in order to strongly prove recollection itself, it is considered that the reason is not established, then, if the simultaneously arising sense and mind attachments correctly recognize each other, then, for those entries, the realization of recollection will arise correctly without interruption. Even so, the object-sense attachment should be taken, that is, the mind's attachment that holds the object. The mind's attachment should also take the object, that is, the object of the sense's attachment, if they correctly recognize each other, then those that depend on the object and the object itself will also become objects. Those become causes and from causes to each other.
Tibetan
བྱུང་བར་འདོད་པར་བྱ་བ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ཉིད་སྲིད་པ་མ་ཡིན་པས་སོ། །ཅིག་ཅར་སྐྱེས་པ་དག་ལ་རྒྱུ་མཚན་དང་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཉིད་འཐད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཞེས་པ་ཁས་བླངས་ནས་སྐྱོན་གཞན་གསུངས་པའོ། །གང་འདི་དབང་པོའི་འཇུག་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གང་སྔོན་མ་ཅན་དྲན་པའི་རྟོགས་པ་དེ་ཚད་མར་བཤད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་མ་ཚང་བ་ཉིད་དོ། །འོ་ན་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཅི་ལྟར་ན་དྲན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གསུངས་པ། རང་རིག་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །འདིས་ནི་འདི་གསལ་བར་བྱེད་དེ། འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ནི་རང་ལ་གནོད་པའི་ཆེད་དུ་བའི་བྱ་བ་སྐྱེད་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་རང་གི་རིག་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཁས་བླངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེ་ལ་དྲན་པ་ཡང་དག་པར་འབྱུང་ངོ༌། །ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་དེ་ལྟར་དེ་རྣམས་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་དེ་མི་སྲིད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཅི་སྟེ་རང་རིག་བ་ཁས་བླང་བར་བྱ་ན། དེའི་ཚེ་དེ་ཡང་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་བསྡུས་པས་སོ་ཞེས་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉུང་བ་ཉིད་དོ། །འོ་ན་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་དྲན་པ་ཉིད་བསྒྲུབས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། གསུངས་པ། འདི་ནི་ལོང་བའི་གོམ་པ་ཁོ་ན་སྟེ་ཞེས་པ་ཇི་ལྟར་ལོང་བའི་གོམ་པ་མ་མཐོང་བ་སྔོན་མ་ཅན་རྣམ་པར་འགོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདིའི་ཡང་ཚད་མས་ཡོངས་སུ་གཅད་པར་མངོན་བར་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་ཚིག་རྣམས་ལོང་བ་རྣམས་ཏེ་ཚོགས་པའི་དོན་ཅན་མ་ཡིན་པ་རྣམས་དག་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ལོང་བའི་གོམ་པ་ཉིད་སྟོན་པར་ བྱེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་དབང་པོའི་དོན་ལ་ཡང་དྲན་པ་མི་སྲིད་ལ། གང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་ཅི་སླར་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པའི་འཇུག་པ་རྣམས་ལ་ཡིན་ནམ་ཞེས་པ་ཡང་གི་སྒྲའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་འགྱུར་མོད། དབང་པོའི་ཞེན་པ་དེ་ཡོད་ན། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཁོ་ན་ལས་ཡིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་ཞེན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། གསུངས་པ། ཉམས་པའམ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཉམས་པའོ། །གཞན་མཐོང་བ་ན་དྲན་པ་སྟེ། དབང་པོའི་འཇུག་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་ཡིད་ཀྱིས་ཀྱང་དྲན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་ལྷས་བྱིན་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མཆོད་སྦྱིན་གྱིས་དྲན་པ་ནི་མ་ཡིན་པས་སོ། །འོ་ན་རང་གི་
Chinese
应当认为是已经发生的事情。否则，处所和有处所本身是不可能存在的。对于同时产生的事物来说，原因和有原因本身也是不合理的。这也是在承认“那个”之后，又说了其他的过失。凡是感官的行境所体验到的，凡是具有先前经验的记忆的认识，那不是被说成是量，因为那本身是不完整的。那么，对于欲望等等，如何成为记忆呢？回答说：“因为是自己认识的对象。”等等。这说明，陈设欲望等等，是为了产生对自身有害的行为。这样，我们之所以承认欲望等等是自己认识的对象，因此，对于它，正确的记忆也会产生。你没有那样承认它们，因此那是不可能的。如果一定要承认自证，那么，那时它也没有被定义所包含，因此那本身是不完整的。那么，论典不是已经成立了记忆本身吗？回答说：“这只是盲人的脚步。”就像盲人的脚步没有看到先前的事物而进行陈设一样，这也会为了以量完全确定而明显地陈述。或者，词句是盲人，那些不具有集合意义的事物存在于何处，就称之为“那个”。像那样等等，显示了盲人的脚步本身，因为对于感官的对象也不可能存在记忆，凡是体验过的，难道是对不再体验的行境而言的吗？“也”字是疑问的语气。虽然会那样变化，如果存在感官的执着，那么，意识只会随之执着于外境，这是论典的意义。因此，没有体验过本身并没有成立，回答说：“衰败”等等，是论典的衰败。在看到其他事物时会有记忆，因为是感官的行境所体验过的，并且意识也是应当记忆的对象。那也是不合理的，因为天授体验过的，祭祀施与者不会记忆。那么，自己的
English
It should be considered as something that has happened. Otherwise, the place and the one having the place themselves are impossible to exist. For things that arise simultaneously, the reason and the one having the reason themselves are also unreasonable. This is also after acknowledging "that," other faults are spoken of. Whatever is experienced by the activity of the senses, whatever is the cognition of memory with prior experience, that is not said to be a valid means of knowledge, because that itself is incomplete. Then, how do desires and so on become memory? It is said, "Because it is the object of self-cognition," and so on. This clarifies that arranging desires and so on is to generate actions that are harmful to oneself. Thus, because we acknowledge desires and so on as the object of our own cognition, therefore, for it, correct memory will also arise. You have not acknowledged them in that way, therefore that is simply impossible. If self-cognition must be acknowledged, then at that time it is also not included by the definition, therefore that itself is incomplete. Then, hasn't the treatise established memory itself? It is said, "This is only the steps of a blind person." Just as the steps of a blind person arrange things without seeing prior things, this will also manifestly state in order to completely determine with valid cognition. Or, the words are blind people, wherever those things that do not have collective meaning exist, that is called "that." Like that and so on, it shows the steps of a blind person itself, because memory is also impossible for the object of the senses, and whatever is experienced, is it for the activities that are no longer experienced? The word "also" is the meaning of a question. Although it may change like that, if there is attachment to the senses, then consciousness will only subsequently attach to external objects, this is the meaning of the treatise. Therefore, not having experienced itself is not established, it is said, "decay" and so on, is the decay of the treatise. There will be memory when seeing other things, because it is experienced by the activity of the senses, and consciousness is also the object to be remembered. That is also unreasonable, because what was experienced by Devadatta, the sacrificer will not remember. Then, one's own